Sommige mensen hebben last van een zogenaamde seven-year-itch. De grote eens in de zeven-jaar-twijfel of de relatie, het werk, of het leven wel goed genoeg is. Of niet alles anders moet. En dus gooit men dan alles in de twijfeltrechter, om het gefileerd eens stukje voor stukje te bekijken. Heel leerzaam maar soms ook vernietigend. Bij Grote Liefde nummer 3 kom je er dan ineens achter dat hij net zo snurkt als Grote Liefde nummer 1, dat ook hij zijn troep niet opruimt, of dat zij ook geirriteerd zegt: ik ook van jouhouw! En het alles samen doen stelt op een dag net zo weinig voor als met Grote Liefde nummer twee. Maar hee: het is pas vier jaar aan, ik kan toch niet nu al…
Ik heb doorlopende twijfel. Ik stel continu alles ter discussie. En toch heb ik al 14 jaar vaste verkering, twee kinderen, twee banen en een hele hechte vriendenkring. En ook nog eens een huis. Count your blessings! Maar hoe kan dat dan? Misschien wel door dat ene zinnetje dat mijn vader ooit uitsprak: jij gaat nooit rechtstreeks van A naar B, maar van A via C naar B. Is helemaal goed, als je maar nooit iets weggooit terwijl er geen vervanging is. Oftewel: Daantje, zorg voor een vangnet! Die laatste zin is mijn eigen conclusie. Ook de raad van lief was heel handig toen ik weer eens alles voorgoed in de Vergeetkast wilde stoppen: je kunt je rugzak, die overloopt, ook eens wat eerder leger maken. Kortom: stort je hart uit, spreek je gevoelens uit, weeg af wat belangrijk is en laat HET GROTE ALLES je niet zo bang maken. Neem het leven zelf in de hand.
Willem de Ridder had het ooit over: Slachtoffers bestaan niet. Jezus, wat was ik boos op hem. Ik riep hem toe: En verkrachters dan, maken die geen slachtoffers! En de holocaust, en de vertrapten der wereld. Hij keek me aan en zei: er zijn daders, maar door je slachtoffer te voelen koppel je je lot voor altijd aan een ander.
En dat sloeg in als een bom. Ook al ben ik verlaten, verkracht, veracht en ontslagen, dan nog heb ik alle recht om niet bij de pakken neer te zitten. Zoek hulp, zoek aandacht, schreeuw het van je af. Maar gedraag je niet als een slachtoffer. Want dan is het einde verhaal.
En ik? Ik twijfel aan alles. Voortdurend stel ik vooral mezelf ter discussie. Zonder mezelf of een ander bij het grof vuil te zetten. Ik stel ter discussie, ik durf mezelf en een ander een spiegel voor te houden. Heel helder, heel vermoeiend, en vooral: heel erg Daan.
Voordaan, 7 februari 2006
Debby, je bent een grote schat. Dank voor je reactie (en dat zeg ik zonder enige twijfel!) Ik lees heel graag over herkenning. Zo is voor mij ook weer duidelijk of de boodschop helder is. Je hoeft alleen niet voor me te buigen, daar krijg je alleen maar pijn van in je rug ;-)))))))
Zie je wel, weer te snel geschreven, en dan toch weer dingen vergeten (zoals mijn naam)
Dit is al de derde keer dat ik dit log lees, maar nu kan ik me er toe zetten te reageren. Ik denk te snel om te kunnen schrijven; typen gaat te langzaam om mijn gedachten geordend te houden. Ik lees je heel graag omdat je schrijfstijl zo prettig is, goed te volgen en gestructureerd. Ik ben niet zo ’to the point’ maar dit raakt de kern van mijn bestaan, hier draait het om. Essentieel, noodzaak, ??? , ‘lastig, zo’n leerling die altijd maar weer vraagt’, weblogs lezen, lezen, lezen…, geblaat met de vraag ‘wat vind jij ervan?’. Meningen poneren, uitspraken ontlokken, stellige mensen, luister!
Laat mij maar aan de zijlijn de arena overzien, in verwondering en met een glimlach (ook om mijzelf)
Maar goed, op slechts herkenning zit je misschien niet te wachten (weer twijfel omtrent reageren), maar net als de dame die haar hond verloor is het fijn je te kunnen herkennen in een ander
Waarvoor Dank (en dan maak ik nu een diepe buiging)
Een mooi stukkie, het hele leven is een twijfelgeval, slachtoffer ben je elke dag weer van jezelf, wanneer je twijfelt aan de dingen die je goed of niet goed doet. Dat houd je scherp, dat houd je bezig met de mens om je heen. Zodat twijfel geen vorm van egoisme wordt.
Groetjes van http://www.klapdoos.web-log.nl
Leentje.
Hee, ben jij dat Ronald? Mooie site. Ook mooie kreet. Ik twijfel niet, ik ben. Maar het zijn kan toch nog twijfels oproepen hoor! Wat brand jij trouwens veel kaarsen…werd ik weer stil van.
ik twijfel niet meer maar ben!
http://nubeginnen.homestead.com
What’s in a name Daan!! Je neemt me de woorden uit de mond. Had ik je logje vandaag al eerder gelezen, dan had ik die van mij niet kunnen schrijven.
(ik had hem je al eens gemeeld Daan, maar nu toch ook even voor de rest van de wereld)
‘The road not taken’ van de Engelse dichter Robert Frost
the road not taken
two roads diverged in a yellow wood,
and sorry I could not travel both
and be one traveler, long I stood
and looked one down as far as I could
to where it bent in the undergrowth
then took the other, as just as fair,
and having perhaps the better claim,
because it was grassy and wanted wear
though as for that the passing there
had really worn them about the same
and both that morning equally lay
in leaves no step had trodden balck
oh, I kept the first for another day!
yet knowing that way leads to way,
I doubted if I should ever come back.
I shall be telling this with a sigh
somewhere ages and ages hence
two roads diverged in a wood – and I
I took the one less traveled by
and that has made all the difference
Slachtoffer worden staat in een totaal andere context dan slachtoffer zijn. Dat laatste heeft vooral met hulpeloosheid te maken en vooral je eigen kracht niet durven aanboren.
Twijfelen over een levenspad……ook dat hoort erbij…want soms is niets zoals het lijkt……een menselijke eigenschap…soms moeten we naar de bodem om te zien hoe helder alles is.Soms ook niet.Mooi verwoord menselijk herkenbaar verhaal.Tleven is een grote puzzel die steeds completer wordt…..
‘door je slachtoffer te voelen koppel je je lot voor altijd aan een ander’.
Bedankt voor het doorgeven van deze prachtige boodschap.
Prima, super stuk!
Herkenbaar.
vraag ik mij ineens af, heb ik NU soms last van mijn zeven-year-itch?
Maar nee, ik dacht, het was toch heel terecht,…
of moet ik misschien? …Maar als ik nu???
berend botje ging uit varen
met zijn scheepje uit zuid laren
de weg was recht
de weg was krom
noooooit kwam berend botje weerom!
Had ie maar een safetynet moeten hebben om op terug te vallen, hadden de wegen nog zo recht en krom mogen zijn,
had ie wel de weg terug weer gevonden. :))
Beta,we waren tegelijk aan het typen. Ik snap waar je helemaal waar je het over hebt. Maar het vangnet hoeft niet weg, het is geen safetynet. Ik ben het zelf namelijk. Ook mooi onderwerp: de eenzaamheid omhelzen als een goede vriend.
@ Theodora: ik gebruik de ik-vorm hier bewust: als mij dit allemaal overkomt, dan mag ik schreeuwen. Maar een slachtoffer: dat kan een ander niet van me maken. Zo bedoelde ik dat…
@ Viktor: reïncarnatie of niet, het is wel een mooie manier om tegen zoiets gruwelijks aan te kijken.
@ alle anderen: helemaal fijn, neemt twijfel over dit blog in ieder geval weg (en ik moest lachen om who gives a shit. dat is ook een goede uitroep in twijfelsituaties!)
Shit, ik ben niet anoniem. Anoniem is betulanordica!!!
Dag Daan
Je verhaal is wéér herkenbaar. Ik worstel ook, ik twijfel ook. Stef Bos twijfelt ook.
Tussen De Liefde En De Leegte
tekst en muziek: Stef Bos
Ik blijf mijn hele leven reizen
Ik volg de wegen van de twijfel
Ik zoek naar wat ik nooit zal vinden
Want ik wil dwars door de dood heen zingen
Ik wil proberen iets te maken
Ik wil niet breken, ik wil niet haten
Maar op zoek naar mooie woorden
Heb ik de liefde vaak verloren
Ik ben altijd onderweg
Ik ben altijd onderweg
Ik leef onrustig en onzeker
Tussen de liefde en de leegte
Ik ben altijd onderweg
Ik ben altijd onderweg
Ik leef onrustig en onzeker
Tussen de liefde en de leegte
Dit is geen leven om te delen
En toch is heel m’n hart van jou
Maar laat me niet teveel beloven
Want ik blijf m’n dromen trouw
En ik wil nog zoveel woorden zingen
Het is een passionele drang
Ik wil alleen
En alleen bij jou zijn
Maar ik vind nooit de balans
Dus ik blijf altijd onderweg
Ik blijf altijd onderweg
Ik reis onrustig en onzeker
Tussen de liefde en de leegte
Ik ben altijd onderweg
Ik blijf altijd onderweg
Ik reis onrustig en onzeker
Tussen de liefde en de leegte
Mooi, maar waar gaat het nou om. Soms loopt je rugzakje over. Dat moet je dan legen, dat heeft je leif goed gezien. Soms moet je aan zelfmanagement doen. Stilstaan bij jezelf, naar jezelf luisteren. Als je dat doet komen er altijd antwoorden.
Ik heb veel gehad aan een therapeute die nu in Den Dolder woont. Zij heeft me heel veel alten inzien.
Belangrijk is dat je leert accepteren, dat je de pijn voelt en er niet voor weg loopt. In die pijn en in die kwetsing liggen antwoorden. Daar zit je ware ik verborgen. Boos worden heeft geen zin, jezelf onder druk zetten helpt niet. Accepteren. Naar het eind van de tunnel. Jezelf accpteren zoals je bent, met je positieve èn negatieve kanten. In Utrecht zit de school voor zijnsoriëntatie die van dit principe uitgaan, Hans Knibbe heeft daar mooie boeken over geschreven.
Onthoud goed: Life is not a problem to be solved, but a mystery to be lived.
Misschien moet dat vangnet van jou wel weg. Wat zou er kunnen gebeuren als het vangnet weg is? Wat is het ergste wat er kan gebeuren? Daar over nadenken is héééél eng. Je laat dan namelijk alles los. Maar juist door los te laten komt er meer ruimte, meer licht. Dat is de paradox.
Kijk eens op http://www.moveamountain.nl. Daar kun je een prachtig boek bestellen: Bevroren boeddha, gesmolten licht van Alexander Zöllner. Bericht van een zoektocht naar geluk. Geschreven in de stijl van Knibbe, maar beïnvloed door anderen. Heel erg mooi, heel leerzaam, maar ook heilzaam. Respect voor jezelf, je mag er zijn, je bent waardevol, je mag twijfelen. Jezelf niet veroordelen. Luisteren naar jezelf. DAn begint een ontdekkingsreis in jezelf en ga je nooit vermoede dingen vinden. De moeite waard.
Heel herkenbaar, vooral als je in reíncarnatie gelooft. Dat heb ik aan den lijve ondervonden toen een overval in Peru (op mij)als een bevrijding (na enige dagen weliswaar) aanvoelde: ik had het sterke gevoel dat er iets vereffend was.
Maar hier zul je het ook wel niet mee eens zijn. Hihihi
viktor
Twijfelen, ik lees je alsof ik over mezelf lees. Elke dag opnieuw kiezen, opnieuw vinden, opnieuw nadenken. En je geluk inderdaad koesteren, want dat is belangrijk. Ter discussie stellen, vraagtekens zetten bij, altijd goed. Zorg alleen dat er een balans is tussen de hoeveelheid tijd die je daaraan besteedt en de tijd die je gewoon leeft!
@Helena is bekend met twijfel! @Helena de Twijfelachtige, dat is een betere naam voor mijn weblog denk ik..
Maar even serieus: je hebt gelijk wat je reactie op Willem de Ridder betreft: slachtoffers bestaan niet… pardon..? Nee dus!!
Twijfel je trouwens ook over kleine dingen?
Je hart uitstorten is ook goed! Zeker weten!! Zelf het leven in de hand nemen… ja, dat klopt ook maar was het maar zo makkelijk!
En de Chinezen zeggen: als je twijfelt, niets doen.
Groeten, Henk.
Jemig RED, weer subliem gekozen. Rillingen lopen over mijn rug.
Je raakt gewend aan duisternis,
al ben je t schijnsel kwijt
dat jou uit het gastvrije huis
een eind heeft begeleid.
Nog even met onzekere stap,
je kent de nacht niet goed,
maar dan ga je de donkere straat
al rechtop tegemoet.
Er is die grote duisternis,
die avond van het brein,
waarin het maanlicht niets onthult,
geen ster gezien wil zijn,
waarin je moedig rondtast,
je stoot je hoofd een keer
aan een boom die in de weg stond,
maar ziet toch al wat meer.
Ofwel de nacht verandert,
ofwel je went eraan
door het donker heen te lopen,
bijna rechttoe rechtaan.
(Willem Wilmink)
Naar: Emily Dickinson: We grow accustomed to the Dark
Wat heerlijk dat er nog veel meer mensen zijn die zo twijfelen. Zo herkenbaar, Voordaan.
Heb stiekem gehoopt dat ik ooit nog eens zonder twijfel zou zijn. Weten wat ik wil en daar ook voor uit durven komen. Zonder reserve. Maar ik "vrees het ergste". Nu heb ik zelf persoonlijk wat meer met mensen die durven uitspreken dat ze het soms ook niet zo goed weten. Geeft ze meer diepgang. Maar voor mezelf vraag ik (soms) onfeilbaarheid.
Een vrouwenkwaal ?
‘zeker weten’, zeggen mensen wel eens. Maar mensen die twijfelen kijken verder dan hun neus lang is. Zijn niet star, denken niet zo zwart wit. Over wel of niet slachtoffer zijn moet ik wat langer nadenken. En ik mag toch hopen dat je niet verkracht bent Voordaan. In die zin zou je ook ‘je’ ipv ‘ik’ kunnen schrijven, hoop ik?
groet T
W.G.A.S. = Who Gives A Shxt ! Frankenstein finally has arrived on this log. Look for: Frankenstein
wgas
Mooi, erg mooi.
Je eigen waarheid is de enige waarheid die je hebt. Het lastige is dat dat voor iedereen geldt en sommigen hun waarheid net iets belangrijker vinden dan die van een ander.
Ik vind jouw Grote Twijfel aan alles benijdenswaardig!
Puur humanisme.
volgens mij.
Je hebt hier in ieder geval een counsel-groepje… Daar hoef je niet aan te twijfelen.
*grote twijfel over hoe en wat te reageren*
Hallo Daan,
Kijk eens naar de alternatieven, al die mensen die zo gelukkig zijn omdat ze het wel zeker weten. De televisiebeeldbuis puilt uit van dit soort lieden, de ene soort die zeker weten dat ze beter zijn en daarom van jouw portemonnee kunnen leven, en de andere soort die achter de eerste soort aanloopt als die eerste soort tegen ze zegt dat ze boos moeten zijn over een spotprentje. Allemaal mensen met grote zekerheden.
Nee, dan zie ik toch liever mensen die het wat minder zeker weten. Misschien moet ik zelf af en toe ook wat meer aan dat minder doen.
Ook jij hebt in je leven al ’teveel’ meegemaakt waardoor je tot deze creatieve roerselen komt. Je verwoordt het zo ‘eigen’, en zo hoort het ook. Maar jij KAN het ook echt. Je filosofie deugt aan alle kanten meiske! Vergeet dat maar niet!
De slachtoffers die ik ken,van :
gedwongen prostitutie
gedwongen huwelijk onder voodoo-bedreiging
gedwongen vlucht uit thuisland of bordeel
voelen zich geen slachtoffer, want ze namen hun lot in eigen handen en vluchtten weg uit hun draaikolk.
De mensen die ik ken en zich WEL slachtoffer voelen zijn : Mijn zusje die vindt dat ze een slechte jeugd had, mijn buurvrouw die weduwe is en jaloers op elk stel,wij die vinden dat we genept worden door de politiek, of een vriendin die zich laat slaan. Als het lot je te pakken heeft, wrik je los uit het zelfbeklag anders blijf je gestraft voor de rest van je leven. Natuurlijk onder voorbehoud want iets als ONRUST bespeur ik ook in dit stuk, iets van HET GRAS IS ALTIJD GROENER….
Mooi stuk Daan, op mijn lijf geschreven.
Twijfeltrechter en Voorgoed in de vergeetkast; je weet het aardig te zeggen….. en wat ik zeggen wilde de weg van a naar b is altijd langer dan je denkt
Dag Johan, ik in mijn wiek geschoten? Eerst milder? Ik geloof dat ik altijd wel het vuur in mij had. En als ik heul boos ben, liet ik dat eerder ook al merken. Zie mijn eerste bijdragen, over Hirshi Ali en over oude geilaards. Maar misschien valt het jou nu op, dat kan. Ik kan alle kanten op in mijn blogs. Ben soms lyrisch, soms boos, soms zie ik alles in eens helder, dan is het weer vallen over platgetreden paden van anderen. Dat laatste liefst zo weinig mogelijk. Over welke wiek heb jij het? Graag je bespiegeling.
hallo Daan,
Zeker zijn lijkt rustig, maar twijfelen biedt zoveel meer mogelijkheden 🙂
Spiegels zijn belangrijk en het daarmee vervolgens zelf doen..
Ja, het is weer allemaal waar en ook nogeens waar weer (van dat natte confronterende 🙂
groetjes van http://marlis.web-log.nl op de camping
Zo te lezen heeft Voordaan een bron wan zeer heet, ja zelfs kokend water in zich! Of dit altijd geweest is? Of is die bron ontstaan sinds het VKbloggen? In het begin was Voordaan iets milder, nu spatten de hete druppels alle kanten uit.
Met ‘mild’ bedoel ik dan niet dat Voordaan maar veel of alles tot zich nam, maar meer een mildere houding, nu lijkt het of Voordaan door iets of iemand danig in haar wiek is geschoten…?
Niettemin, Voordaan, lucht je hart, het is goed en beter zelfs dan -zoals het bekende gezegde- van je hart een moordkuil maken; maar: het is wel een vermoeiende zaak, iets dat je zelf reeds aangeeft, dacht ik!?
Een welgemeende groet van een andere http://www.dietschewarande.web-log.nl
Waarachtig verhaal, Daan! Ik luisterde vroeger altijd naar die Willem de Ridder op Talkradio. En daarin klonk hij nogal radicaal, maar de verantwoordelijkheid nemen is eigenlijk het begin van alles. Binnen die verantwoordelijkheid zullen gemaakte keuzes ondanks teleurstellingen minder zwaar aanvoelen dan als je die verantwoordelijkheid niet had genomen…
Het slachtoffer-daderprincipe zit bloedstollend complex in elkaar, denk ik. Zo kan de slachtoffer ook zomaar dader worden, zij/hij leeft op een manier met als enige drijfveer: als ik maar niet weer slachtoffer word, dat laat ik mij niet meer gebeuren en daarmee kun je ook weer slachtoffers maken, want zo’n persoon zoekt altijd -hetzij onbewust – naar zwakkere personen en voelt zichzelf daar sterk bij, put daar kracht uit.
ik heb ook grote twijfels over het inloggen. Straks hoop ik niet meer.
Mannen, wat een fijne reacties op deze goede dinsdag. De vuilnismannen zijn net langs geweest, ik ben er nog, en jullie hopelijk ook nog heel lang met de door mij zo gewenste spiegels!
Kan ik ook bij jou terecht voor advies en bijstand ? Mens waar haal je het op dinsdagmorgen alweer van daan ? Zie: hahha van Daan natuurlijk.
Vuilnisman laat Daan nog maar even staan ! Rest kan weg
…er kunnen geen spiegels genoeg zijn, mogen van mij ook lachspiegels zijn. Ik vond je reactie bij Pieter Hilhorst een integer praktijkvoorbeeld van jouw staan-in-het-leven.
Een verademing in deze blogomgeving waar mensen er zo vaak blijk van geven het allemaal wel te weten.
Lijkt me prima. Mensen die niet kritisch naar zichzelf kunnen kijken en/of alles zeker weten zijn eng.
Neem het leven zelf in de hand en laat je dus niet controleren en manipuleren door die verachtelijke zwartepakkenmaffia die zich management, regering of kerk noemt (OK, ietwat gechargeerd ;).
Goed gezien.
Twijfel aan alles en ga de eigen weg.
Eigen controle hebben.
Het is vermoeiend.
Ja, maar oh wat een vreugde, wat een vrijheid.