Jan Wolkers (81) is overleden (Oegstgeest, 26 oktober 1925 – Den Burg, Texel, 19 oktober 2007)
Dag Jan, ik heb genoten van de liefdevolle manier waarop je praatte over je vrouw en je zoons, en van je gestruin, op zoek naar beestjes in je Texelse achtertuin!
En natuurlijk van de manier waarop Rutger Hauer en Monique van de Ven wereldnieuws werden, door jouw Turks Fruit. Rust zacht.
Hieronder: filmpje uit VPRO’s Villa Achterwerk waarin Jan op ontdekkingstocht is in zijn Texelse achtertuin.
Laatste tv-optreden, in Pauw en Witteman (met vrouw Karina, en de tweeling Bob en Tom)
Rutger Hauer en Monique van de Ven in Turks Fruit
Voor Jan: Herman Brood met ‘ My way ‘
Jan vanaf Rottumerplaat (interview VPRO-radio, in 1971, hij vertelt interviewer Willem Ruis hoe mooi het eiland is, dit i.t.t. Godfried Bomans, die er helemaal gek werd. Beide heren verbleven er een week.)
Och! Dit soort nieuws krijg ik nu helemaal niet mee, dus bij deze gelezen. Ben ooit begonnen in ‘Terug naar Oegstgeest’ maar vond het (als kind) helemaal niets, ook omdat ik echt niet kan tegen die scenes waarin er insecten worden mishandeld. Ik denk dat het tijd is voor poging twee.
Dank Joshua, heilige huisjes zijn omver, maar nog niet allemaal.
Annet, mooi, die maskers. En ja, terecht geeerd.
~~~
Zijn huis stond vol met maskers
uit de galerie van mijn oom.
Jan Wolkers kende ik ook door zijn
verhalen via daar. Een fijn mens
en nationeel geeerd, terecht.
Er zijn te weinig Jan Wolkersen!
En teveel z**kers!
Zo!!
Lieve Daan. beetje te laat.. maar zoals je weet niets dat mij ontgaat..
Maar je opmerking over : "Nog maar veertig jaar geleden"…Je kunt wel zeggen: "Wat hebben wij onder dat verdomde geloof geleden"
Ik weet nog heel goed, dat alléén de naam Jan Wolkers al ‘Schààm- rood op de Kaken deed verschijnen!! Réve ging al voor , ze moesten voor de Gelovigen allemaal op de – Index-.
En wij riepen in koor : "I N S É X " we dont want your Réligion No more,
Vele mensen van nú, wéten niet , waar wij voor hebbe gestréden…..Maar ja , de Geschiedenis van ons bestaan , is allang ‘overleden’
Groet Joshua
Reactie is geredigeerd
Kijk jongens, dat is zijn erfenis: hij heeft ons verlost van het dogma van de boze god, en van de schandelijke seksualiteit. Pure winst. Jammer natuurlijk dat hij er niet meer is, maar wat een erfenis. Ongemerkt, straks weten nog maar weinigen dat je niet over seks mocht schrijven, nog maar 40 jaar geleden.
Dank voor jullie reacties!
Ja, zo oud gewonen maar toch is het erg..weer iemand die er niet meer is
Reactie is geredigeerd
Jan had het. Was net bezig zijn Waddenboek te lezen, met o.a. het verslag van zijn verblijf op Rottumerplaat. Wel raar als je hem dan ineens op de tv langs ziet komen met de deurbel die hij daar naar toe had meegenomen, terwijl hij er niet meer is…
Prachtstukje villa achterwerk!
*schrik* dat was nog niet tot mij gekomen, fijn dat ik het via jou hoor.
Als ik van school geen boeken had moeten lezen ‘in het volwassen genre’, hadden mijn ouders geen toestemming gegeven.
Ja, dan had ik er nu aan kunnen beginnen…
Een boeiend mens.
Bijzondere man , rottummerplaat, naakt met zijn vrouw op de omslag van een boek. Het kon niet op met Wolkers, altijd inspirerend. Een waarachtig mens.
Oók ingelogd naturlement
Thera, mail me, komt het goed
Johan, méér dan zes uur 🙂
Neen, Prom, het enige dat ik ken (eigen herinneringen)zijn de toenmalige radiogesprekken en de naderhand verschenen boeken van beiden.
Maar het is dan wel ongeveer zes uur genieten!?
Prom, mag ik ook een kik geven?
KIK!
Mail me maar even Daan. Komt het allemaal goed
Prom: kikje! Oi, 6cd! Dat is genieten met de koptelefoon bij de buitenhaard…
Daan, Johan
Hebben jullie die 6 cd box van het bezoek van de Heren op het eiland?
Zo ontzettend mooi!
Geef een kick en ik lever ‘m bij jullie af.
Mooie conversatie denkwater. Ga nu bij je kijken.
Mooi dat je herinnerd wordt als de man in die tuin met de beestjes.
Daan, ik weet niet hoe ik er bij kom, maar de laatste tijd heb ik alsmaar in mijn hoofd dat Bomans er als laatste naar toe ging en er gebroken vanaf kwam.
Ja, hij had op dat moment al een zwakke gezondheid, daarbij voelde hij zich in het geheel niet thuis op Plaat.
Wolkers daarentegen, als natuurmens, leefde zich er uit.
Nog hoor ik de stemmen van de twee: Bomans, klagerig, hulpeloos; Wolkers: levenslustig.
Maar ja, aan de andere kant, het is alweer meer dan 35 jaar geleden.
"Weet je wie Wolkers is?"
"Nee."
"Van die achtertuin."
"Ik weet niet. Leeft hij in de Wolken?"
"Misschien nu wel."
"O, is die overleden?"
"Ja, goed van jou. Wacht even, het nieuws begint zo. Dan zie je hem."
"O, dat is die man in die tuin met al die beesten."
Ik heb ook een kleine herdenking op mijn webplek gezet.
Reactie is geredigeerd
Thera: het raakt het onvermijdelijke besef dat alles voorbij gaat. En in gedachten mag Tita Tovenaar nooit dood gaan, en ook gaan Rutger Hauer en Monique van de Ven nooit naar de andere wereld. Laat staan hun schepper.
Beus: onverbiddelijk en intens lief hebben.
Prom: het mag allemaal, als het maar met de volle overtuiging gebeurt. Dank voor je bezoekje hier. en een aai over de bol van die kleine.
Partout: you make my day. Dank je darling, dankzij jou heb ik er weer helemaal zin in. Yes, u bent op de juiste afdeling. Heeft u al een kist naar uw smaak uitgezocht, of moet ik dat voor u doen? De duurste dan maar?
Johan: jij zette me op deze tocht naar Rottum, en dat was sweet memorylane. Dank daarvoor. Eerst niet eerst: Bomans stierf vijf maanden na zijn bezoek aan Rottumerplaat. Zou het ermee te maken hebben dat hij tot in de kern eenzaam is geweest op het eiland?
@Thera: tja, de onverbiddelijke tijd.
Dag Daan,
Mooie bijdrage. Er zijn veel blogs geplaatst naar aanleiding van. Het doet de mensen wat, dat blijkt.
Sommige mensen ook niet… en die hebben hun eigen wijze van reageren.
Zoen
Beste lieve aardige Daan, nogmaals mijn excuses.
Waar ik het allemaal vandaan haal, weet ik niet, het lijkt er op da’k ook een beetje het oudere kind achterna ga…
Jij hebt helemaal gelijk.
Overigens, het geluidsfragment, Willem Ruis/Jan Wolkers, doet het op mijn pc ten dele.
Ben ik hier goed voor de
24 uur draaiende Afdeling Lijkenpikkerij onder Directie van Daan?
Weet je, hij was ook zo´n icoon van een bepaalde tijd. En die tijd gaat onverbiddelijk voorbij. En daar word ik toch wel erg treurig van.
Reactie is geredigeerd
Dag Jan, ik heb genoten van jouw boeken. Turks Fruit heb ik wel 8 keer gelezen.
Daan, ik wist het nog niet. Bedankt voor het mooie eerbetoon, straks volg ik nog even de links. Ik ben nu een beetje te verdrietig.
Beus, idolen sterven nooit
Starry: Jan is voor de eeuwigheid..
zinnen maakt een buiging, ik ook
Gala: hij gaat ook nooit (niet uit deze generatie ten minste)
s.b. mooi gezegd, het aardse. Heb ik liever dan het goddelijke
Zoe: heel veel jan, in heel veel dingen
Erna: schrijven over seks zoals het ook is. En altijd warm en met passie. Nooit ontmoet trouwens, mooie herinnering heb je.
Jan met zijn beestjes, zijn manier van praten over sex… voor mij werkelijk een eyeopener, ontdaan van valse uiterlijkheden.
Een warme zachte man, ik weet het nog van toen ik naast hem stond.
Jan Wolkers is voor mij Turks Fruit, Kort Amerikaans, Brandende liefde, Een roos van vlees, Texel, liefde voor zijn kinderen en zijn vrouw, liefde voor dieren en nog veel meer.
En hij is meesterlijk geïmiteerd door Paul Groot in Koefnoen.
Wolkers; een erg Nederlandse schrijver, een van de vele invloeden waar je in de vrijgevochten jaren zeventig mee opgroeide. Kwa artistieke relevantie denk ik niet een heel grote schrijver, maar wel een belangrijke vernieuwer van de literaire aanpak, voor zover je vindt dat het heel aardse meer aan bod zou moeten komen.
Reactie is geredigeerd
Ik dacht dat hij nooit gaan zou, zo’n monunment, zo altijd zichzelf, zo zeldzaam daarom, zinnen zegt het goed: dag mijnheer Wolkers
dag mijnheer wolkers
Liep gisteren langs een etalage en zag een foto van Jan. Dacht: "Gut, over niet al te lange tijd hoor je ineens dat hij er niet meer zal zijn." Vandaag open ik dit blog. Weird.
"Waar was je toen je hoorde dat Jan Wolkers dood was?" "Op het blog van Daan."
Mijn idool, mijn eerste kennismaking met de literatuur is niet meer.
Wat een mooie nalatenschap.
Koko: streepje voor, zit nu op mijn voorhoofd!
Peter: helemaal goed. Zo mag hij de annalen in.
Bart: dat is toch wel een heel bijzonder moment, in de duinen en Jan zucht nog een keer heel hard… Als iemand de vraag stelt: waar was u toen Jan Wolkers, de bevrijder, stierf? Dan heb jij het mooiste antwoord…
Ja, ik hoorde het net terwijl ik door de natuur struinde…op mijn oortelefoontje, heel zachtjes…
De meeuwen waren al zo onrustig, ze zwermden met veel kabaal heen en weer, doen ze anders nooit.
Een mooi eerbetoon…
Jan Wolkers, de bevrijder
@Daan: Iedereen die Jan Wolkers in zijn hart draagt en koestert heeft voor mij een streepje voor. Hij is nog steeds, al is het postuum, een van mijn favoriete schrijvers.
Johan Hoghers van Dort heeft ook een eerbetoon blog aan hem gewijd. Laten er nog maar velen komen. Jan Wolkers heeft het verdiend!
Groetjes,
Kokopelli / Pas
Ha Johan, interessant. In het geluidsfragment vertelt Wolkers aan Ruis dat hij aan Bomans wil laten zien hoe mooi Rottumerplaat echt is. Ben benieuwd wie er eerder was! Jij zult gelijk hebben..
Mo: Ja, was ook zoet, maar anders zoet dan Turks Fruit 😉
Daan
het was een openbaring, na Pitty op Kostschool en De Vijf:-))
Ja, excuses, Daan, ik twijfelde omdat ik het niet meer wist, het was Plaat… Maar Bomans was er nà Wolkers. Wolkers amuseerde zich daar te pletter en Bomans stierf zich daar te pletter!
Ik kom straks even kijken naar de twee hondjes, Daan. Enne, kheb zelf ook een IM voor Jan neergezet.
De interviewer is Willem Ruis, in 1971.
Dag Cees, ik kon enorm genieten van zijn stemgeluid. Hij heeft Tillenbeest ook ingesproken!
Johan, jaa, dat was Rottumerplaat!, Daar zat hij na Godfried Bomans, die er haast gek werd (daar schreef Bomans ‘Ik wou dat ik twee hondjes was, dan kon ik samen spelen’ )…Hier een fragment van Wolkers: http://www.derecensent.nl/images/ob2_wolkers_kleigeul.mp3
Reactie is geredigeerd
Gôh, Daan, ik wist het niet. Maar je brengt een mooie ode aan Jan. Ik volgde hem vroeger, voor, tijdens en na zijn Rottumeroog-avontuur. Hij was er één uit duizenden, die zijn eigen weg ging…
Mooie bijdrage, Daan.
Ben ‘groot’ geworden met al zijn boeken; prachtig. Één van mijn favoriete verhalen: Het Tillenbeest.
Dank je Laila, passie herken je direct… Kleine ode, groot gevoel…
Hee Mo, je bedoelt dat je net als ik heb door hem heb ontdekt dat lezen ook echt opwindend kan zijn! (en ook verbijsterend overigens).
He; hier schrik ik van.
Een mooie kleine ode Daan.
Achgot, is Jan dood? Ik had het nog niet gehoord.
Door hem heb ik leren lezen, geloof ik:-))