Het diepste verdriet wordt zo dikwijls verzwegen
Voor het grootste geluk schieten woorden te kort
Wij zijn met ons diepste verlangen verlegen
Daar waar je dierbaarste persoon een herinnering wordt.
Oproep Moeders zonder moeder
Marjolein is 40 jaar, getrouwd en moeder van twee zonen (10 en 7 jaar). Ze studeert Psychologie aan de Academie Integrale Menswetenschappen SPSO in Utrecht en is hiermee in 2008 klaar. Voor haar afstudeerscriptie zoekt ze vrouwen die, net als zijzelf, moeder werden terwijl hun eigen moeder niet meer in leven was.
Waarom ben je pas zo laat gaan studeren?
‘10 jaar geleden verloor ik in een relatief korte periode mijn broer, mijn vader en mijn moeder. Mijn moeder heeft nog 3 maanden van mijn eerste kind mogen genieten. Drie keer kon ik geen afscheid nemen omdat de dood geheel onverwachts kwam. Moeder worden en je eigen moeder en gezin van herkomst verliezen dat is zo onwerkelijk en cru. Die impact dreunde lang na. 
Ik ben werkelijk overal op zoek gegaan naar hulp, er zijn veel rouwgroepen maar geen één die echt aansloot bij het proces waarin ik zat. Mijn halve familie was ik kwijt, zo onvoorstelbaar. Ik ben door een heel, heel erg diep dal gegaan. Op een gegeven moment heb ik besloten dat hetgeen ik mee heb gemaakt, vast niet alleen bij mij voorkomt, en ik dus een verschil kan maken voor anderen die in deze situatie terecht komen. Aangezien ik geen opleiding had in deze richting ben ik, toen mij jongste kind naar school ging, weer gaan studeren. Psychologie. Dat werkt voor mij 2 kanten op: ik heb mijn eigen rouw proces onder de loep genomen en ik kan nu anderen gaan helpen. Vandaar mijn besluit om op latere leeftijd te gaan studeren.’
Waarom studeer je af op het onderwerp Moeder zonder moeder?
‘Ik heb me zo eenzaam gevoeld, in mijn immense verdriet. Nu weet ik dat er veel meer vrouwen (en mannen) met deze situatie van doen krijgen. Had ik dat toen maar geweten. In mijn scriptie wil ik ingaan op het effect van het verlies van je moeder als je zelf moeder wordt en bent. Ik heb niet de pretentie om een kant en klaar pakket voor handen te hebben waardoor dit verdriet beter te handelen wordt. Maar ik geloof er in dat verhalen van moeders zonder moeder, anderen steun en inzicht kunnen geven. Moeders zonder moeder die verder zijn in hun verwerking en acceptatie. Dat zij een handreiking kunnen geven aan degenen die nog niet zo ver zijn.
De slogan van mijn academie is: Mensen leren zichzelf te helpen en dat is nu precies wat ik voor ogen heb met deze scriptie. En dat is ook de reden waarom ik juist voor deze opleiding heb gekozen. Niet tegenover maar naast iemand te gaan staan. Zodat ik een verschil kan maken in het de verwerking van het verdriet van Moeders zonder moeder. Vandaar dit initiatief.’
Naar wie ben je precies op zoek?
‘Ik ben op zoek naar vrouwen/moeders die net als ik moeder werden terwijl hun eigen moeder er niet meer was. Vrouwen die hun verhaal willen delen. Ik ben met name geïnteresseerd in wat je gevoelens waren in deze periode. Heeft het effect gehad op jouw moeder zijn? Hoe ben je er mee omgegaan? Heb je steun ervaren uit je omgeving? Zijn er misschien speciale zaken die voor andere moeders zonder moeder een troost of handreiking zouden kunnen zijn?
Ik ben zelf bijv. op zoek gegaan naar een surrogaat "opa en oma". Dat vond ik belangrijk. En ik ben ook benieuwd wat je nu het meest mist in dit geheel. Even voor alle duidelijkheid: mijn moeder heeft mijn oudste zoon nog heel even gekend, mijn tweede kind niet meer. Dus ik ben zelf bekend met beide aspecten.’
Wil je reageren op deze oproep van Marjolein, mail dan naar: reacties@marjolein-online.info
Daan Westerink, 9 oktober 2007
Foto’s: copyright Marjolein.
Het is alweer bijna 21 jaar geleden dat mijn moeder overleed. Aankomende zondag wordt mijn oudste dochter 21 jaar. Toen zij 7 weken oud was belde mijn moeder op omdat ze nog iets wilde geven wat ze gemaakt had. Een dag later werd ze ziek en weer 3 weken later was ze overleden… Ik ben de enige dochter met 3 broers en mijn moeder en ik kregen zeker door mijn zwangerschap een extra band. En toen ineens was ze er niet meer. Toen mijn zoon geboren werd heb ik een foto op het dakraam geplakt. Heel vreemd, zeker omdat ik zo’n nuchter type ben. Ook mijn andere 2 dochters heeft ze niet leren kennen. De jongste is nu 13 jaar en toen ik mijn moeder aan de telefoon kreeg na de 1e bevalling zei ze al:’Wacht maar , als ze 13 jaar is krijg je heel wat met ze te stellen" Ik mis mijn moeder nog elke dag en het wordt echt niet minder. Zoals ik 20 jaar geleden in het blad ‘kinderen’ schreef: "Nu ik zelf moeder ben", heb ik mijn moeder juist zo erg nodig" Dat gevoel blijft.
Reactie is geredigeerd
Nog een late aanbeveling. Mijn moeder is inmiddels al ruim 8 jaar dood en ik mis haar soms nog steeds. Ze heeft 3 van mijn 4 kinderen nooit gekend, bijvoorbeeld.
Mijn vader is daarna ook altijd alleen gebleven (en is inmiddels ook overleden).
Die steun houdt overigens al heel snel op, vind ik… er zijn maar weinig mensen die er nog bij stilstaan bij een geboorte bijvoorbeeld. Niet dat ik ze dat verwijt hoor, maar het voelde soms toch wel eens eenzaam.
Gelukig heb ik een heel lieve tante die nu een beetje over mij moedert uit de verte 🙂
Ik ben 4 keer moeder geworden zonder moeder dus ja ik begrijp wel waarom deze scriptie. Mooi onderwerp ook.
Mocht je mijn verhaal nodig hebben dan meld ik me wel aan.
Mooie oproep ook,. heel goed beschreven!
Verloor mijn moeder toen ik 13 jaar was. 31 jaar werdt ons eerste kind geboren, ik was zo blij met onze zoon, maar ook een heel intens gevoel van verdriet, wat een sterke emotie, om het niet met je moeder te kunnen delen. En ook geen steun van haar te krijgen.
Dank je wel Marja, dat is een hele mooie toevoeging! Groet, daan
Precies dit onderwerp heb ik verwoord in een lied:
"Toen ik jou werd en zij mij"
Neem een kijkje op mijn website:
http://www.muziekdiejeraakt.nl
Hartelijke groet
Marja
Dag Sjoukje,
Wat lief dat je hier nog even reageert. Je ziet het zo helder, en zoals ik het ook zie, dat is ontroerend. Mijn vader leed onder het niet aanwezig zijn van mijn moeder, maar teerde ook op hun liefde. Het was niet eens een keuze, alleen zijn: het kon gewoon niet, volgens hem was er geen ruimte voor iemand anders, letterlijk zelfs. En kapers lagen op de kust (heb wel eens een mevrouw weg moeten sturen…) maar hij was en bleef dol op haar (hij was 45 toen ze overleed). Voor ons was het natuurlijk prettig, maar wij gunden het hem wel, nieuw geluk. Maar uiteindelijk was het de beste manier voor hem om verder te leven. Wel met een hele hechte vriendenkring, dat wel gelukkig.
@Daan bijzonder dat je vader je moeder trouw bleef. Mannen hebben namelijk de neiging om maar weer een huishoudster te nemen.
Voor vrouwen (ik ken veel weduwen)is het gevoel "dat ze er nog bij horen in hun vrouw zijn"of een klusjesman van belang.
Ik heb het nu over vrouwen die in de veertig weduwe werden zoals ik.
Voor jullie als kinderen is het ook eervol geweest, of heb je het idee dat je vader leed in zijn alleen zijn?
Deze reactie is naar aanleiding van Dunya haar blog.
Dank Annelies en geniet van je mama. Lief dat je toch reageert (het mag, lieve dames en heren met moeders, het mag! het is hier niet alleen om te huilen).
Kan me (gelukkig) ook niet opgeven.. maar beveel dik aaan. Voel me zeer verwend met nog een ma en goed contact..
Lieve Annet, ik zou ook zo graag een boek schrijven over zonen en dochters als jij. Zo pijnlijk wat je schrijft…
voelde ik me zó
verlaten….
het beste met
Marjolijn!
Onzeker en bang
als ik was ging
ik naar mijn moeder
toen ik het vertelde
van mijn zwangerschap
stond ze op zonder
woorden en verliet
de kamer….
Nog nooit voelde ik me
verlaten…..
Dus zo kan het ook mèt een
moeder…….
Dag Mo, ik denk zeker dat jij een meerwaarde aan haar scriptie kunt geven. Natuurlijk moet je er zelf ook genoeg energie voor hebben!
Dag Eline: het doet pijn te lezen dat je na dertig jaar nooit meer de vraag krijgt wat het met je doet, als dochter, als moeder. Dan is die steun er dus niet. en dat geldt voor veel mensen, maar zeker niet voor iedereen. Je moet zelf ontzettend hard werken om de steun te krijgen die je nodig hebt. Lief dat je reageert, waardeer ik enorm.
Wil me liever niet aanmelden maar toch reageren. Wat me opviel: de vraag of je steun hebt ervaren uit je omgeving. Die vraag verbaasde me. Als je moeder er al bijna dertig jaar niet meer is, is er niemand die zich afvraagt wat dat met jou doet. Als dochter, als moeder.
Tja, je kent mijn verhaal…zou het een meerwaarde opleveren?
MvZ:zeker, dank voor je reactie!
zinnen: da’s een heel leven…hier staat de teller op 25 (klinkt ook al zoooo lang..) mail je marjolein ook? dank!
zinnen meldt zich
al bijna dertig jaar zonder moeder
ruim tien jaar moeder zonder moeder
ondraaglijk?
voelt bij vlagen wel eens zo
maar ik ben er nog
ha!
Zonder moeder die mijn liefde voor Thomas met me deelt, die met me meedenkt, was mijn taak ondraaglijk! Een belangrijk onderwerp dus, moeders zonder moeder.