Ik heb geen autoriteitsgevoel. Kijk niet op naar een hogere macht, geloof niet in hierarchie of een kastenstelsel, en al helemaal niet in het beloofde land en de uitverkorenen van deze aarde. Ik geloof wel in anderen, maar strikt op gelijk niveau.
Ooit deed ik dat wel: opkijken naar anderen. Op mijn twaalfde viel echter de eerste grootheid. Jezus nam geen bezit van mijn hart en zijn vader evenmin toen mijn ouders mij begeleidden naar het altaar alwaar de kardinaal met zijn vingers een kruisje tekende op mijn voorhoofd. Al maanden was ik ervan overtuigd dat alle verhalen, alle beloftes dan nu waar zouden worden: ik zou het licht zien. Maar er gebeurde niets. Ik keek om, keek omhoog, deed mijn ogen dicht en weer open, maar er was niets veranderd. Ik stond nog steeds in diezelfde kerk, met dezelfde ouders en met hetzelfde gevoel: god bestond niet. Het gekke was: na de teleurstelling kwam er een enorme rust in me.
En vanaf Jezus was er geen houden meer aan. Een paar jaar later donderden er ineens een paar grootheden tegelijk van hun ivoren toren naar beneden. Artsen die van alles beloofden, maar geen wonderen konden verrichten. Van hen leerde ik dat je iemand nooit op moet zadelen met valse hoop. Liever weten dat je doodgaat dan tevergeefs wachten op genezing. Een harde leerschool, maar ik kwam steeds dichter bij mijn bron van het leven. Je moet het allemaal uit jezelf halen want je toekomst en je lot iemand anders in handen geven is vragen om ellende.
Op de PAAZ (Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis) in Almelo vielen er geen goden en andere grootheden meer naar beneden. Daar zag ik dat het geen donder uitmaakt wie je bent. Notaris, metselaar, secretaresse, advocaat of huismoeder: iedereen kan doordraaien. En wat je jaarsalaris dan ook mag zijn, dat helpt je geen sodemieter als je denkt dat er apen dansen in de kamer. Mijn vader verbleef drie maanden op de PAAZ. Hij werd in al zijn verwardheid begeleid door de liefste verpleegkundigen, mannelijk en vrouwelijk, die ik ooit heb meegemaakt.
Hoe is het mogelijk dat je je zo bekommert om een verwarde medemens met wie je helemaal geen connectie hebt? Omdat je er alles aan wilt doen dat diegene tegenover je het ooit weer zelf zal redden. Ook de psychiater bleek een benaderbare man. Nam de tijd, en legde keer op keer aan mijn vader en aan ons uit wat de volgende stap naar zelfstandigheid zou kunnen zijn. Ik ben er van overtuigd dat mijn vader zonder deze hulpverleners er nooit zelf uitgekomen was. En ondanks de pijn, die ik ook tijdens het schrijven nog zo schrijnend voel, is dat een les die ik nooit meer vergeet.
Er bestaan geen wonderen, er bestaat alleen deze werkelijkheid, hier en nu, en daar moet je het mee doen. Het ligt allemaal in jezelf, het geluk en het ongeluk, maar je hoeft het niet allemaal in je eentje te doen. Voor een kind zijn veters, knopen en t-shirts grote obstakels. Ondingen. Tot ineens het kwartje valt. Na tien keer kijken, na honderd keer proberen lukt het ineens om zelf je schoenen en je t-shirt aan te doen. Zelfredzaamheid. Dat geldt ook nog zo op volwassen leeftijd. Wachten op verlossing is een hopeloze zaak, de goden zullen niet afdalen om je veters te strikken of je verdriet weg te poetsen. Een gewone man of vrouw of een ander kind kunnen dat veel beter.
Vereren? Alsjeblieft niet. Voor mij geen backstage-ontmoeting met een sexy schrijfster of popidool, maar voor een gesprek van mens tot mens, daar doe ik nooit de deur voor dicht.
Prachtig en zo waar!
Reactie is geredigeerd
Fravapa en Ridder, jullie woorden zijn balsem voor mijn zieletje. Ik lach voluit en mensch wat is dat heerlijk.
Een boer in Zeeland zei me eens:
~Niemand denkt dat je werkelijk sterft als je na de oogst het volle koren door je hand laat glijden~
Maar God! Praat me er niet van, die is zelfs bang voor water….
bij onze volgende picknick
op de elyzeese velden
in de schaduw der witte populieren
-met mijn tanden desnoods-
Daar hou ik je aan!
ik zou met plezier je veters willen strikken
está muy bien Sjoukje! Wat toevallig, ik las net jouw blog, maar wist nog geen reactie. Komt nog. Dank dank.
Gelijkheid voor iedereen Daan.
Todos igual.
Prachtig stuk.
Wel wat snel gelezen vanwege de tikken hierzo..
Zinnen, kheb ze alle20 gelezen…
Peter Louter geen boskabouter (dank voor je rijmpje, het klopt. Maar sommige mensen vind ik wel leuker dan andere. Sterker nog: ik vind heel veel mensen niet leuk! Ha!)
Koen: ik ook!
Demio: dat hoor ik graag: dat mijn stukjes associaties oproepen. Even een reisje maken zonder van je plaats op te hoeven staan…
Daan, jouw stukjes roepen bij mij altijd allerlei associaties, gedachten en emoties op. Nu aan mensen die mij gesteund en geholpen hebben in het leven.
mee eens!
Koning, Keizer, Admiraal, zijn voor Daan gewone mensen, allemaal.
Overigens, de door jou beschreven positie heeft nog een groot voordeel, onafhankelijkheid in denken en waarderen
daneke; ik ben al twintig keer aan deze reaktie begonnen. vanuit twintig verschillende
invalshoeken. ik stop er mee.
prachtig geschreven. kus.
@ Partout: voor mij sla je de spijker op zijn kop. Blijft overeind staan dat het erg naar kan zijn in deze open inrichting om angstig te zijn en aapjes te zien. En dat het dan heerlijk is dat er steun is.
@ Ali en Geroma: bijzonder hoe positief jullie reageren ondanks mijn ‘goden bestaan niet’. Blijkbaar trap ik niet op jullie tenen. Ik doe niets met het goddelijke, al die kracht zit namelijk in jezelf. Wel zie ik bij gelovigen als jullie dat het steun geeft. Dat vind ik mooi, en laat ik ook graag bij jullie. Ik noem het menselijkheid. En ook: jezelf niet altijd als maatstaf nemen. Een bredere kijk op het leven gun ik iedereen. Met of zonder godsbeeld.
@ Motek: yes!
@ Ien: daar zal Partout blij mee zijn!
@ Frans: tuurlijk! ssstttt…
@ Viktor: ik heb soms het gevoel dat ik al met mijn negende aardse leven bezig ben 😉 Dat verklaard die moeheid van mij! Serieus: ik doe het met dit leven, dat is mijn enige referentie.
@ Beus: tuurlijk doet hoop leven. Valse hoop echter niet. Denken dat alles maakbaar is kan verwoestend zijn. Schietgebedjes, denken dat het beter wordt als je maar goed je best doet. Dat de geest heel sterk is en dat je daar langer door kunt leven: eens. Maar sommige mensen (ook artsen) spelen voor god en daar verdom ik nog langer naar te luisteren. De arts op de Paaz deed dit niet overigens. Realist pur sang. En wat zag die realiteit er ineens goed uit!!!
@ Rami: ja, en dat betekent niet dat iedereen als hond behandeld moet worden, maar dat de directeur niet god is, en ook gewoon achteraan in de rij aan mag sluiten ;-)))
Heel prettig om ook eens iets positiefs over de psychiatrie te horen!
En Partout heeft mijn hart gestolen. Ik ga je citeren!
De kracht van de geest overtreft de kracht van het lichaam..steeds weer..het enige wat nodig is is een lichtje (Plato)..
Lieve Daan,
Opkijken naar anderen doe je als kind meer dan als volwassene. Dat lijkt me zowieso logisch. Volgens mij hoeft dat niet perse te maken te hebben met het momtent van jouw ervaring in de Katholieke Kerk dan.
Zo ja, dan is er te veel nadruk gelegd op het feit dat gelovigen vooral uit angst naar God moeten opkijken, vanwege een soort oordeel.
Zoals ik het geloof beleef, maakt het God of Jezus ook geen donder uit of je nu notaris, arts, schoonmaker of wat dan ook bent. In de ogen van God, zoals ik hem zie en ken, is iedereen gelijk! De mensheid en de kerken, hebben zo hun eigen regels en dogma’s ingesteld. Met alle ellende van dien….
God heeft ons juist onze eigen vrijheid en verantwoordelijkheid gegeven. Natuurlijk komt hij niet naar ‘beneden’ om je te helpen als kind om je veters te strikken….
Misschien komt er wel een liefevolle glimlach om zijn lippen als hij ons als kinderen ziet/of heeft gezien/ stoeien met de alledaagse kleine dingetjes van het leven. Maar, ik geloof ook, dat hij huilt als hij ziet hoe wij worstelen met onszelf en hoe het er aan toe gaat in de wereld. Hoeveel verdriet en onmacht er is.
Nee, vraag of zeg me nu niet, dat als Hij dat inderdaad zo erg vindt, dat hij er dan iets aan moet doen.
Ook ik ben teleurgesteld in de kerk. De kerk is door de mensen in het leven geroepen. Met regels en dogma’s.
Ik respecteer iedereen, wat hij of zij ook gelooft of niet gelooft, denkt of doet.
Ik probeer op mijn eigen manier mijn geloof te beleven. Als ik zing, voel ik dat God er is. Als ik bloemen, de sterrenhemel, dieren en de natuur zie, weet ik dat God er is. God houdt van mij, onvoorwaardelijk. Net zoals van ieder ander mens!
En ook ik, moet leren in dit leven. Met God naast en in me, maakt dit het Leven voor mij, een stuk draaglijker en vooral Blijer…..
Liefs, Geroma
Mag ik gewoon effe stil zijn?
Als je erin gelooft dat "je" in vele incarnaties van alles en nog wat moet leren besef je dat hiëracrchie in de maatschappelijke betekenis niet belangrijk is: iedereen moet van elkaar leren wat hij te leren heeft. Met verering van iemand vertroebel je de ware uitwisseling, lijkt me
groetekens
rené
Toch doet hoop leven .
Wetend dat je dood gaat hoop je toch dat de wetenschap nog iets ontdekt om je te ‘redden’.
Zeker weet ik dat een positieve manier van denken een levensverlengende werking heeft.
Daar is wetenschappelijk onderzoek naar gedaan.
Ik weet niet of het wijsheid is om de realiteit te melden. Eerlijk is het wel.
Mensenkennis van de behandelaren zou erg te pas komen.
=Liever weten dat je doodgaat dan tevergeefs wachten op genezing.=
Goed uitgedrukt! De artsen geven iemand eerder de idee dat zij in hun handen niet kunnen sterven.
De realiteit is heel anders dan valse hoop koesteren, want uiteindelijk wordt God op aangesproken dat Hij niet is gekomen met het verwachte wonder op genezing en wordt ten onrechte beschuldigd volgens mij, en de artsen hebben daarin wel een aandeel in zoals "slechte" (onkennis) priesters en imams!
Veel Sterkte, Veel Liefs.
Selam.
beste Daan,
Ik zie zelf ook regelmatig een aap zitten in mijn (boven-)kamer, maar dat blijk ik dan weer zelf te zijn.
Overigens, was je vader niet juist hoogst normaal?
Ik vind eerlijk gezegd de wereld een Open Inrichting en de zogenaamde gekkenhuizen zijn wellicht de thuishavens van de echte normalen..die dan dus weer geholpen moeten worden door altruistische gestoorden om uiteindelijk weer in de Open Inrichting te worden opgenomen..
Behandel anderen gelijkwaardig en je zal zelf ook zo behandeld worden.
Volgens mij is dat de essentie van jouw verhaal.
Uiteindelijk kom je tot de ontdekking dat iedereen gelijk is.
@ Doortje: moet je nagaan hoe druk het in mijn hoofd is 🙂 Mooi uitgangspunt, hou zou ik zelf verzorgd/benaderd etc. willen. Over gelijkheid gesproken.
Jaap:-)))
Klaas: de Paaz had in ieder geval de lekkerste ijsjes.
Oliphant: ik heb helemaal geen antwoorden. Maar veel belangrijker is: blijf vragen stellen….
Motek: die ggz blijft intrigeren.
@ Jacob: Oui.
je zegt weer ontzettend veel in dit stuk. Ik moet het nog een paar keer lezen om er iets over te kunnen zeggen denk ik. Wat ik wel weet is dat veel werkers in de zorg ook beseffen dat zij morgen misschien wel ziek kunnen zijn, doorgedraaid zijn of kanker blijken te hebben. En met die gedachte in mijn hoofd doe ik mij werk. Hoe zou ik verzorgd, benaderd en behandeld willen worden?
Klopt Daan, er zijn geen goden. Er zijn wel lieverds.
Ik geloof al lang niet meer in wonderen, hoewel ik er soms nog stiekem op hoop. Mooi beschreven. Ik blijf, net als je vader, ook vaak klemzitten en moet weer wachten tot ik verder kan, tot ik iets heb verwerkt of opgelost. Zit nu ook weer even klem. Waarom is iets voor de een zo moeilijk, waar de ander zich niet eens druk om maakt?
Wat zeggen? Dat de PAAZ cool is? De crew okay?
Wie dat niet beseft: yes, in zo een land leven wij. Dat de PAAZ cool is, de crew aldaar okay. Daan zegt het en het is true.
mooi geschreven..
Jezus Diana! (heel toepasselijk gezien dit verhaal), ik las tegelijkertijd jouw blog! Ik wist niet dat ik het op dit moment nodig had, maar toen ik jouw blog las ging mijn keel dichtzitten. Praten helpt vast. Gossie, wat haakt de wereld in elkaar vandaag!
Het heeft geen snars met elkaar te maken, jouw verhaal en mijn verhaal, en toch op een bizarre manier ook weer wel! Daan, zo’n gesprek kan ik op dit moment wel gebruiken!
Egalité: op zijn Frans klinkt het nog mooier.