O’Rourke is geen kind meer als haar moeder Barbara, een 55-jarige lerares in New York, op Eerste Kerstdag 2008 aan de gevolgen van kanker sterft. Maar dat betekent niet dat het dan dus geen pijn meer doet.
Tag Archives: ouderverlies
filmmaker Susanne Opstal zoekt kinderen die een ouder verloren
Oproep van Susanne Opstal, tweedejaars regiestudent aan de Nederlandse Film en Televisie Academie. Zij wil graag praten met jonge kinderen die een ouder verloren. Ook zoekt zij jongeren tot 25 jaar die op jonge leeftijd een ouder verloren. Hieronder meer informatie van Susanne zelf. Continue reading
Waarom de kleur roze zo belangrijk is in de zwarte wereld van verlies
Net als het hertje Bambi verloor ik op jonge leeftijd mijn moeder. Mijn wereld veranderde voorgoed. Mijn vader, broer en ik misten haar enorm en we gingen heel wankel op zoek naar een nieuw evenwicht. In een wereld die soms gitzwart was, maar af en toe ook roze. Vrienden, liefde, muziek, school en werk gaven ons verdrietige leven soms weer kleur. Dat betekende niet dat wij niet meer verdrietig waren, of ‘er over heen’, het betekende dat we overleefden.
Ik heb honderden nabestaanden geïnterviewd, tientallen begeleid, en ik merk dat er nog veel onwetendheid bestaat over rouw. Er worden over nabestaanden uitspraken gedaan die hen in een hoekje duwen. Een jongen die een maand na de dood van zijn moeder alweer op de dansvloer stond, kreeg de vraag: ‘Heb je het verwerkt?’ Een weduwnaar die na een week weer aan het werk ging, kreeg de opmerking: ‘Je zit in de ontkenningsfase.’ Onzin.
Ik wil graag laten zien er niet slecht 1 manier is om met de dood om te gaan. En dat als je gaat werken, niet praat, niet boos bent, dat niet bij voorbaat betekent dat je iets niet goed doet. Het zegt alleen maar dat je steun zoekt in die dingen die weer kracht geven. En dat is van levensbelang. Sleep mensen dus niet massaal naar praatgroepen of psychologen als ze werken, dansen of niet praten, tenzij ze vastlopen. Kijk door die roze wereld heen, zie hun wankele benen, maar neem die roze wereld niet van ze af. En zorg dat je er bent.
( En daarom is de omslag van mijn boek ‘Verder zonder jou’ dus roze. Met een klein dartel hertje op de voorkant. Als is ze volgens sommigen een hij, en een ree. Maar dan nog.)
Daan Westerink
Schrijfretraite Verder na verlies
retraite, schrijfworkshop, schrijven over verlies, schrijfretraite, verlies ouders, verlies partner, verlies broer, verlies zus, kind(je), verlies vriend, verlies vriendin, verlies grootouder, verlies opa, verlies oma, biografisch schrijven.
De dood maakt soms meer stuk dan je lief is
Soms zorgt de dood van een familielid voor een definitieve breuk. Eentje die nooit helemaal heelt, en nog lang pijn kan doen.
Ingenstans
Ik dacht dat ik nooit meer zo omver geschopt zou kunnen worden als na de dood van mijn moeder. Ik had helemaal geen gelijk.
Het lijf onthoudt niet de grootste verliezen, maar slechts de pijn. En soms lijkt daar maar een dun vliesje over te groeien, dat geopend wordt bij een nieuwe slag of stoot. En hoe hard of zacht die ook is: de wond is zo weer open. Continue reading
Taak 1 – de gedichten
Leo Fijen vroeg me of ik voor zijn bundel ‘Leven met de dood’ vijf gedichten wilde uitzoeken. Die inspireren, en anderen wellicht houvast bieden. En nu zit ik dus al een week al mijn dichtbundels (tientallen) door te spitten, en ik kan maar niet tot een definitieve keuze komen. Door dit alles heb ik ook mijn eigen schrijfsels erbij gepakt. Ik heb altijd veel geschreven – mijn manier van omgaan met heftige gebeurtenissen, en dus ook over de dood van mijn ouders. In dagboeken, later op blogs, maar ik schreef ook mini-novellen en gedichten. Die heb ik bij elkaar gelegd, en sommige gedichten raken me ineens weer keihard. Alsof ik ze voor het eerst lees. Blijkbaar heb ik ze diep weggestopt. Maar dat hoeft niet. Deze gedichten komen (waarschijnlijk) niet in de bundel van Leo, maar ik wil ze wel op mijn eigen blog plaatsen. Continue reading
Bij het verschijnen van de vierde druk van Leven zonder ouders
Vier jaar geleden was het bijna zover: toen zat ik weeën weg te puffen tijdens de bevalling van mijn eerste boekenkindje, Leven zonder ouders. Een kindje dat uniek was, want het was het eerste boek dat vol stond met verhalen van volwassenen die als kind of op oudere leeftijd een vader, moeder of beide ouders verloren. Een boek dat in no time uitverkocht was omdat er blijkbaar veel behoefte was om verhalen te lezen van andere wezen of halfwezen.
Er waren niet alleen maar beschuit met muisjes na de bevalling. Sommigen bekeken het boek met oude foto’s een beetje laatdunkend. Wat is dat nou, aandacht vragen voor het overlijden van ouders. Het is toch de normale gang van zaken, op een gegeven moment moet je je ouders toch laten gaan? En ik ging maar al te graag de discussie aan. Want waar gepraat wordt, daar wordt hopelijk ook geluisterd. Naar mijn verhaal, en dat van vele anderen. Dat het er niet alleen om gaat hoe oud iemand was toen hij stierf, of welke leeftijd je zelf had toen je achter bleef. Dat het er veel meer om gaat hoe de band was, of hoe de band had moeten zijn. Continue reading
Verdriet en geluk gaan samen op vakantie
We trekken al een paar dagen met elkaar op, hier op de knusse camping op de kleine schapenberg aan een meer in de Auvergne, Frankrijk. Twee lange tafels zijn voortdurend gedekt onder hoge bomen. Vier volwassenen, vijf grote en kleine kinderen. Dochter heeft geluk: wij gaan morgen weg, maar zij mag nog twee weken blijven bij haar beste vriendin op deze camping. Een paar jaar geleden ontmoette haar alleenstaande moeder de hartelijke muziekdocent Geert. Hij is weduwnaar en heeft volwassen dochters en een zoon. Na een paar jaar is er een nieuw gezin ontstaan. En daar wordt de komende twee weken onze dochter aan toegevoegd.
Na het accordeon spelen hebben Geert en ik het over ons bonte gezelschap. Hoe anders
het leven er jaren geleden uitzag, voor ons beiden. Geert vraagt hoe mijn familie met de
dood van mijn moeder is omgegaan. Ik vertel dat haar familie, met wie we voor haar overlijden zoveel contact hadden, niet goed wist hoe ze dat moesten doen. Ze zwegen dus maar over hun verdriet, en dat was eigenlijk nog erger dan het verdriet zelf. Dat het contact tussen ons uiteindelijk is verbroken, vind ik nog steeds moeilijk. Geert zwijgt. En zegt dan dat het net zo is gegaan met de familie van zijn overleden vrouw. Zij zwijgen ook, en laten nauwelijks iets van zich horen. Hoe dat toch mogelijk is, vraagt hij zich af, zijn kinderen hebben het daar ook erg moeilijk mee. Hij loopt door dit alles nog steeds met een schuldgevoel rond. Wat had hij anders kunnen doen?
We zuchten diep. Hier, op deze kleine berg vieren we vakantie, en omarmen we het leven, maar komt het verdriet om wat was en wat nooit meer terug komt ineens weer heel hard om de hoek kijken. Je kunt wel met vakantie gaan, maar het verdriet reist altijd vrolijk met je mee. Gelukkig zijn we in gezelschap van (nieuw) geluk, en dat houdt ons op de been. We zwijgen even, en dekken dan de tafel. Er moet altijd weer gegeten worden.
En ineens is het moment om afscheid te nemen daar. Een dapper blond meisje van twaalf omhelst haar vader, moeder en zusje. Geert zegt ‘We maken er een mooi nieuw vakantiegezin van!’ Die woorden ontroeren. Tranen stromen. ‘s Avonds hoor ik dat mijn dochter zich na vijf minuten vermande en zei ‘En nu is het over, klaar met de tranen’. Ze trok haar vriendin mee, sleepte haar tas naar de tent en riep ‘En nu gaan we deze tent eens even goed op-pimpen!’ Verdriet en geluk, een prima combinatie, zolang het er allebei maar mag zijn.
Daan Westerink, augustus 2010
copyright: Daan Westerink en Monuta: www.monuta.nl
Daan Westerink, augustus 2010