Geen metaforen nodig met dit weer. Dansen in de zon op zaterdag, schuilen achter mutsen, sjaal en broeken met maillot op maandag. Maart roert zijn staart en de opwarming van de aarde betekent niet een eind aan kou en hagelstormen. Welke records worden er deze week weer gebroken? Het klimaat als eindeloze x-factor.
Tegenstellingen. De poezen in de buurt hielden me vannacht uit de slaap omdat ze wilden paren. Ik vergeet het ieder jaar weer en stond na de eerste schreeuw direct naast mijn bed. Ik tuurde vervolgens met slaapogen door het raam om te zien welk kind er zo vreselijk werd mishandeld. Ook nu weer gevolgd door de rustige stem van mijn lief ‘de katten Daan, de katten’.
Net toen mijn brein zich had ingesteld op kattengejank en ik wegdoezelde voor slaap-deel-2- schoot ik weer rechtovereind door een donderslag bij donkere hemel. De katten werden verdreven door bliksem en hagel. Ja, en toen kon ik niet meer slapen. Maar deze slapeloosheid was niet vervelend. Geen gewoel en geen gespook door het huis, geen kopjes thee of warme melk. Ik lag heel rustig in mijn bedje en het geluid van de donder en de slapende mensen onder dit dak maakten me zielsgelukkig.
De donder en de bliksem zijn niet eng. Ik was niet alleen.
Oh Daan,
Ik herken het. Denken dat er een kind in nood is als de katten janken!!!!Ik heb ook menigmaal wakker gelegen en het duurt vaak heel lang, voordat ik me realiseer dat het katten zijn.
Johan: de stopknop, die ken ik. soms verstopt ie zich.
Canina: de nacht is eigenlijk een goed vriendje.
Sjoukje: het erge is: het zijn de vrouwtjes die schreeuwen.
Jan: jij had ook al hoge verwachtingen!
Tante Til: als je de tijd hebt is het niet erg;-)
Annet: Tien?
Poes Maartje roert wel met tien staartjes:>)
Ik heb ook niet altijd door het kattengejank is. Vreemd dat dat gejank zo op het geluid van een huilend kind lijkt.
Naar onweer luisteren in de nacht… Ik hou daar ook wel van, zeker als ik lekker warm in bed lig.
Wel vervelend als het je nachtrust kost.
De bliksem en donder heeft me van mijn geloof in god bevrijdt, ‘k was zeven en danig onder de indruk van de natuurverschijnselen, de hele familie was -diep in de nacht- beneden in jassen gehuld voor het geval we het pand zouden moeten verlaten wegens blikseminslag, dat gebeurde regelmatig op het platteland. Op dat moment riep ik mijn toenmalige heer aan door hardop te zeggen, min of meer het gevaar bezwerend: als Hij niet wilt dat het gebeurt dan gebeurt het niet.
Dit was helaas een interpretatie die niet kon in de versie die door mijn ouders werd aangehangen. Diep teleurgesteld in de god die er niet was op het moment dat ik hem nodig had, ging ik zwaar twijfelen. De griekse mythologie gaf zes jaar later het laatste duwtje
Reactie is geredigeerd
Oh die kat helemaal gek werd ik ervan in Spanje. Bij daglicht zat hij nog te klagen en te paaien op mijn balkon. Hij had geen staart ik schrok me dood. De proppen in mijn oren stondens’nachts op barsten zo diep duwde ik ze erin toch hielden ze het klagende geluid niet tegen. Zo zie je maar niet alleen mensen maar ook katten zijn overal gelijk.
Mooie impressie Daan.
En soms als je naar buiten kijkt zitten de buurtkatten in een kringetje, beetje naar elkaar te janken en te brommen en te kermen. Een soort overleg lijkt het…
(Dat wel kunnen slapen maar het toch niet doen, dat herken ik wel! ;-))
Daan, ik weet het eigenlijk niet. Door de tijd heen, waarin zelftherapie ook een rol speelt, heb ik geprobeerd voor het slapen gaan je lichaam te ontspannen, zodat het voelt alsof je gaat reizen.
Vroeger stond ik dan meestal op een hoge berg aan de rand ervan, ging vallen of vliegen. Bij het eerste schrok ik wakker, bij het tweede viel ik in slaap. Dat heb ik echter proberen af te leren. Nu is het meestal zo dat ik het hele lichaam laat ‘zakken’ totdat je ‘plat ligt’.
Voordat je naar bed gaat kan de voeten wassen ook een rol meespelen tot meer ontspanning, betere nachtrust dus.
Weet je, Daan, wanneer je in bed ligt, rennen er allerlei gedachten door je hoofd. Die rem ik af op een gegeven moment. Ik zeg dan ‘stop’ tegen mezelf, en het stopt. Je lichaam kan dan beginnen met rusten.
Hoe ik daar aan kom, weet ik niet. Misschien van vroeger, van al die dokters- en ziekenhuizenbezoeken en wat niet nog meer. Dat ik op een gegeven moment ‘iets heb gehoord of gezien’, onbewust wellicht, en daar enige lering uit getrokken heb.
Men moet er wel gevoelig voor zijn, lijkt me, anders zal het niet helpen.
Johan: hoe heb je geleerd niets meer te horen?
Voorheen, wanneer het des nachts nog wel eens hard tekeer wilde gaan met donder en bliksem, dan stond ik wel op, maakte een pot koffie, ging voor het raam staan kijken en kreeg ze dan even later op m’n donder omdat ik daar stond.
Vandaag de dag hoor ik niets meer, ik sta ook niet meer op. En mijn twee katten (alsook ander kattengejank) hoor ik bijna nooit. Slechts wanneer ze binnen willen. Ach ja, ik probeer ze wel stevig aan de lijn te houden. 😉
Starry night: nu lach je wel, en ik ook… lieve herinnering ook. Heimwee vermengt met lach. Heimlach. Lach-zucht-lach.
"Het klimaat als eindeloze x-factor". Sleuk;-)! Mijn vader is ooit het weiland achter het huis op gerend in pyjama (daar waar het nu volgebouwd is met huizen) om de vondeling te redden die hij zeker meende te horen. Echt gebeurd;-). Helaas, ik was te klein, kon niet meelachen nog.
Peter: maar het was en is niet noodzakelijkerwijs autobiografisch;-)
Fravapa: magnolia’s in bloei, dus het komt er aan.
Demio: mm klinkt ook naar heimwee.
Rami: wel een goede muzieksmaak aan over gehouden hoop ik!
Mijn moeder vond donder en bliksem wel eng. Als kind zat ik altijd verplicht in de badkamer met de radio keihard aan. Geen tik aan over gehouden trouwens…
je laatste zin Daan, dat gevoel ‘kende’ ik
Maartse katten en maartse buien,
hoog tijd om ze uit te luien.
onrustig!
peter: heb je ook goed geslapen na zo’n avontuur?
Gisteren werd ik door de bliksem getroffen, het avontuur lonkte, ik heb me (lui) omgedraaid.
fecthala welkom
hallo
Thera: ja ja 😉
BoB: niets bob.
Wat wil een mens nog meer?
O, o, o, wat een nacht.. ;-))