Artikelen

Daan publiceert regelmatig artikelen, columns en blogs.
Een greep:

Als ik jullie straks achterlaat
Column met oproep voor nieuwe boek (levensverhalen van ernstig zieke ouders) - Monuta (juni 2010)
'Zo'n 25 jaar geleden plakte ik een sticker en een briefje in mijn agenda. Op de sticker stond de tekst 'spinazie', op het briefje 'My name is Anny Westerink', geschreven in het handschrift van mijn overleden moeder. Het stickertje zat oorspronkelijk op een diepvrieszakje, de Engelse tekst knipte ik uit haar schriftje dat ze gebruikte voor de Engelse les die ze met mijn vader volgde. Gered van de vergetelheid. 
Jaren hoopte ik dat er dagboekjes of geheime boodschappen, van mijn moed'er, speciaal voor mij, tevoorschijn zouden komen. Maar helaas: dat gebeurde niet. En daarom koesterde ik die sticker en dat briefje. En de gesprekken die we gelukkig wel hadden voor ze stierf.'

Hoe ouderen rouwen
Column over ouderen en rouw - Monuta (mei 2010)
'Mijn buurvrouw van achter in de tachtig rouwt al zeven jaar om haar man. Ze vindt het op zich prima om bij haar kinderen en kleinkinderen te zijn, maar komt verder liever haar bed niet uit. Ze bezoekt feestjes na enig aandringen wel, is dan alleraardigst en informeert altijd naar ieders welzijn, maar dat het leven haar nog veel te bieden heeft: nou, nee. Zo fluisterde ze een keer tijdens een verjaardagspartijtje in mijn oor: "Toen hij stierf, stierf ik ook. Ik vraag me af waarom hij eerder is gegaan dan ik." Tsja, wat zeg je dan. Het is niet makkelijk voor haar kinderen, een moeder hebben die niets wil en naar niets uitziet. En hoe ze haar ook meeslepen: naar de geriater, de praatgroep van de kerk of op vakantie: buuf hoopt dat het allemaal niet al te lang meer zal duren.'

Uit elkaar en het klooster in
Joost van Wielink en Jolanda Klok over hun keuze voor een religieus leven - Trouw (20 februari 2010)
'Wat doe je als religieus verlangen je relatie overschaduwt en je soms ’de geur van kloostergangen’ ruikt? Jolanda en Joost gaan uit elkaar en treden op 1 maart in een klooster in. „Onze relatie klopte, maar niet dat we er een hadden."'

Tegen het decor van de vergankelijkheid kun je best feesten
Cornald Maas over zijn boek "Verlies" - Leef! (september 2009)
'We rouwen massaal in een stadion als er een zanger overlijdt. Maar aan je buurman vragen hoe het gaat, drie maanden na de dood van zijn vrouw, dat doen we niet. We lopen weg voor onze eigen dood en voor de dood van mensen die dicht bij ons staan. We stoppen de dood weg. Terwijl het zo simpel kan zijn. Stuur eens een kaartje na drie maanden of vraag na een half jaar eens hoe het met iemand gaat. Houd nabestaanden dicht bij je. En zorg ervoor dat je de dood een plek geeft in dit leven; niet pas aan de randen van de dood.'

Ontslag kan een sterke kerel breken
Daan Westerink en Joost van Wielink - Trouw (22 juni 2009)
'Honderdduizenden werknemers in ons land staan op het punt hun baan kwijt te raken, maar aandacht voor de soms ingrijpende gevolgen van dit grote verlies is er niet. Rouwen om je baan is blijkbaar voor watjes. Vijftigduizend bouwvakkers raken na de bouwvak hun baan kwijt, omdat de huizenmarkt is ingestort. Binnen de media, de autobranche en de industrie is het niet anders. Het vinden van een nieuwe baan is met al die werklozen geen makkie. Maar omdat we niet in een watjesmaatschappij leven, houdt iedereen zijn mond. Tot er klappen vallen. In en buitenshuis.
Op de schaal van grote verliezen staat het verlies van een baan in de onderste regionen. Wat nou, treuren om het verlies van je werk, er zijn mensen die een kind of hun hele familie hebben verloren, dat is pas erg! En zo hobbel je voort, nadat je jarenlang voor een baas hebt gewerkt, je ziel en zaligheid hebt gegeven, en eigenlijk niet weet wat je thuis moet gaan doen, behalve dan je vrouw voor de voeten lopen, als zij van haar werk thuiskomt...'

Laat de slachtoffers in Dendermonde met rust zodat ze kunnen rouwen
Daan Westerink - Trouw en in De Standaard (28 januari 2009)
'Hoe vaak zullen de kindjes die in Dendermonde zo tragisch aan hun einde kwamen het gesprek van de dag zijn geweest in Nederland en België? Honderdduizenden keren? Niet alleen aan de koffietafel was het drama een gewild 'tussendoortje', ook in de media was het heel hip om over de rug van de overleden kindjes en hun leidster sensationele foto's en informatie uit te wisselen. Van verdieping was op een enkele uitzondering na helemaal geen sprake. De focus lag op het scoren van foto's van de slachtoffers, en op de gekheid van de dader. Over het ondersteunen van ouders en kinderen de komende jaren, waarbij het nu van belang is de mensen uit de media te houden, de hoorde je bijna niemand.' 

Vier het leven tot het eind
Daan Westerink - Trouw (7 januari 2009)
'Ik hoop dat mijn lieven en ik nooit in een verzorgingstehuis terecht komen, al is het maar omdat de kans dat je daar binnen de kortste keren overlijdt heel groot is. Hoe lief het personeel ook is, en hoe begrijpend de artsen: verzorgingstehuizen zijn nare gebouwen, en niemand komt er levend vandaan. Dat is een naar vooruitzicht. Het laatste station, nee dank u wel, dan stap ik liever eerder uit.'

Verder leven zonder broer en zus
Daan Westerink - Leef! (december 2008)
'De band met een broer of zus is vaak heel bijzonder – al was het alleen al vanwege een gedeeld verleden. Hoe is het als deze bijzondere band - al dan niet onverwacht - door de dood wordt verbroken? ‘De afgelopen 22 jaar zijn er misschien 10 dagen geweest waarop ik niet aan mijn broer gedacht heb. Hij zit als het ware op mijn schouder.'

Aboutaleb en de weduwen
Daan Westerink - Trouw (9 december 2008)
'Uit onderzoek blijkt dat je naast het rouwen ook moet werken aan je herstel. Een baan kan je daar letterlijk bij helpen. Thuis is het al zwaar genoeg: je komt als alleenstaande ouder haast niet aan je eigen rouw toe, omdat er ook rouwende kinderen rondlopen. Het hebben van een baan, attente collega’s, een begripvolle baas die je werktijden tijdelijk aan wil passen, en goede opvang, betekent voor veel mensen een grote steun. Die regelmaat blijkt bovendien belangrijk als je zo’n intens verlies meemaakt, en een reden om je bed uit te komen.'

Het speeltuintje is leeg
Daan Westerink - Trouw (29 juli 2008)
'Vaak liepen ze met zijn drietjes hand in hand over het speelpleintje. En de oudste van vijf sloeg regelmatig zijn armpjes om zijn broertje en zusje heen. Uit bescherming, of als voorbereiding, omdat hij wist dat er zo maar weer iets zou kunnen gebeuren. Ik keek heel graag naar hem. Naar dat kleine manneke, waar zulke heftige woorden uit konden komen als iemand iets deed tegen zijn zin. Naar dat, ondanks de scheldwoorden, prachtige ventje, dat, tegen het hekje aan leunend, me aankeek alsof hij wilde zeggen: 'hee, zie eens hoe leuk ik eigenlijk ben, wil je met me spelen?' Huilen zag ik hem nooit. Ook niet toen hij in het speeltuintje ineens een klap kreeg van zijn oma. Hij gaf geen kik, pakte zijn broertje en zusje wederom bij de hand en liep terug naar huis. Zijn grootmoeder scheldend achterlatend.'

Erken recht op zorg voor stervende
Daan Westerink - Trouw (24 april 2008)
'Alsjeblieft, werknemers en werkgevers: stel samen een rouwprotocol op, en laat dit door iedere werknemer invullen. Maak wensen bespreekbaar hoe te handelen als de dood van een dierbare onafwendbaar is. We zijn er een beetje bang voor: anticiperen op de verdrietige dingen in het leven. Maar ze horen er wel bij. Afwachten tot het mis gaat is de slechtste preventie denkbaar. In die gevallen heb je inderdaad een wettelijke regeling nodig om je te beschermen.'

Mijn dochters krijgen die maagdenprik, punt uit
Daan Westerink - Volkskrant (17 april 2008)
winnaar Columnwedstrijd
'Hoogleraar Gemma Kenter waarschuwt voor te hooggespannen verwachtingen tegenover het vaccin. We moeten de eigen afweer van het lichaam inzetten, en niet valse hoop geven omdat het vaccin 'slechts' bescherming biedt tegen maximaal 70% van de virussen die baarmoederhalskanker veroorzaken. Zegt ze. 70%, ik heb wel eens slechtere scores gezien. Juist binnen het huidige vaccinatieprogramma. Vroeger gingen vrouwen massaal dood aan o.a. baarmoeder-, vulva-, borst- en eierstokkanker. Je hoorde er haast niets over, want vrouwen waren thuis, en hadden geen invloed op de economie. Nu doen we wel mee. En tellen we mee. En hebben we de keuze. Vrouwenkanker wordt serieuzer genomen. Preventie ook. Was will dass Weib is nu de vraag. Dit wijffie wil zelf kunnen beslissen. Die pre-kankercellen zijn mijn lijf uit. En ik wil mijn dochters graag beschermen. Dat kan nu. Niet volledig, net zoals je je tegen de rest van het leven niet volkomen kunt beschermen. En desnoods betaal ik de vaccinatie zelf.'

De dood moet besproken worden
Daan Westerink - Trouw (02 februari 2008)
'Ik pleit ervoor dat er in ieder ziekenhuis een overlijdensplan komt te liggen. Een plan van aanpak waarin (terminale) patiënten aan kunnen geven wat hun wensen, vragen en hun angsten zijn rondom het sterven. Een plan dat met de behandelend arts doorgenomen dient te worden als voorbereiding op de laatste levensfase. Een protocol waarin de arts aan kan geven wat hij voor de patiënt kan betekenen, welke pijnbestrijding mogelijk is, en waarin inhoudelijke informatie staat over de laatste, medische handelingen. Een houvast voor de patiënt, en een stok achter de deur voor de artsen. De dood hoort net als de geboorte bij het leven en moet besproken worden. Al was het maar in het belang van de preventie, want goed afscheid nemen kan het stervensproces van de patiënt en het latere rouwproces van nabestaanden een stuk draaglijker maken.'

Savanna woont bij ons om de hoek
Daan Westerink - Volkskrant (16 december 2006)

Zo'n 25 jaar geleden plakte ik een sticker en een briefje in mijn agenda. Op de sticker stond de tekst 'spinazie', op het briefje 'My name is Anny Westerink', geschreven in het handschrift van mijn overleden moeder. Het stickertje zat oorspronkelijk op een diepvrieszakje, de Engelse tekst knipte ik uit haar schriftje dat ze gebruikte voor de Engelse les die ze met mijn vader volgde. Gered van de vergetelheid. Jaren hoopte ik dat er dagboekjes of geheime boodschappen, van mijn moeder, speciaal voor mij, tevoorschijn zouden komen. Maar helaas: dat gebeurde niet. En daarom koesterde ik die sticker en dat briefje. En de gesprekken die we gelukkig wel hadden voor ze stierf.

Bomen voor het leven
Daan Westerink - Volkskrant (2 december 2006)