Belle en Eva

Op 6 mei 2015 schuilden Belle en haar jeugdvriendin Eva in het mooiste park van de stad Amersfoort onder een prachtige oude eik voor een hagelbui. Een plotselinge bliksemschicht maakte in een klap een einde aan hun jonge, sprankelende, veelbelovende levens. De eik is een ontmoetingsplek geworden voor mensen die van Belle en Eva houden. Ze leggen er bloemen neer, briefjes en andere herinner-dingen, ze praten, huilen en drinken (soms) een biertje of wijntje met elkaar. Ik was er gisteren, omdat ik studeer met de moeder van Belle. Samen met twee andere studiegenoten hebben we gisteren uren in het park doorgebracht.

Boomchirurgen waren in dit prachtige park bezig de eik te toppen, zodat de loshangende takken geen gevaar meer op kunnen leveren voor bezoekers aan het park. Zeer ontroerend hoe deze sterke mannen heel zorgvuldig het terrein hebben afgezet. Hoe voorzichtig zij de bloemen en andere aandenkens aan Belle en Eva hebben afgedekt. Hoe liefdevol zij met de plek omgingen. Met de eik en met het hout dat ze voor de ouders hebben bewaard.

Ze hadden de behoefte om te praten, en wij luisterden geduldig. Een van hen hief zijn armen op naar de hemel. ‘Ik weet het niet. Geen antwoord op te geven. Waarom is het gebeurd?’. De ander legde van alles uit over het onweer.
Er was heel veel ruimte om stil te zijn, en stil te staan. Een meisje was wat aarde aan het verzamelen bij de boom. Een jongen rookte een sigaret terwijl hij tegen een andere boom aanleunde. Wij stonden tegen elkaar aan. Op de een of andere manier waren Belle en Eva heel dichtbij. We dachten aan hun familie en vrienden. En ondanks het verdriet was het goed om er te zijn. De plek stroomde over van liefde.

 

 

Thuisgekomen pakte ik de bundel ‘De Tussentijd’ uit de kast en las het gedicht

Nergens

En maar overal en maar
rusteloos maar zonder slaap
zonder haar overal zoeken

en zwerven om haar niet
te weten overal ook overal
in plaatsen waar zijn nooit

maar weten kan je niet
dus niet slapen niet eten
en overal kijken overal

dat had ze nooit zeggen
ze gewild maar wat
weten ze daarvan overal

waar haar schaduw haar
voetstap daar zal ook ik
gaan en in de zon gaan

en in de nacht natuurlijk
alle schepen straten treinen
er is veel te doen overal

ja ik weet ze is weg
maar wellicht wacht ze
toch overal op mij dus

ik zoek en ik kijk en ik
slaap niet maar blijf
buitengewoon waakzaam.

Anna Enquist*

Uit: De tussentijd,
uitgeverij de Arbeiderspers 2004.

 

*De dochter van de schrijfster Anna Enquist werd op 3 augustus 2001 overreden door een afslaande vrachtauto. Enquist publiceerde in 2004 de dichtbundel De tussentijd, die is bundel is opgedragen aan haar dochter: ‘In memoriam mijn dochter Margrit (1974-2001)’.

Over Daan Westerink 554 Artikelen
pedagoog (MEd), rouwdeskundige, docent en onderwijsontwikkelaar, publicist, mediator, trainer en social media expert.