Jarenlang heb ik gedacht dat ik nooit moeder zou worden. Want wat zou ik mijn kinderen aandoen, wat als ook ik jong dood zou gaan net als mijn moeder? Niet dat de wens er niet was. O nee, op mijn 15e schreef ik al denkbeeldige brieven aan mijn dochters: ‘jullie zullen wel denken als je dit leest: waar was mijn moeder mee bezig, maar geloof me, ik ben nu echt verliefd’ schreef ik na een uitgebreide beschrijving van een spannende avond. In mijn hart was ruimte genoeg voor kinderen, maar de angst hield me tegen. Moeder worden: ik zag er als een berg tegenop.
Gelukkig was er jarenlang geen enkele reden om die angst echt onder ogen te zien. Er kwamen lovers, en die gingen ook weer. Ik had het in de tussentijd prima met mezelf, had geen ander nodig, maar er knaagde wel iets.
Toen mijn lief uiteindelijk mijn leven binnendonderde kieperde ook mijn rugzakje open. Naast alle liefde kwam er ook een heleboel onverwerkt verdriet naar buiten gedropen. Ik was gewend om te overleven, greep het leven met beide handen vast, maar het verleden zat als een dikke bochel op mijn rug. De liefde liet zien dat je iets wel verbeten weg kunt duwen, maar dat het in alle kwetsbaarheid gewoon weer naar boven komt drijven. En kwetsbaar was ik, met zoveel liefde om me heen, en dus kwam het verdriet er alsnog uit.
Ik ben door een hele lieve vriendin naar haar psychologe gesleept, en de bezoeken aan haar de twee jaren daaropvolgend waren cadeautjes. Dat klinkt gek, maar als je nooit een ander wilt belasten met jouw problemen, is het zalig dat je wekelijks een uurtje kunt praten tegen een ander met wie je verder niets hebt, en die je er ook nog voor betaalt. De verhoudingen waren duidelijk, ik zocht handvatten in mezelf en zij leerde me die weer te vinden. Ik kon eindelijk huilen om het verlies van mijn moeder, en vooral om het verlies van vertrouwen in mensen. Het verdriet bleef, maar het maakte me niet meer gek. Ik had mijn rugzakje leeggemaakt.
Rond mijn dertigste was mijn kinderwens niet meer te stuiten. De liefde, de gesprekken met de psychologe, mijn herwonnen vertrouwen maakte dat de angst verdween, en toen ook lief aangaf dat hij verlangde naar een eigen kindje, besloten we er voor te gaan. Aangezien we er niet van uit gingen dat dit zomaar vanzelf ging, dachten we dat we vast nog jaren en jaren moesten wachten voordat ik zwanger zou zijn. Mis. Na een maand bleek ik al zwanger te zijn. Mijn hemel, ik werd moeder! De zwangerschap verliep prima, de bevalling daar zal ik het maar niet over hebben, en ineens lag daar een meisjesmensje op mijn buik. En naast de tranen van geluk huilde ik ook bittere tranen toen ik mijn vader vertelde dat hij opa was geworden. Wat had ik mijn moeder graag verteld dat zij oma was geworden.
Ik ploeterde me door die eerste maanden heen, met veel hulp van mijn lief en vooral van mijn vader. Ik dacht dat ik het verdriet om het verlies van mijn moeder had verwerkt, maar ik was niet voorbereid op de gevoelens die loskwamen na het krijgen van mijn kindje. Hoe was mijn moeder als moeder geweest? Had zij ook zulke dubbele gevoelens? Zij had mij net zo vastgehouden als ik nu mijn dochter, en dat maakte me heel blij, maar vooral miste ik haar steun, haar eigen ervaringen en haar schouders om af en toe tegen uit te huilen. Dat vond ik het ergste van haar niet om me heen hebben: dat ik mijn verdriet niet met haar kon delen.
Gelukkig was mijn vader er bijna wekelijks, en had hij, ondanks zij drukke baan vroeger, nog veel herinneringen aan de kindertijd van mij en mijn broer. En kon hij vertellen dat mijn moeder naast vooral gelukkige tijden, ook wel eens huilend aan de keukentafel had gezeten, omdat het leven als jonge moeder vooral over poepluiers en afhankelijkheid gaat en niet over het snoeien van rozen. Dat troostte me. Ik mocht me dus zo voelen, ik was niet gek aan het worden. Jammer genoeg kende ik geen andere moeders zonder moeder, ik had graag met hen ervaringen uitgewisseld.
Er is niet veel geschreven over vrouwen die geen moeder meer hebben, laat staan over moeders die geen moeder meer hebben. Een vergeten doelgroep. Toen vorig jaar het boek ‘Moeders zonder moeder’ van Hope Edelman uitkwam werd ik heel blij. Edelman, zelf moeder van drie jonge kinderen en moederloos sinds haar zeventiende, beschrijft in haar boek haar ervaringen als jonge moeder, en hoe het was om geen moeder als voorbeeld om je heen te hebben. Bovendien verwerkte ze in haar boek de ervaringen van tientallen andere moeders zonder moeder. En al is mijn oudste inmiddels bijna negen, ik heb de woorden uit het boek naar binnengezogen. Ik hoop dat het boek andere moeders zonder moeder ook een hart onder de riem zal steken. Je bent niet de enige…
Hope Edelman:
Moeders zonder moeder, als jij als moeder geen voorbeeld hebt,
Dochters zonder moeder, wat het werkelijk betekent je moeder te verliezen
Letters from motherless daughters (niet vertaald in het Nederlands, wel een aanrader).
Aanrader voor volwassenen zonder ouders:
Edward Myers: When Parents Die: A guide for adults
Aanrader voor volwassenen die als kind hun ouder(s) verloren:
Mieke Ankersmid: Verlaat Verdriet
In november 2007 verschijnt ‘Leven zonder ouders‘ van Daan Westerink bij Uitgeverij Ten Have. Over volwassenen die hun vader of moeder verloren, op jonge of volwassen leeftijd.
Hoi Daan
bedankt voor de informatie zal der is even naar kijken "bedankt"
groetjes bella
Hoi Koen
bedankt voor de fijne woorden
groetjes bella
Dag Bella,
Ik was er een paar dagen niet, vandaar nu pas mijn reactie!
Heel herkenbaar wat jij schrijft. Inmiddels is er een moederszondermoeder netwerk in oprichting, omdat het zo belangrijk is dat je je gevoelens kunt delen in zo’n kwetsbare periode. Mocht je daar meer over willen weten, mail me gerust!!! dewereldisvoordaan@gmail.com
Dag Bella,
ik kan me je situatie voorstellen.Het is pijnlijk om het contact juist in deze fase te moeten missen van je ouders door de harde werkelijkheid.
Probeer op je intuïtie te vertrouwen, zoek steun bij mensen waarvan je weet dat ze je goede feedback kunnen geven en dat ze je kan vertrouwen, stel vragen aan vrienden en vriendinnen waar je vertrouwd mee bent.Dit zal nooit het gemis kunnen wegnemen, maar kan je situatie iets verzachten en je doen groeien in je ouderschap.Sterkte en veel succes!
hartelijke groet
koen
Hoi allemaal
ik ben in 2000 mijn moeder kwijt geraakt ik was toen zelf 19 jaar drie jaar later overleed mijn vader ik was toen 23. Onlangs ben ik al bijna 4 jaar moeder van een geweldig jongetje, maar mis nog elke dag de goedkeuring van mijn ouders, het aanhoren van je moeders manier van kijk op het opvoeden en het verzorgen van je pasgeboren baby. Geen rustgevend glimlachje van je moeder of vader bij het kraambed.Kon ik ze maar een dagje bij me hebben.
Ik leef met jullie allemaal mee.
bella
Hoi Daan.
Een schot in de roos, je verhaal raakt me enorm. Wat prijs ik mijzelf gelukkig dat ik mijn mams nog oma heb mogen zien worden en mijn vader opa.
Hoe heftig vond ik het dat zij mij ontvielen en hoe herkenbaar ook dat overvolle rugzakje.
Soms vond ik het nog pijnlijker , als ik keek naar mijn zoontje , hoe hij modderde met zijn verdriet. Ja een ding is zeker kinderen rouwen ook , hoe jong ze ook zijn.
De plekken zijn leeg , voelbaar en krijgen een andere invulling.
Hard werken om het te moeten doen zonder je ouders.
liefs Anke
Lidwina, wat een mooi verhaal vertel je! Zonder voorbeeld toch je hart kunnen volgen. Wat een kracht. En wat mooi dat je dochter je dat ook precies zo teruggeeft: zij ziet in jou wel een voorbeeld. Dank je voor je verhaal!
Hallo Daan, mijn moeder is overleden toen zij 45 was en ik was toen 2, ik heb er bewust voor gekozen om op jonge leeftijd kinderen te nemen omdat ik ze wilde zien opgroeien, wel heb ik al die jaren de angst gehad dat dat niet zou gebeuren, het is me toch gelukt, mijn kinderen zijn nu 26 en 23 en het mooiste kompliment kreeg ik van mijn jongste dochter die mij eens vroeg mam hoe jeb je dat gedaan ons opvoeden zonder voorbeeld, ik zei dat ik het alleen maar kon door naar hen te kijken en als ze niet goed in hun vel zaten mijn gedrag daar op aan te passen, zo hebben mijn kinderen mij geleerd hoe ik ze moest opvoeden zodat ze gelukkig werden, toen zei mijn dochter, ik ga mijn kinderen later net zo opvoeden want ik vind dat je het fantastisch hebt gedaan, mooi toch. groeten Lidwina
haha;)) het was laat..
@ Koen: wisdom, like beauty, is in the eyes of the beholder 😉 En hihi, royaal en loyaal aan het leven: that’s me!
..en dan ben je royaal aan het leven;)
wijs is als je onder ogen hebt leren zien hoe je de persoon geworden bent die je bent en daar lering uit hebt weten te trekken, zodanig dat er ruimte is voor jezelf te kunnen zijn en je verder kan ontwikkelen…zoiets?
@ Koen: kleine ontboezeming, grote verantwoordelijkheid. Vader van je vader zijn is erg veel als je zelf jong bent en een vader nodig hebt. Goed he, die sessies. Lang leve de sessies! En wijs, wat is wijs…
ik heb je verhaal nog eens gelezen..
Je vertelt het met een zekere wijsheid!
met interesse en bewondering gelezen Daan!
kleine ontboezeming, omgekeerd kan ook, ik ben eigenlijk vanaf kinds af aan al vader van mijn vader met zijn manisch depressiviteit, daar waren ook heel wat nuttige sessies voor nodig.. om te leren leven als persoon die er mag zijn, net zoals jij!
Reactie is geredigeerd
@ Woudje, voor jou mijn spiegeltje en een zoen.
Ik lees je nog even op de valreep van PC uitzetten.
Je raakt me diep.
Je hebt me ook geleerd dat ik me nog mag verheugen in het feit dat ik mijn moeder nog heb. Ondanks alle familieverplichtingen en gemopper.
Ook nu hou je me weer een spiegel vooor.
Ik wens je kinderen een "levenlang" deze open en kwetsbare moeder.
@ Doranne: ik hou van alle kwartjes die wanneer dan ook vallen. Ik lees over moeders, oma’s, kleinkinderen, tantes. Ineens gaan ogen open. En dat is erkenning. En dat is ongelooflijk fijn!
@ Demio: mens wat heerlijk. Dat je er aan toe bent om te lezen. Ik lees altijd in brokjes. Na een brokje verdriet moet er even weer een brokje lichtheid volgen…
Daan, je stukje heeft veel indruk op me gemaakt, zoals ik al eerder meldde. Ik heb de boeken gekocht en ga lezen…
ik lees je stuk, stop, lees een dag later verder.
kwartje gevallen,
een kleinkind met heel veel oma’s
alleen die ene oma is er niet.
vandaag begrijp ik een beetje beter wat dat voor haar moeder betekend.
Fravapa, je maakt mijn dag zo licht!
Ik lees en ik lees en ik lees en ik wil niet verder lezen, en ik lees de reacties en " de uitknop van mijn herinneringen" die doet het niet, en ik lees en ik lees …
En Daan, verdomd, het is goed! Dat ik lees en voel en meevoel en …het helpt.
@ Helena: dank vrouw!
@ Klaas: ik heb een lijstje, ik zal dat onderaan het log plaatsen. Met links, zodat je bij Amazon kunt kijken of het iets voor je is. Het boek ‘When parents die, a guide for adults’, dat nu al onderaan het blog staat heb ik zelf, en ik vond het erg prettig geschreven, door een man, dertiger.
@ Rene: je dochter heeft een betrokken vader en dat is heel belangrijk… Zo oud ben je trouwens niet, vind ik, maar de angst is wel herkenbaar. Maar laat die niet op je nek gaan zitten, het geluk is nu hier…
@ Lieve momeho, al ben je nu ook onze Mo, je raakt een heel teer punt. Van wie ben je nog als je familie er niet meer is? Ja, je sluit inderdaad een tijdperk af. Dat is pijnlijk.
@ IJskastmoeder: oo wat een herkenning weer! Ik ben ook heel veel aan het rekenen geweest. Aan het aftellen. Bij mij komt het moment steeds dichterbij, en ik merk dat ik het nu loslaat. Ik roep nu overal dat ik 92 word, dat is me ooit verteld, en dan zijn mijn kinderen 60-ers. Laten we het hopen dat we zo oud worden! Of in ieder geval: laten we proberen te leven alsof we 100 worden.
@ Eline: wat voelt het goed dat jij naast me zit hier op de virtuele bank. Voelt als een grote steun.
@ Sjoukje: je reactie raakt me. Natuurlijk is het vreselijk om je vader te verliezen. Heel fijn dat ze hem zo intens hebben mogen meemaken. Maar het verlies is groot, en zonder vader vader worden is heel pijnlijk. Ik vind het heel mooi dat jij het verdriet van je eigen kinderen ziet. En ziet dat het anders is. Anders maar niet minder of meer. Jullie missen hem. En zoals je al in andere reacties kunt lezen: dat gaat generaties mee.
@ Udo: Een uitknop op je herinneringen, mmm, mooi opgeschreven. Al zijn die herinneringen, hoe pijnlijk ook, ook het bewijs hoe fijn het was met je vader en moeder. Dubbel he!
Lease-opa’s en oma’s: die kun je echt zoeken en vinden. Onze meiden hebben een ‘soort-van’ opa en oma in hun omgeving. En een echte opa en oma. En heel veel ‘soort-van’ tantes en ooms. Dat is een grote steun!
@ Betty: Dank je Betty, en tegelijkertijd word ik er ook droef van. Het gemis sijpelt ook door dit stukje heen, nietwaar. Nu, ik wens je veel zon dit weekend…
Volgens mij heb ik het je al eens eerder gezegd, maar jouw stukjes roepen bij mij herinneringen op. Ik had zelf een moeder die al op haar 19e geen moeder meer had. Nu is mijn eigen moeder al weer 9 jaar dood. Ik vind het altijd moeilijk om dit soort stukjes te lezen, want ik mis haar zo.
Mooi geschreven weer…
Herkenbaar is dat, dat het erg prettig is een professionele onbekende over bepaalde dingen te vertellen..
Soms zou ik willen dat er een uitknop op mijn herinneringen en gevoel zat, je verhaal lezend bedenk ik me dat.
En kinderen krijgen zonder ouders op de 8ergrond, ook misschien soms praktisch denkend…
Er moet iets komen als lease opa´s en oma´s!
(probeer het toch maar weer van de zonnige kant te zien)
Vader worden zonder vader te hebben is ook heel beroerd verzeker ik je.
Omdat ik (bewust) op mijn twintigste zwanger werd hebben mijn kinderen de tijd gehad om hun vader goed te leren kennen. Hij werd 53 jaar. Zij waren toen 22/25/27 jaar.
Je ouder verliezen is verschrikkelijk ik probeer me hun verdriet dat toch vast heel anders is dan het mijne vaak in te leven.
Reactie is geredigeerd
Niet alleen een mooi blog. Mooie reacties maak je los Daan. Ook die raken. Oef.
Wat mij vandaag nog bezighield naar aanleiding van je stuk; ik twijfelde om andere redenen om aan kinderen te beginnen. Mij heeft juist over de streep getrokken dat mijn vader relatief vroeg (hij was 54, ik 28) is overleden en ik mijn kinderen graag zou gunnen dat ze al een beetje groot zouden zijn. Dus trok ik op mijn 32e de stoute schoenen aan. Ik ‘heb’ nu nog 14 jaar, dan zijn ze 19 en 21…
Hoi Daan, ik heb dit vanmiddag al gelezen en het liet me niet meer los; het roept iets anders bij me op.
Bij ons in Brabant is alles "van ons". Ons moeder, onze Jan, ons Marietje, onze hond; noem maar op.
Mijn moeder leeft niet meer, mijn broer is er niet meer, en als straks, ooit, mijn vader sterft, is er niemand meer die over mij praat als "ons Mootje" (nou ja, je kent mijn echte naam!). Mijn kinderen noemen me immers mama.
Misschien een heel triviaal iets, maar ik moest er ineens aan denken en het raakte me; het geeft ook een gevoel van dat er dan nog meer een tijdperk afgesloten wordt.
(dat wou ik even kwijt…)
Aansprekend thema en mooi geschreven.
Sinds ik een docher van nu twee heb ben ik ook vaak met dit thema bezig. Als ze oma belt roept ze om opa die al 18 jaar geleden is overleden. Door het leeftijdsverschil met mij is de kans groot dat mijn dochter op relatief jonge leeftijd zonder vader zit. Hoe gaat ze daarmee om…
Ken je titels Daan?
Mooi geschreven weer Daan!
Moeilijk lijkt me dat…
@ Demio: goh wat een herkenning overal! Ouderverlies kan generaties doorwerken. Niet eens altijd op een hele nare manier, want het besef dat het leven kwetsbaar is (en je dus ervoor moet zorgen dat je je tijd niet verprutst met zinloze dingen) kan je ook losser maken van alle vaste bakens in het leven. En dat is vrijheid. Maar het verdriet draag je helaas ook over. De pijnlijke plek zeg maar.
@ Geroma: ja, je hebt helemaal gelijk (als ik alles had willen opschrijven had ik 2000 woorden nodig gehad). Maar waar jij over schrijft gaat over iets anders. Natuurlijk is het niet altijd koek en ei tussen moeders en dochters. Ik wil ook absoluut niet zoetsappig doen over de moeder-dochterband. Die sandwichformule klinkt lastig. Dubbele druk dus. Blog over schrijven???
Mooi stuk, Daan. Ik heb geen kinderen. Mijn moeders moeder heeft al jong haar moeder verloren. Mijn moeder praatte veel vaker over haar moeder de laatste jaren. Ik heb het altijd zo erg gevonden als mensen jong hun moeder hadden verloren. Daaraan moet ik allemaal denken als ik je verhaal lees.
Praachtig en met zo gevoel geschreven!
Ik begrijp je gemis om je eigen moeder, met al je eigen ervaringen van moeder zijn.
Nu is het per definitie niet zo, dat als je moeder nog leeft en je wordt zelf moeder en ook nog eens oma, zoals ik, dat er dan vanzelf die vertrouwde, heerlijke band is met je eigen moeder.
Ik voel me af en toe een sandwich.
Mijn moeder heeft het zwaar vanwege mijn dementerende vader. Ze verwacht alsmaar, dat ik haar bel. Want ze heeft het niet makkelijk. "Jij bent toch mijn kind, en kinderen moeten hun ouders bellen"…Generatiekloof en generatieverschil in gedachten en behoeften.
Mijn oudste dochter die net is bevallen en die ik niet vaak kan zien, verwacht dat Mams haar toch maar vaak belt. Want ze heeft het niet makkelijk.
Kind, moeder en oma tegelijk….
nee, dat is soms niet makkelijk…
@ Klaas: interessante vraag die je oproept, en je woorden raken mij ook frontaal. Ik heb boeken toegevoegd. Helaas is in het Nederlands nog niets verschenen over vaders of zoons zonder vader, maar in mijn boek komen wel diverse zoons aan het woord zonder vader. Sommigen zelf vader, anderen (bewust of niet) niet. Gelukkig zijn er wel goede Engelstalige boeken.
@ Anna: die allenigheid is herkenbaar… Leven zonder moeder en moederland.. koester de lieve mensen om je heen!
@ Ali: ja, dat lijkt mij nou ook hartstikke mooi.
@ Jeg: heel bijzonder dat jullie nu zo tot elkaar komen. Heel ontroerend. De tijd waarin zij opgroeide was nog veel harder. Er werd gewoon niet meer over dode ouders gesproken.. Kinderen werden veronderstelt niet te kunnen rouwen.. Zochten soms maanden naar hun dode vader of moeder, of verzonnen een ver land, een verre reis of een adoptie.. Nu is dat anders, maar niet minder pijnlijk. Mooi Jeg, die gesprekken met haar.
heel duidelijk beschreven en goed in te voelen, hoewel ik nog een moeder heb (maar geen kinderen en die komen er ook niet meer)…mijn eigen moeder heeft haar moeder nooit gekend, omdat zij bij de bevalling van haar stierf..
haar vader had een reizend en erg druk bestaan…zij (bijna 89) praat er nu met mij over en dan merk je hoe dat je leven kan beïnvloeden…ik heb daar vroeger toen ik jonger was nooit bij stilgestaan, vooral ook omdat ze er nooit over sprak…nu begin ik zoveel te begrijpen…had ze er maar eerder over gesproken denk ik nu wel eens…
Te gevoelig om wat over te zeggen!
Ik kijkt naar uit om opa te worden, trouwens 🙂
Veel Sterkte!
Veel Liefs.
Selam.
Dag Daan, mooi geschreven, je verhaal. Ook ik ben 38, en ook mijn dochter is bijna negen. Mijn moeder leeft nog, maar is ver weg, helemaal in Nederland.
De allenigheid is me bekend dus, al heb ik hier een erg lieve schoonmoeder, dat dan weer wel.
groet vanuit Sarajevo van Anne
Heb een halve dag nagedacht voor een reactie. Je raakt me, een schampschot zeg maar. Vader zonder vader, maar dan anders, geen vader zonder vader…
Ik ga het uit de weg Daan. Koester m’n leven zonder kinderen, echt, maar stond geen vader vaderschap in de weg?
@ Vod: Herkenbaar. Ik las net in het stuk over het nieuwe boek van AFTh van der Heijden een zin dat mensen banger zijn voor het verleden dan voor de toekomst, terwijl het onzeker is wat er allemaal nog komen gaat. En je daar dus banger voor zou moeten zijn. Maar ik geloof niet dat angst ook in dit geval een goede raadgever is. Het leven is er nu, vroeger is niet meer en de toekomst ligt ver weg. Nu genieten, volop, zeker van en met je ouders…
@ Peter: het daagde me ineens. Je doelde op de fotootjes boven dit blog. Ja, ze staat er tussen inderdaad! Zesde van links. Zij is nog steeds in mij aanwezig, en in veel van mijn blogs. Wat ben je toch een attente man. Dank.
@ Eline: Die zin maakt veel los lijkt mij zo, ‘iedereen heeft een moeder’. En toch voel ik dat ook zo. Mijn moeder blijft altijd mijn moeder. Niet voorgoed verleden tijd.
Mijn boek vordert, maar het schrijfproces is taai. Goed om te ervaren. Lange adem hebben we nodig om tot iets moois te komen…
@ K: Wat lief dat je je moeder de erkenning kon geven… Ja, pas veel later realiseer je je hoe betrokken je ouders waren. In de meeste gevallen dan, uitzonderingen zijn er natuurlijk. maar ik vond dat inzicht (zij zaten ooit ook in deze situatie) verpletterend. En tegelijkertijd deed het zeer.
@ Prom: tom tie dom 😉
@ Pas&Ivy, formerly known as Trullenhoedster: welkom terug. En hoe. x Daan
Mooi, weer, Daan.
Je ziet, ik ben weer terug maar nu samen ;-)))
@Daan
Deze raakt. Erg mooi geschreven.
Een erg mooi tip van je Daan. Hoewel ik zelf nog beide ouders heb, kan ik me wel voorstellen welke gemis het verlies zou betekenen. Mijn moeder was wel al ouderloos voordat ze kinderen kreeg. Als kind realiseer je je helemaal niet wat dat betekent. Pas als je zelf kinderen krijgt komen de vragen, ook naar het verleden van je ouders in die situatie.
Daan, aanbevolen natuurlijk. Knap hoe je dit verwoord hebt. Er is inderdaad weinig over geschreven. De boeken die je noemt ga ik zeker lezen. Evenals je eigen boek, als het in november uitkomt. Ik las het van de week nog ergens. ‘Iedereen heeft een moeder’. Helaas klopt dat niet. En inderdaad word je er, juist op het moment dat je zelf moeder wordt (en ontelbare momenten daarna) mee geconfronteerd dat jijzelf geen moeder meer hebt. Fijn dat je vader je herinneringen heeft kunnen aanvullen. Complimenten met dit stuk, Daan.
Simpel Daan, jij bent niet meer dat meisjes van veertien, maar ergens in jou bestaat ze nog
Hoi Daan. Ik wil graag ooit kinderen en een van de mooiste dingen lijkt het om mijn moeder en vader als opa en oma te zien. Soms ben ik bang dat als het zo ver is ze er niet meer zijn, lijkt me vreselijk. Mooi stuk.
Dag Canina, Mens toch, dikke knuf! Ik raad je ook het boek ‘Dochters zonder moeder’ aan, en ook ‘Letters from motherless daughters’, van dezelfde schrijfster. Te bestellen bij Amazon.com (de laatste) de andere gewoon via bol.com of via bruna.nl. Herkenning herkenning.
Ontroerend en ook veel herkenning, tenminste wat de angst betreft. Het feit dat ik (nog?) geen kinderen heb, heeft vooral te maken met de dood van mijn moeder (en in iets mindere mate ook de dood van mijn vader) toen ik zelf nog lang geen volwassene was.
Al ben ik geen moeder, ik ga het boek wel lezen.
Lieve Daan! Dat ik zo laat moeder ben geworden, komt door die herkenbare angst om zelf dood te gaan en je kind zonder moeder achter te laten! Als ik naga wat er gebeurde toen ik zelf zwanger bleek, kan ik me zo goed voorstellen wat je moet hebben gemist! En herkenning bij anderen vinden, is misschien wel de grootste troost. Ik denk aan je!
Dag Peter, het lukt me niet om precies te begrijpen wat je bedoelt. Wel hoe je het bedoelt ;-)Graag meer info!
Uit de fotogalerij heb ik er een gezocht die bij je verhaal past, een hug voor jullie allebei
IJseke, mooi hoe je dat samenvat. Je hoeft het niet alleen te doen…
Dag lieve zinneke, pff ja, die herkenning. Heftig dat je beiden al moest missen toen je moeder werd. Dank voor je woorden.
daneke, pfff
het is bijna mijn verhaal
hier was geen moeder en geen vader
moeder worden zonder ouders eigenlijk
dat boek ga ik alsnog lezen
dankjewel en een kus
ha die Daan, elk stapje is er weer één en wat een geluk als je niet alle stappen onbegeleid hoeft te zetten. Wat een weg hè, die levensweg. Goede reis!
Dag Klaverblad, dank voor je waardevolle opmerking over het reageren op elkaar. Dat voel ik ook zo. De toegevoegde waarde van het bloggen is toch ook de respons die je van elkaar krijgt. Maar dan wel de reacties waar je wat mee kunt. Groet, Daan (ik heb nog wat in te halen op jouw blog!)
…wekelijks een uurtje aanpraten tegen iemand waarmee je verder niets hebt sprak mij aan naast alle andere wetenswaardige, belangwekkende dingen die je schrijft. Eeuwig thema: de aandacht die mensen verlangen en die stimuleert. Na bijna 100 dagen op het blog vallen mij steeds dezelfde namen op van mensen die de moeite nemen om empathisch te reageren. Het schrijven mag daan vooral een solo-activiteit zijn, de interactie is (voor mij) de noodzakelijke extra dimensie.
Omdat ik zelf een serie van 13 jeugdherinneringen voorlopig heb afgerond is mij jouw verhaal zo invoelbaar. Ik blijf je volgen.