‘Meester, meester!’ roept hij en achter de struiken doemt hij op. Prachtig kereltje, nieuwsgierig en altijd blij als hij ‘ zijn ‘ meester ziet.
Ik loop over het terrein van een instituut op de veluwe dat kinderen dag en nacht opvangt die niet meer thuis kunnen wonen. Omdat hun ouders verslaafd zijn, niet meer voor ze kunnen zorgen, omdat hun ouders om welke reden dan ook uit de ouderlijke macht zijn gezet. De kinderen hebben een moeilijke start gehad. Omdat er niet goed voor ze gezorgd werd, hebben ze allemaal een groot hechtingsprobleem. Dat maakt dat ze zich slecht kunnen concentreren en ook niet in het normale basisonderwijs terecht kunnen.
De mensen die ze nu opvangen stellen de problemen van de kinderen niet centraal, ze zien alleen maar mogelijkheden. In lichte, vrolijke ruimten krijgen de kinderen in kleine groepjes les. Op creatieve wijze leren ze lezen, leren ze knutselen. En leren ze iedere dag meer te vertrouwen te hebben. In zichzelf, in het leven, in anderen. Op het terrein kunnen ze in de pauze en naar school eindeloos rennen, in bomen klimmen, timmeren, helpen in de moestuin, of gewoon lekker slenteren.
’s Nachts slapen ze in een van de zeven huizen op het terrein.
‘ Hoeveel volwassen zijn er dan ‘snachts in 1 huis?’ vraag ik argeloos. Het antwoord maakt boos. Volgens de overheid is het ’s nachts niet nodig om in ieder huis twee groepsbegeleiders te laten slapen. Kinderen slapen toch, op al die huizen zijn niet meer dan twee mensen nodig die de boel bewaken. Mijn hart krimpt samen. De jongste bewoner is 6, de oudste is 17. Als er iets is komt er ’s nachts niet direct iemand naar ze toe. En daarom slapen sommige kinderen sinds kort weer in zgn. droomvestjes. Een lief woord voor wat eigenlijk een dwangbuis is. Het voorkomt dat ze uit bed vallen of klimmen, of dat ze elkaar iets aan doen, maar echt gelukkiger worden ze er niet van.
Bezuiniging in de zorg pakt direct de zwaksten bij de kladden.
Ik loop het prachtige terrein af en neem de kinderen mee in mijn hoofd. ‘ Dag meester!’ wordt ons nog nageroepen, en weg is het mannetje weer…
Bedankt Daan voor het schrijven van dit artikel. Droomvestjes. Het woord alleen zet aan tot nadenken.
Ja Antoine, wat een woord voor zoiets vreselijks. Om je eigen gevoel in slaap te sussen, zo lijkt het.
Zus, ja, dat doet het ook met mij. Boos blijven is ook een kracht. Telkens weer op nieuw signaleren.
crois, heel verdrietig. Gelukkig hebben de kids overdag hele goede mensen om zich heen.
Koen, het is geen uitzondering… Kan me voorstellen dat je er gek van werd, en toch blijft het trekken.
Droomvestjes, een luguber eufemisme… Goed dat je erover schrijft, Daan!
Schrijnend en het maakt me ook razend.
Wanneer gaan de ogen eens open dat de zorgsector niet maar uitgeknepen kan worden als een citroen.
Het is mensenwerk !
En in dit geval kinderwerk !
En dan later verbaasd en verontrust zijn wat ze met ontspoorde volwassenen aanmoeten.
Begin eens bij het begin zou ik zeggen !
Wachten we blijkbaar op de volgende Jolanda ?
Och, zo verdrietig.
wel een goede bijdrage Daan, er is wel een plek.., maar elk kind gun je het beste en het is goed dat er mensen zijn die de schouders eronder zetten! daar heb ik heel veel respect voor!groet,koen
ps ik zie hiernaast in je infoblog Bomen voor het leven, dat is een fantastische kinderdagbijdrage!!!!!!!!!
ben wel benieuwd welk instituut het is, slaapvestjes,,moet niet gekker worden.
Ik heb tijdens mijn studie wel als groepsleider gewerkt, maar altijd was er een nachtwaker. Dat was ook echt nodig! Ik heb dat ook nog een tijdje gedaan.
Heel erg dat er in de jeugdzorg te weinig geïnvesteerd wordt!
Triest ook hoe slecht er echt zorg wordt geboden, op enkele instituten na natuurlijk was het over het algemeen pappen en nathouden.
Hangt erg van het team af, het kan wel degelijk beter! Groepsleiders zouden beter betaald moeten worden, het is een heel zwaar beroep en meer orthopedagogen in dienst van een instituut, zodat echt gedaan kan worden wat nodig is. Dat roep ik al jaren , .
het is een van de redenen waarom ik ermee getopt ben,als orthopedagoog, ik kon niet doen wat nodig was! Als er een functie voor weinig uren zou zijn, zou ik het nu wel aangrijpen , dan in de vrije tijd goed werk afleveren! Anders gaat het niet, te gek voor woorden!
gr,koen
Voor zover ik weet Eline, zijn er nog geen kamerleden benaderd.
Zijn er al kamerleden benaderd over dit onderwerp?
Oh, wat vreselijk, want juist in de nacht hebben ze zo hard veiligheid nodig, alleen al te weten dat er iemand is….. in veel huizen is dit al zo, bij geestelijk gehandicapten, is er in de nacht vaak alleen een portier, het is het leed wat vele niet kennen, varkens zijn soms nog beter af, want velen moeten in de nacht, plassen op een matje op de grond, omdat niemand je naar de wc kan laten… het is goed dat je het verteld, van dit wist ik nog niets.. het doet me pijn.. ik ken ouders van deze kinderen, ik ken de kinderen, onze prinsesjes hebben alles, wordt het niet eens tijd dat we netjes gaan delen?
Reactie is geredigeerd
Absolute horror.
Mijn maag draait.
Goed dat je erover schrijft!
Dag Zoë, natuurlijk snap ik jouw probleem. Ook in de ziekenhuizen is er weinig personeel, en zijn er patiënten met afwijkend gedrag. Alleen is de vergelijking met kinderen in deze wrang. Deze kinderen zijn geen patiënten. Het zijn kinderen die in normale omstandigheden geen vestje of fixeer nodig hebben.
Mijn kinderen zouden ook zo’n vestje nodig hebben als mijn lief en ik er ‘ snachts niet waren… Dat vond ik zo verdrietig.
droomvestjes? ach god, noemen ze dat zo tegenwoordig.
Moeilijk onderwerp. Binnen de zorg wordt er zeker bij verwarde patiënten wel naar andere oplossingen gezocht. Maar soms kom ik er niet onderuit en moet ik patiënten fixeren. Dat mag trouwens alleen maar met toestemming van de familie. Sinds er een patiënt is overleden juist doordat hij gefixeerd was zijn de regels strenger geworden(patiënt wurgde zichzelf per ongeluk met de onrustband).
Patiënten met een delier zijn vooral ’s nachts onrustig en wij zijn maar met twee verpleegkundigen op 30 patiënten. Je snapt mijn probleem zeker wel?
groet Z
dag allemaal, dank voor jullie reacties. IWij overwegen serieus om gezinsouder te worden, op den duur, waarbij je op zo’n terrein woont, met eigen gezin en pleegkinderen. Dat, naast vrijwilligers die vast binnenkort ook op het terrein werkzaam zullen zijn, is de enige manier om kinderen ook ’s nachts op te vangen. Ik dacht serieus dat ‘ alleen ‘ dementerenden ’s nachts aan hun lot over werden gelaten, en dat vond en vind ik al godgeklaagd. Maar het is dus nog erger.
Jullie reacties sporen me aan het er niet bij te laten zitten.
Het is werkelijk godgeklaagd! Goed stuk Daan!
Droomvestjes… die had ik nog niet gehoord. *diepe zucht*
NSGK, Johanna Kinderfonds en Kinderhulp stellen dit al geruime tijd aan de kaak en spannen zich in om cijfers over kindermishandeling in instituten boven water te krijgen maar het stuit op zovéél weerstand. Van binnenuit wel te verstaan, het is echt te gek voor woorden.
Mijn hemel! Ik snap je boosheid. Krijg zelf een waas voor ogen van deze stompzinnige bezuinigingsdrift. Hoe stoppen we dit?
Daan, mag ik nog even reclame maken voor http://www.volkskrantblog.nl/bericht/159296?
Oef! Schandalig.
Daan, dit is geen bezuiniging van de overheid, maar van die organisatie! De overheid biedt voldoende middelen om op ieder huis minimaal 1 begeleider te laten slapen.
Integrerend verhaal, Daan. Ja, die droomdwangvestjes worden vaak maar al te snel toegepast. Het zijn schrijnende situaties.
Ongelooflijk Daan, te triest voor woorden. Hoe verzinnen ze het om dat ‘droomvestjes’ te noemen.
Goed geschreven ! De zwaksten stribbelen ook hetn minste tegen, hè…
Ja Daan, dit zijn zaken waar je niet vrolijk van wordt! In de verstandelijk gehandicaptenzorg was het niet veel anders.
ellende, zeg dat wel!
En dan die droomvestjes, tjonge! Hoe verzinnen ze het…
Kort maar krachtig en wat een ellende, ook hier.
En op die manier moeten ze leren vertrouwen?!! Een kind dat in een gezin opgroeit heeft ook regelmatig angstige dromen en behoefte aan opvang. En dan moeten deze kinderen het maar zelf oplossen? Dat is triest!
Onbegrijpelijk, ze hebben al zoveel mee moeten maken.
Uit hun eigen omgeving omdat het daar niet veilig voor ze is, gaan ze naar *veilige* plaats
Waar ze snacht’s in dwangbuis moeten slapen.
Echt onbegrijpelijk! dat ze ook nog de dupe moeten worden van verkeerde bezuinigingen
Reactie is geredigeerd
twee mensen voor 7 huizen?? da’s dan inderdaad echt bewaken… dat betekent dat die kinderen in feite niemand hebben waar ze ’s nachts terecht kunnen als er iets is…
Ja, boos,omdat ik voel wat dat voor kinderen met deze problematiek betekent en ook om zoveel kortzichtigheid van de beleidsmakers met het oog op de korte-termijn-portemonnee. Als het nou toch om het pure economische gaat, dan moeten ze toch inmiddels weten en anders hóren dat uiteindelijk door deze maatregelen deze kinderen later veel en veel meer "geld gaan kosten". (de lange-termijn-portemonnee). Het is algemeen bekend en bewezen dat kinderen met geen of onveilige hechting, grote kans lopen later in de criminaliteit te belanden, in de psychiatrie, in verslavingen, prostitutie etc. En dan heb ik het over het economische gedeelte…over het andere heb ik het niet eens.Ik schrijf mijn blog daar vol mee.
Het zal wel niet eenvoudig zijn om daar rond te lopen en te zien en voelen, Daan. Dat vraagt moed en kracht. Er moeten mensen zijn die niet hun ogen sluiten.
Hartelijke groet, Coby
"Tussen 6 en 17 jaar". Eh neen, die kinderen zullen elkaar ’s nachts niets aan doen, die zijn allemaal poeslief. Is het een gemengde groep? Of enkel jongens?
In elk geval zou ik wel eens willen weten hoog hoog het aantal (onuitgesproken) verkrachtingen op jaarbasis is..
Reactie is geredigeerd
droomvestjes….hoe "sweet" kun je iets walgelijks verpakken