Het is nog niet af!

Het leuke van een boek schrijven is dat het nog niet af is. Niks zo katerig als een project dat opgestart is, een glas dat leeg is en een volgeschreven boek. Althans, dat denk ik. Je zou ook kunnen denken: het schrijven is uitstel van de executie. Stel: het boek is af, het ligt in de winkel en geen hond koopt het. Tijdens het schrijven kun je dan tenminste nog in de gelukzalige illusie verkeren dat wat jij schrijft goed is, en dat er een markt voor is…

Mijn boek over ‘leven zonder ouders’ zat al een paar maanden in mijn hoofd voor ik er met iemand over praatte. Vervolgens zette ik het idee in april jongstleden op papier. En ik maakte een planning. Die besprak ik met een collega, en een paar weken later plaatste ik een oproep op verschillende sites. Gezocht: volwassenen die willen praten over het verlies van hun ouders. Netwerker als ik ben, stuurde ik ook een mailing naar vrienden en eentje naar mensen uit de rouwzorg. En dat heb ik geweten!

Van alle kanten kreeg ik respons. Per mail. Van mensen van alle leeftijden. Twintigers die net op eigen benen staan en ineens wees zijn, veertigers die nu ze zelf kinderen hebben merken hoe groot het gemis van hun eigen roots is. Vijftigers die schrijven over de onmacht die ze voelden als klein kind toen hun moeder echt nooit meer thuis kwam, wat de basis blijkt te zijn van hun onrustige gedrag in relaties en banen. Ga zo maar door. Van 20 jaar tot begin 70: meer dan 100 mensen zijn bereid om mij te vertellen hoe het was om hun vader en/of moeder te verliezen, en hoe het is om geen ouders meer te hebben. Mijn computer maakte en maakt overuren, ik weet nog steeds niet wat er op televisie te zien is, en mijn bedje zie ik al wekenlang slechts een paar uur per nacht.

En bedankt!
De volgende stap was: wat te doen met al die reacties behalve dank je wel zeggen en ‘je hoort nog van me’? Ik ben een zorgvuldig mens. Ik wil niet dat iemand mij openhartig zijn verhaal mailt en dat ik dan over twee maanden een mail terugstuur met de woorden ‘bedankt, maar helaas heb ik er niet voor gekozen om iets met jouw verhaal te doen’. Zo ga ik niet met mensen om. Degenen die reageerden deden dat natuurlijk niet voor niets. Iets in mijn oproep maakte een gevoel in ze los. En dat wilde ik niet zomaar van mijn stoepje vegen.

Ik maakte vragenlijsten, met in mijn achterhoofd de gedachte dat de antwoorden mij heel veel inzicht zouden kunnen opleveren hoe verschillend het verlies van een ouder beleefd wordt. Deze persoonlijke inkijkjes in het verwerken van verlies zijn bovendien heel mooi te gebruiken als citaten in het boek, naast de interviews die er in komen te staan. Bovendien krijgen mensen door het schrijven over het verlies van hun ouders vaak ook nieuwe inzichten in hoe ze omgaan of zijn gegaan met het verlies. En dat kan heel waardevol zijn.
Tussen de bedrijven door heb ik met andere schrijvers van boeken over rouw gepraat. Wat zij van mijn idee vonden, of ik het idee goed onder woorden kon brengen, waar de zwakke punten zaten enzovoorts. De steun uit die hoek is enorm. Geen concurrentie, alleen maar enthousiaste reacties. Ook wat hen betreft moet het boek er komen. Eenvoudigweg omdat het nog niet bestaat…

Wie geeft mijn boek uit
Het enige wat nog ontbreekt is een uitgever voor mijn boek. Ik heb het niet van de daken geschreeuwd dat ik een boek schrijf, geen mailings naar alle uitgevers gestuurd, maar heb heel gericht onderzocht welke uitgever mogelijk geïnteresseerd zou zijn in mijn boek.
Alle neuzen wezen in dezelfde richting en vandaag kreeg ik onverwacht de kans om mijn idee aan dé uitgever in kwestie te presenteren. Onvoorbereid, maar met het boek en de verhalen van veel mensen inmiddels haarscherp in mijn hoofd vertelde ik hem over mijn idee. Hoe het boek er uit zou moeten zien. Wie er in aan het woord gaan komen, over de mannen en vrouwen die ik wil gaan interviewen. Over de verschillen in het verwerken van een verlies, over de verschillende leeftijden waarop mensen hun ouders verliezen en de invloeden daarvan op hun latere leven.

Door naar de volgende ronde
Ik vertelde en vertelde en op het gezicht naast mij verscheen ineens een glimlach. Toen stelde hij vragen over mij, over mijn schrijfstijl ‘stuur eens wat dingen op die je eerder geschreven hebt’, en over mijn planning. Ik antwoordde en de glimlach bleef. Hij deed geen toezeggingen, wel verzocht hij me het idee naar hem te mailen en ineens zei hij als het boek er kwam, dat volgens hem zijn uitgeverij degene was die het boek uit zou moeten geven. We namen afscheid, ik kreeg zijn kaartje en toen ik weer buiten stond maakte ik een sprongetje. Een collega zag mijn gezicht en riep; ik wist het, ik wist het!

En nu zit ik oude blogs door te kijken. Wat kan ik sturen naar hem, wat is kenmerkend voor mijn schrijfstijl? Met veel plezier en soms met verbazing lees ik blogs terug van de afgelopen acht maanden. In mijn computer zit nu een mapje: het beste uit de wereld van Daan. Is het beste van mij goed genoeg voor de uitgever? Ik weet het niet, maar ik heb er wel een goed gevoel over. Mijn idee ligt nu op tafel, en hoe dan ook is er nu echt geen weg meer terug: ik schrijf een boek!

Wordt vervolgd,

_{Daan Westerink, 13 juni 2006}