Het succes van het boek ‘Tonio’ van A.F.Th. van der Heijden (Libris Literatuurprijs 2012) toont aan dat de decennialang geldende opvatting ‘je schrijft niet over je eigen leed’ voorgoed verleden tijd is. Nu de recensenten nog overtuigen.
Tag Archives: verdriet
Waarom ik niets wilde zeggen over Friso en Lommel, maar wel over de schietpartij in Alphen aan de rijn
Prins Friso werd getroffen door een lawine en iedereen dook boven op de koninklijke familie. Ook werd flink gespeculeerd over de afloop: gaat de prins dood of niet, en hoe moet het dan verder met zijn moeder en met Mabel en haar dochters? Ik wilde niet meewerken aan de speculaties en vooral wilde ik gehoor geven aan de wens van de familie om met rust gelaten te worden. En daarom ging ik niet in op verzoeken van de media om commentaar te geven.
Ook toen kinderen en enkele volwassenen uit Lommel en omstreken verongelukten in Zwitserland, wilde ik niet meedoen aan uitzendingen. Ouders wisten nog niet eens of hun kind het had overleefd, of er stonden al verslaggevers ter plaatse. Net als bij het ongeluk van Friso vond ik het gewoon ongepast om zo kort na een heftige gebeurtenis familieleden en andere betrokkenen lastig te vallen. Continue reading
Verdwaald in alle vragen: een zoektocht na de zelfdoding van mijn broer – Alje Kamphuis
Recensie ‘Verdwaald in alle vragen: een zoektocht na de zelfdoding van mijn broer’ van Alje Kamphuis. Als Ernst in augustus 2008 uit het leven stapt, heeft zijn broer, journalist Alje Kamphuis, hem al bijna een jaar niet meer gezien. De zelfdoding verrast iedereen. Broer Alje blijft achter met duizenden vragen. Waarom kon Ernst het leven niet meer aan? Waarom moest hij eenzaam sterven? Had iemand iets kunnen voorkomen? En hoe beleven anderen de zelfdoding van een geliefde of gezinslid? En moet er niet meer begrip komen voor mensen die psychisch ondraaglijk lijden? Het boek is een liefdevolle zoektocht naar alle antwoorden.
Verdriet en geluk gaan samen op vakantie
We trekken al een paar dagen met elkaar op, hier op de knusse camping op de kleine schapenberg aan een meer in de Auvergne, Frankrijk. Twee lange tafels zijn voortdurend gedekt onder hoge bomen. Vier volwassenen, vijf grote en kleine kinderen. Dochter heeft geluk: wij gaan morgen weg, maar zij mag nog twee weken blijven bij haar beste vriendin op deze camping. Een paar jaar geleden ontmoette haar alleenstaande moeder de hartelijke muziekdocent Geert. Hij is weduwnaar en heeft volwassen dochters en een zoon. Na een paar jaar is er een nieuw gezin ontstaan. En daar wordt de komende twee weken onze dochter aan toegevoegd.
Na het accordeon spelen hebben Geert en ik het over ons bonte gezelschap. Hoe anders
het leven er jaren geleden uitzag, voor ons beiden. Geert vraagt hoe mijn familie met de
dood van mijn moeder is omgegaan. Ik vertel dat haar familie, met wie we voor haar overlijden zoveel contact hadden, niet goed wist hoe ze dat moesten doen. Ze zwegen dus maar over hun verdriet, en dat was eigenlijk nog erger dan het verdriet zelf. Dat het contact tussen ons uiteindelijk is verbroken, vind ik nog steeds moeilijk. Geert zwijgt. En zegt dan dat het net zo is gegaan met de familie van zijn overleden vrouw. Zij zwijgen ook, en laten nauwelijks iets van zich horen. Hoe dat toch mogelijk is, vraagt hij zich af, zijn kinderen hebben het daar ook erg moeilijk mee. Hij loopt door dit alles nog steeds met een schuldgevoel rond. Wat had hij anders kunnen doen?
We zuchten diep. Hier, op deze kleine berg vieren we vakantie, en omarmen we het leven, maar komt het verdriet om wat was en wat nooit meer terug komt ineens weer heel hard om de hoek kijken. Je kunt wel met vakantie gaan, maar het verdriet reist altijd vrolijk met je mee. Gelukkig zijn we in gezelschap van (nieuw) geluk, en dat houdt ons op de been. We zwijgen even, en dekken dan de tafel. Er moet altijd weer gegeten worden.
En ineens is het moment om afscheid te nemen daar. Een dapper blond meisje van twaalf omhelst haar vader, moeder en zusje. Geert zegt ‘We maken er een mooi nieuw vakantiegezin van!’ Die woorden ontroeren. Tranen stromen. ‘s Avonds hoor ik dat mijn dochter zich na vijf minuten vermande en zei ‘En nu is het over, klaar met de tranen’. Ze trok haar vriendin mee, sleepte haar tas naar de tent en riep ‘En nu gaan we deze tent eens even goed op-pimpen!’ Verdriet en geluk, een prima combinatie, zolang het er allebei maar mag zijn.
Daan Westerink, augustus 2010
copyright: Daan Westerink en Monuta: www.monuta.nl
Daan Westerink, augustus 2010