Midden in de nacht ging de telefoon. Mijn broer. ‘ Wij zijn met papa onderweg naar huis, naar zijn huisarts, wil jij ook komen?’. Binnen vijf minuten zaten we in de auto. In razende vaart reden we over de weg, en gingen mijn gedachten alle kanten op. Mijn vader was een paar dagen daarvoor vertrokken naar mijn broer om met hem en zijn jonge gezinnetje een paar dagen door te brengen. Door zoveel geluk omgeven besloot hij terstond te stoppen met drinken. Een goede beslissing, maar toen hij mijn broer een dag later fluisterend op de hoogte stelde van afluisterpraktijken die door het stopcontact plaats vonden en hem wees op de aapjes op de strijkplank, wist broerlief dat het goed mis was. En dus werd mijn vader in de auto gezet, en belde mijn broer zijn zusje.
Na anderhalf uur kwamen we bij de huisarts aan. Van mijn vader en mijn broer geen spoor. ‘Je broer legt je vader nu in bed. Hij moet zijn roes uitslapen, jullie moeten bij hem blijven, en dan komt alles goed’. Zei de man die zelf een huizenhoog drankprobleem had, maar dat jarenlang ontkende. ‘Mijn vader heeft geen kater, mijn vader heeft een delirium, maar daar hebben we het later vandaag nog wel over’, riep ik hem toe terwijl ik de spreekkamer uitbeende.
Thuis zat mijn allerliefste vader. Met vrolijke oogjes, als die van een jonge hond die wil spelen. ‘Hai Daan, beetje zachtjes praten, want ze horen alles!’, riep hij. Ook de aapjes waren meegereisd, die zaten afwisselend op mijn schouder en op de bank. Mijn broer en ik overlegden kort. Acuut stoppen met drinken kan een delirium veroorzaken, zoveel wisten we allebei. Daarbij kwam dat mijn vader nog steeds in een rouwproces zat, maar dat verdriet diep weg stopte. Waarschijnlijk ook met de nodige borrels, al merkte je nooit iets aan hem.. Zou het echt zo zijn dat? Onze gedachten maalden.
De huisarts vond dat mijn vader een kater had. Wij dachten daar heel anders over. En toen ging het heel snel. Ik besloot de crisisdienst van het RIAGG te bellen, en vertelde van ons dilemma. Binnen een uur kwam iemand poolshoogte nemen. Zij concludeerde dat mijn vader psychotisch was. Waarschijnlijk veroorzaakt door een delirium. Niks kater. Ze vertrok met de mededeling dat ze zou proberen een opname te regelen. Om aan het drankprobleem maar vooral aan zijn uitgestelde rouw te werken.
Een kwartier later belde ze met de mededeling dat de huisarts dwars lag. Ik vroeg haar wat ik kon doen zodat mijn vader toch opgenomen kon worden. ‘De huisarts zeggen dat hij toestemming moet geven’ was het antwoord. Ik belde direct en kreeg zijn assistente aan de telefoon. ‘De dokter is er niet’. ‘O jawel’ zei ik. ‘ Vertel maar dat ik aan te telefoon ben, en dat ik hem nu wil spreken’. Ik hoorde een klik en toen de stem van de arts. ‘Dus jij denkt dat je vader een psychose heeft en geen kater?’ ‘ Ja dokter’, zei ik ‘Ik ben 25, en hou vreselijk veel van mijn vader, maar een psychose is niet iets wat ik aan kan. Ik ben zijn dochter, geen psychiater’. ‘ Wat moet ik doen?’ zei hij. ‘ De mevrouw van het RIAGG bellen’, zei ik kalm.
Een kwartier later zaten mijn vader, mijn broer en onze partners in de auto op weg naar Almelo. Mijn vader herkende als een kind zo blij plekken uit zijn jeugd. Aangekomen bij de kliniek werd het mijn vader duidelijk dat er iets helemaal mis was. ‘Dus ik moet hier blijven?’. ‘ Ja papa, je moet hier voorlopig blijven. Het gaat niet goed met je’. ‘Maar waar ben jij dan, blijf jij niet bij me?’ Huilend heb ik hem achtergelaten. Buiten stortte ik in. Je bent dan wel sterk, maar ook maar een mens, en dochter en jong bovendien. Die nacht schijnt hij om het kwartier mijn naam te hebben geroepen, en liep hij door de gangen op zoek naar mij en mijn broer….
(wordt vervolgd)
Daan Westerink, 10 maart 2007
Daan even op deze manier, ik zit op een ander adres.Ik heb een bijdrage geplaatst op 10 augustus, die voor mij speciaal is. Ik deel die graag met bloggers die vertrouwd voor me zijn. You are welcome and free to listen.
groet,
koen
Reactie is geredigeerd
ik ben benieuwd wat je van het stuk vindt, muziek is voor mij een direkte vertaalslag hoe ik op dat moment iets beleef.
De humor haalt je altijd slinks in. Maar ik vind het prachtig om je zinnen twee keer te lezen. Want wat je schrijft is waar. En zwaar. En als het niet om te huilen was, zouden we lachen. Ik ga je blog luisteren.
excuus, ik had niet ingelogd en het oude niet verwijderd, nou ja , ik had het over humor..
waar is de humor gebleven dat vraag ik u af…ja wat moet je anders.geen rozengeur en manenschijn verhalen die zijn er al zoveel op dit blog, soms met een onnozellheid waar mijn oren van gaan flapperen..maar ieder op zijn of haar eigen manier met respect voor de ander vind ik het allemaal goed. Ik neem je advies natuurlijk ter harte!Snap je,andersom, ik heb eigenlijk geen ouders alhoewel ze nog leven..en dat is al van kinds af aan, zoals je uit mijn verhaal kan afleiden,Ik ben een volwassen man,van 41, met een beetje eelt op mijn ziel.Je bent wel gelijk van alle naïviteit af in dit soort situaties, dat scheelt! ha!
gelukkig is er ook iets als muziek, het spelen, dat ben mezelf en voor mezelf ook, niet egoístisch maar eigen..
waar is de humor gebleven dat vraag ik u af…
ja wat moet je anders.geen rozengeur en manenschijn verhalen die zijn er al zoveel op dit blog, soms met een onnozellheid waar mijn oren van gaan flapperen..
maar ieder op zijn of haar eigen manier met respect voor de ander vind ik het allemaal goed. Ik neem je advies natuurlijk ter harte!
Snap je,andersom, ik heb eigenlijk geen ouders alhoewel ze nog leven..en dat is al van kinds af aan, zoals je uit mijn verhaal kan afleiden,
Ik ben een volwassen man,van 41, met een beetje eelt op mijn ziel.Je bent wel gelijk van alle naïviteit af in dit soort situaties, dat scheelt! ha!
Reactie is geredigeerd
Ja Woudje, dat is nou mijn voordeel (sorry, mijn humor is soms bikkelhard ;-))) Ik snap heel goed dat je dit nog niet durft. Ik heb er immers ook 13 jaar over gedaan!
O Daan, wat herkenbaar. Wat dappper dat je het opschrijft. Zolang mijn vader nog leeft durf ik dat niet.
groet;)
Koen…Ik weet het niet, het virtuele leven heeft geen geur en geen smaak. En toch, blijkbaar, vind je herkenning in anderen. Dat is prachtig. Maar het maakt ook droef. Ik krijg eindeloos spier- en rugpijn als ik aan je verantwoordelijkheidsgevoel denk, en aan het mijne. En toch draag je het ondanks alles met liefde. Toch bovenal ook goed voor jezelf zorgen, voor genoeg lucht om de rug te kunnen strekken. Dank je voor je openhartigheid.
ps
de meest elementaire hulp is kleinschalig op gang gebracht..veel te weinig.Ik moet me bewust inhouden, enorm frustrerend!
herkenning allom. ik heb mijn vader uit een delirium gehaald na een medicijnvergiftiging, een half jaar geleden,ik heb wel meer mensen in psychotische toestand gezien, maar je eigen vader is toch heftig, ik heb geen spijt dat ik de crisesdienst niet heb gebeld, denk niet dat ie er verder mee kwam,in een helder moment zei hij tegen me nadat ik hem vocht en voedsel zat te voeren: "koen je bent een inheemse broeder" dat soort dingen vergeet je niet,de volgende dag washij weer helder en wilde hij niet naar het ziekenhuis, hij leeft nog gelukkig! spijt had ik wel in januari vorig jaar , mijn moeder (alcoholiste) had een ernstige uitdroging bij een longontsteking, de huisarts dacht dat ze dronken was de sukkel, ik vertrouwde het niet en ging zelf kijken, dat voel je aan, zusterlief wist ervan maar was nergens te bekennen, het kwam door kalium tekort(ik heb ooit een jaar tijdens mijn studie pedagogiek/psychologie verdiept in de neurofysiologie), het eerste wat je dan doet is zorgen dat ze in het ziekenhuis komt, heb ik voor gezorgd, ik heb me er nu bij neergelegd dat ze niet anders kan dan dat ze voor dit bestaan gaat..ik had haar weer wilsbekwaam gemaakt, verschrikkelijke dilemma’s..in het ziekenhuis was de maatschappelijk werker op vakantie, nou ja zeg, na 5 dagen weer thuis met een beginnende dementerende echtgenoot zonder thuiszorg. ik heb voor ze gezorgd tot ik er zelf bijna bij nier viel van uitputting, ik moest afstand nemen, nog steeds gedoseerd polshoogte nemen, als ze zelf niet willen sta je met de rug tegen de muur..ik had alles geregeld, ze wilde zelf geen hulp..dan houdt het op. ook voor mij.
hoe komt het toch dat we zoveel raakpunten hebben? Toeval waarschijnlijk, of niet; VKblog is een ontmoetingsplek..je leest verhalen, ontdekt herkenning..
Reactie is geredigeerd
Aangrijpende herinneringen…
Het lijkt alsof je het ook opschrijft om het allemaal op een rijtje te krijgen. Voor jezelf, bedoel ik.
Het ‘leest’ (voor mij) als een mix van emotie (hoe je je vader beschrijf met zijn "vrolijke oogjes, als die van een jonge hond die wil spelen") en nuchterheid, afstand
(Wat overigens geen slechte ‘mix’ is voor het vertellen van zo’n heftig verhaal).
Misschien is het even zoeken naar de juiste balans maar die vind je ongetwijfeld.
Ben benieuwd of je nog verder zult schrijven.
Ik kan niet op al jullie mooie woorden reageren. Nogmaals, het verhaal schreef ik gisteren, maar het gaat over 13 jaar geleden, en eigenlijk ook over de jaren ervoor en erna. Ik merk dat dit verhaal veel losmaakt, niet in de laatste plaats bij mezelf. Dank voor jullie reacties in ieder geval.
Pfoe,
wat een enthousiaste en professionele reacties, ik heb je verhaal eerder met koude rillingen gelezen. Moet daar ook nog even over nadenken. Moet donderdag naar het ziekenhuis met m’n vader (79) omdat z’n been t opeens niet meer doet. Vind ik verschrikkelijk (hij ook 🙂 ). En m’n moeder heeft al jaren chemo, dus t is een dolle boel daar.
Ik wens je heel veel sterkte.
Remko Fakkel
Verslaafden ontkennen altijd hun verslaving. Als ze nou eens toegaven, dan kun je verder! Als ze de verantwoordelijk nou eens namen….ja dan. Vluchten voor levenspijn helpt niet je moet door de pijn dan kom je er gelouterd en hopelijk wat wijzer uit. Een levenlang! Tot je een soort berusting krijgt, een verbond sluit met het leven. Dan is de circel rond, de mandela is vredig gesloten en je kleurt hem in met door jezelf gekozen kleuren. Voor alles in het leven kies jezelf. Liefs!
Mooi, heel mooi. Reminiscenties. Nu "de tijd" om het op te schrijven?
Wat heb je het mooi opgeschreven, duidelijk en met veel liefde, je hebt goed gehandeld, wat heb je veel kracht. Wat maakt het veel los he?
Dikke zoen!
Zo’n psychose rakelt zoveel gevoel op. Want er valt wat te lachen, te gissen, te vrezen. Er wordt daadkracht gevraagd maar er is geen sturing mogelijk. En dan gecombineerd met drank, twijfel, schaamte? Omkering van rollen bovendien. Dan mag je buiten wel even instorten.
zoiets meemaken lijkt me echt afschuwelijk….
je beschrijft het vrij nuchter, maar dat zal zijn vanwege de afstand die je inmiddels van hebt genomen…..en inderdaad, gisteren of vandaag of morgen kan soms in een zelfde ogenblik zitten…
de beelden van Barton zijn weer prachtig….
één van mijn scandinavische lievelings kunstenaars…..zo veelzeggend en zo sereen ook….
Sommige dingen lijken gisteren. En toch is het net ver genoeg weg om erover te kunnen schrijven. Hele pijnlijke en moeilijke ervaring voor zo’n jonge vrouw. Je hebt het heel erg goed gedaan. Ik ben benieuwd wat je nog meer te vertellen hebt. Knap hoe je het hebt opgeschreven.
@ Niko: pijnlijk is het vooral achteraf.
@ Klaas: Pijnlijk plaatje. Al was het eigenlijk een rechte weg, een richtingverkeer, achteraf leek het wel een doolhof. wordt vervolgd.
@ Rolf: ja, ik denk dat het inderdaad zo over kan komen.
@ Beus: met de huisarts is het allemaal goed gekomen. Maar dat is een ander verhaal. En inderdaad: met het RIAGG in dit geval louter goede ervaringen. We herkenden de daadkracht in elkaar. Vulden elkaar aan.
@ Rami: dat helaas voel ik heel goed aan!
@ PeterV: ingrijpen: het moest. Ik kon niet anders. Ik schrijf dit inderdaad 13 jaar later. Zoals er meer verhalen staan uit mijn verleden. Die ervaringen maken wie ik nu ben. En soms lijkt het gisteren.
Overigens, wat moet ik met 25 jaar, terwijl je bovenaan aangeeft 38 te zijn? Een verhaal uit je verleden?
Goed ingegrepen Daan. En blijf kritisch, ook jegens het RIAGG. Het zijn allemaal fijne mensen, maar het beoordelen van de psyche van een mens is een heikeler zaak dan het constateren dat de radio het gek genoeg niet meer doet.
Helaas herken ik dingen…
Eindelijk weer eens een positief verhaal over een RIAGG. Een geluk bij een ongeluk.
Een andere huisarts is aan te bevelen.
Goed gedaan.
Daan, Klaas heeft gelijk: ik was in zijn doolhof en ervoer de intensiteit van jouw verhaal.
Tis als een http://gallery.zoom.nl/image/123502/html/1024/ met spiegels (voor deze lezer dan). Ben klaar voor het vervolg…
Heb geen goede reactie, vind het pijnlijk!
Een mens maakt soms teveel mee. Hoe sterk je ook bent.
Dank Mo, deze reactie is er een uit duizenden…Herkenning nietwaar!
ik had het zelf kunnen schrijven!
maar dat ga ik niet doen denk ik
poeh
moet nog even nadenken over een "goeie" reactie!