In een gezelschap leg je een gedeelte van je identiteit af. Dat stukje ego verdwijnt in het binnenste van je ziel en komt pas tevoorschijn als je weer helemaal solo kunt opereren. Ik ben niet goed in groepen, maar vond het helemaal niet erg om deze week een stuk van mezelf in te leveren. Al dat gepieker, al dat getwijfel, al dat ge-als-ik-maar kwam me de laatste maanden goed de neus uit. In en rondom Madrid vond ik mezelf terug in het gezelschap van lieve, grote en kleine mensen. Rubia y negro; groot en klein, tia en tio, mijn lieven en mijn vrienden: we waren even een groep. En ik, de individualist had het goed. Nee, WE hadden het goed.
Terwijl twee kleine meisjes, Rubia en Luz, rondjes renden rondom het werkpaleis van de koning en in de Botanische tuinen, en verbaasd naar de ‘Tuin der Lusten’ keken van Jeroen Bosch in het Prado, daalde een enorme rust in mij neer. Ik keek van een afstand naar me zelf, in vogelperspectief. Ja, ik, mujer grande, vrouw, moeder en geliefde, me gusta la vida. Ik hou van het leven, hoezeer ik het soms ook haat. Klik klik deed het cameraatje. En vooral ook gingen mijn ogen soms dicht. In de miljoenenstad, waar het verkeer 24 uur per dag door de straten raast, leek het soms net alsof het leven even stil stond. En dat kwam niet alleen doordat de Paseo del Prado afgezet was wegens carnaval en de voetgangers de straat heel even overnamen. De hele week zag ik niets anders dan mensen die het leven lachend overleven. Ondanks alles. Zowel in schilderijen als op straat.
We logeerden in het hotel met zijn naam, en soms voelde ik me ook als hem: Sancho de Panza, die met zijn dikke pens overal vereerd wordt in Madrid. Niet als sukkel, zoals sommigen willen doen geloven, maar als iemand die de dromen herkende van anderen. Het hoeven jouw dromen niet te zijn, maar ze herkennen is de ware rijkdom. Blijdschap. Alegria. Ik herkende veel van die dromen op straat, van passanten. Van de man die even droomde dat het meisje naast hem zijn lief was, van de oude vrouw die vond dat de straat van haar was, van de honden die een park droomden op de keien.
Ik zag de dromen in de ogen van die prachtige meiden en jongens op straat die hun geld verdienen met het opruimen van andermans troep. Zonder morren, es o es, werk is werk. Als ik ze zag moest ik steeds denken aan Bart Chabot, die onlangs in het blad Linda. verklaarde dat hij zijn zoons altijd heeft voorgehouden dat de vuilnisman belangrijker is dan de burgemeester. ‘ Als die jongens dat niet zouden doen, dan liepen binnen een week de ratten op straat.’, vertelde hij de jongens. En vervolgens vertelde hij ze dat Den Haag eens drie maanden zonder burgemeester had gezeten. ‘ En wat denk je? Dat maakte helemaal niets uit. Geen ene moer!! Dus wie is er belangrijker?’. Wijze woorden.
Ik herkende veel in de gezichten die ik zag, van jong en oud. Ik zag overal metaforen, die als gedachtenwolkjes boven mensen zweefden: omarm het leven, maak het van jou, riep de nar tijdens de carnavalsoptocht terwijl hij op springstokken heen en weer vloog over het Plaza de la Independencia. Denk niet na of de wereld rot of mooi, is: absorbeer, riep de mevrouw die de poppen optoog voor de kinderparade. Zie het licht, niet alleen de donkerte, zeiden de billboards vlak bij het vliegveld waar de puin nog lag van de laatste aanslag. Kom hier! ¡Ven aquí!, speel met me!, riepen de ogen van het liefste jongetje dat ik ken uit Barrio Delicias. Doe wat je wil doen!, fluisterde de oude mevrouw streng bij metrostation Lavapies. En de barman uit El Museo de las Patatas knikte me toe: Probeer het maar, het komt goed.
Geen wonder dat ik goed heb geslapen deze week, met louter goede of geen dromen. Niet ver hier vandaan. Maar ondanks de regen, de kilte en de stilte waar Nederland ons verwelkomde, is het goed om weer terug te zijn. Want de werkelijkheid wacht. Om sommige dromen waar te maken.
Daan Westerink, 25 februari 2007
Dag Gina, wat heerlijk dat je de vrijheid hebt genomen om in de tuin te wandelen. Dat bankje stond er inderdaad ook voor jou. Die winterkost: niet alle aardperen (topinamboers) zijn geoogst, maar de boerenkool was zalig. De volgende keer zet ik een kopje thee voor je, gewoon op het vuurtje buiten. Lijkt me erg fijn! Dank voor je bezoek..
Hoi Daan, ben net tussen de Afrikaantjes door voorzichtig door je volkstuintje gaan wandelen en heb zo hier en daar diep in de aarde staan turen, daar waar uit zichzelf van alles lijkt te roeren. Het is niet moeilijk om me een heel rijke kleurige smakelijke gezonde frisse tuin voor te stellen, met mooie gewassen en typische winterkost, of zelfs gewaagde probeersels die je van ginder meenam (hasta la pasta del pimentonade ofzo). En ook nog van die gezellige houten bankjes voor je bezoek, en wat een mooie ouderwetse parasol daar naast de druivenstruik.
Prettig met je kennis te maken, beslist tot wederwandels,
groet,
G.
@ N=1: Sommige trollen zitten alleen op je rug als je dat toestaat 😉
@ Klaverblad: Wat leuk! Je bedoelt Las Meninas toch? Ja, wat een geweldig schilderij. Leuke was ook dat in alle zalen fotocollages hingen. Daarop toeschouwers voor schilderijen, waaronder Las Meninas. Zo mooi, qua compositie leken het net schilderijen. Las Meninas fascineerde mijn dochters enorm trouwens. En mijn lief kon mij vertellen dat Picasso zijn Meninas schilderde n.a.v. dit Velazquez schilderij. En van Vod (ook blogster) kwam ik te weten dat Picasso zelfs 44 versies van dit schilderij maakte!
Therataal: Jij hebt je blog verandert he! Ja, het uitstapje was helemaal goed. Vandaag besefte ik dat ik een week even helemaal los van alles was. Voelde geen banden met werk en stad en wat dan ook. Voelde heel naakt en heel rijk. Heb jij lekker met de hond kunnen dromen in de regen?
@ Beus: Ik doe mijn best om er een rommeltje van te maken, maar dat lukt me almaar niet! @ Prom: Ha, ja, ik werd er helemaal blij van. Tussen de kou door! Want Jemig, wat een rotweer
@Geroma: dank dank! En wat heb jij de discussie goed begeleid over Komt een vrouw bij de dokter! Complimenten. Ik volg je ook!
@ Eline: je maakt me aan het blozen. Heel fijn om je woorden te lezen. Volgens mij volgen we elkaar stilzwijgend. De pennen herkennen elkaar denk ik. Dank!
Was je even kwijt, maar weer hervonden. Wat heb je dit ongelooflijk mooi beschreven. Brengt een goed gevoel. Taal en jij zijn vrienden. Dat blijkt ook uit je infoblokken, die je op heel eigen wijze hebt gevuld. Bijzonder.
Welkom thuis Daan.
Je bent gemist hier, gezien de reacties!
Gaaf!
Je hebt mooie dromen en belevenissen gehad in Madrid.
Mooie foto’s!
Ik volg je….
Liefs, Geroma
Ha Daan, wat een leuke reactie! En zeur maar even door over het weer, ik vloek me ook suf over die grijsheid
Mooi filosofisch reisverslag.
Het gehele blog ziet er ook nog eens gelikt uit.
Dat klinkt en oogt als een heel verleidelijk uitstapje.
Daar ga ik nu lekker even over dromen, terwijl ik de hond uitlaat in de miezerige regen. ;))
Toch ook Las Meminas gezien in het Prado?
Welkom terug toe joe toe! Alleen ben jij wat mnder lang weggeweest… Hoop dat je niet al; te erg verslikt hebt vanmorgen. De bridge is inderdaad moeilijk loskomen; al was het alleen maar omdat ik (helaas) ook nog steeds tegen de ergste ’trollen’ van toen aan blijf lopen. Hehe.
Maar dan gelukkig ook jou weer, dus de balans is uiteindelijk positief.
Ha Prom! Je sprong ineens in beeld. Als een wonder! Wat is het koud! Mag ik dat nog even een paar dagen zeggen?
Ha Rami: je hebt me mooi aan het denken gezet!
Ha Frans, ik wist niets te zeggen over Mart. Wel gelezen!
IJskastmoeder: you know me!
Ha Daan!
Sprankelende tekst!
Heerlijk wat een positieve krachten er in dit verhaal vrijkomen…
Mooi blog , Daan!
Met je liefies en je vriendjes is het in een ‘groep’ nog wel even uit te houden, dat blijkt maar weer. Desalniettemin, welkom terug! Met nieuwe energie en nu niet vol er tegenaan 😉
Mooi staaltje levenskunst Daan. Geef je ook bijlessen?
Het is wennen aan het ritme, maar op deze vroege ochtend hierbij mijn respons op jullie reacties:
@ Klaas: ik vond het al heel knap dat jij en Canina een uur voor publicatie reageerden! Ja, ik en mijn kleine niňa!
@ Sjoukje: ja, helemaal weer opgeladen, maar had wel langer gemogen! Hier is het echt hartstikke koud, en al was het daar maar een paar
graden warmer, de zon scheen!
@Diana: levenslessen, volgens mij houden die voor mij nooit op Goed om jou weer te lezen! Heb slecht geslapen overigens.
@ Doortje: Hoi!
@ Koen: zeker, het heeft de boel weer heerlijk gerelativeerd.
@ K: Dat drieluik is fantastisch. Ook voor kinderen. De stad hangt vol met kunst en met protesten. Ik kon niet ontdekken waarover de tekst
precies ging. Ga het navragen, bij de goede bron. Kom ik op terug!
@Jezz: haha, schaterend leuk, inderdaad. Die vleugels: ik vlieg mee. Kom maar op. Heb kilometers gelopen, vliegen moet ook lukken Fijn jou weer te zien!
@ Ali: mooie avatar heb je! Tuurlijk krijg jij ook de groeten, als je hun dromen maar kunt zien Cervantes was veel minder nadrukkelijk aanwezig, maar torende wel hoog boven de menigte uit voor het Prado
@ Eric: lichte mensen, en veel lucht. Had ik net nodig…
@ Cees: dat zijn mooie woorden tot besluit. Ik neem graag mensen mee in gedachten..
@ Peter: oei, dank je.
Reactie is geredigeerd
Stil; weggaan en dan met zo’n verhaal thuiskomen
‘Probeer het maar, het komt goed.’
Goed verhaal Daan. Alsof ik erbij was.
Wijze lui die Spanjaarden, Sancho! En Bart! En mooie bijdrage!
Olé, olé! 🙂
Heb ik de groeten van mijn vriend Don Q.?
En van Cervantes?
Het is altijd apart om een wereldstad te bezoeken.
U komt wel terug met een schitterende bijdrage:-)
Veel Liefs.
Selam.
Ah lekker Daan!
Dromen waarmaken, dat is schaterend leuk.
Blij dat je er weer bent!
Kom, laten we de boel, de dingen en de zaken weer eens echte vleugels geven. En stevige schoenen in de werkelijkheid. 🙂
Mooie impressies Daan! Lekker in de zon. Don Q. en Sancho P. staan er leuk op. En dat drieluik van de Tuin der Lusten! Wat een fantastische voorstelling dat is. We hebben geen behoefte aan meer problemen? Weet je waar dat over ging, die graffiti? En die kleding van de reinigingsdienst is praktisch dezelfde als hier. Dankjewel voor het leuke verslag!
Zo te lezen heb je een goede tijd gehad!
groet,
koen
Hoi!!
Mooie lessen heb je geleerd Daan, ook al wist je het al. Fijn dat je er weer bent om je dromen met ons te delen! XX Welterusten voor straks!
Recargar la bateria.
Batterij laden..
ja hij doet het weer!
Eso es!
Hihi Jacob, jij zag het. Ik wist dat iemand zou zien dat ik piep zei.. 1-0 voor Jacob.
¡caramba, sí, caramba!
Voor m’n beurt gereageerd. Schön, dass Sie da sind! Foto 7: mooi die verstandhouding 😉
wie zegt piep op foto 7 😉
Zo,dat hakt er weer gevoelig in met prachtige foto’s.
Fijne tekst, juweeltjes van foto’s. Welkom, weer in de regen. Dromen zijn soms even werkelijkheid…
O, wat zijn jullie snel. Jullie vingen mijn woorden..
Goed (opnieuw) te beseffen dat iemand je dromen herkent…
Welkom thuis, Daan!
(Herkenbaar dat opgaan in een groep en de blijdschap/vrolijkheid die er bij hoort, maar ook vermoeiend, vind ik altijd… ;-))