Ik dacht dat ik nooit meer zo omver geschopt zou kunnen worden als na de dood van mijn moeder. Ik had helemaal geen gelijk.
Het lijf onthoudt niet de grootste verliezen, maar slechts de pijn. En soms lijkt daar maar een dun vliesje over te groeien, dat geopend wordt bij een nieuwe slag of stoot. En hoe hard of zacht die ook is: de wond is zo weer open. Continue reading
Leo Fijen vroeg me of ik voor zijn bundel ‘Leven met de dood’ vijf gedichten wilde uitzoeken. Die inspireren, en anderen wellicht houvast bieden. En nu zit ik dus al een week al mijn dichtbundels (tientallen) door te spitten, en ik kan maar niet tot een definitieve keuze komen. Door dit alles heb ik ook mijn eigen schrijfsels erbij gepakt. Ik heb altijd veel geschreven – mijn manier van omgaan met heftige gebeurtenissen, en dus ook over de dood van mijn ouders. In dagboeken, later op blogs, maar ik schreef ook mini-novellen en gedichten. Die heb ik bij elkaar gelegd, en sommige gedichten raken me ineens weer keihard. Alsof ik ze voor het eerst lees. Blijkbaar heb ik ze diep weggestopt. Maar dat hoeft niet. Deze gedichten komen (waarschijnlijk) niet in de bundel van Leo, maar ik wil ze wel op mijn eigen blog plaatsen. Continue reading