Bij de receptie van de omroep wacht ik op de presentatrice en de redacteur van het programma. Een week eerder was ik hier voor een tv-interview, vanmiddag volgt een radio-interview.
De receptionistes zijn vrolijk, en herkennen me nog. ‘Ze komt je zo halen!’ Ik ga aan de tafel zitten en pak de krant.
Ik wordt opgehaald, krijg een kopje koffie en dan neemt presentatrice Annechien me mee de studio in. Plaatje, praatje, en dan 8 minuten praten over het boek. Zonder voorbereiding, want ik hou er helemaal niet van om te weten wat mensen me gaan vragen. Lang leve de spontaniteit.
Wat het verschil is tussen je ouders jong en op oudere leeftijd verliezen, hoe ik omging met de dood van mijn ouders, wat dat nou met je kan doen: je ouders verliezen: Zij stelt telkens heel rustig nieuwe vragen, en ik antwoord in het zelfde tempo. De tijd krijgen om je verhaal te vertellen (heus, 8 minuten is heel lang in deze flitsende tijd) voelt goed, en het onderwerp opent iedereen op een bijzondere wijze.
Ik vertel wat het met je kan doen als je puber bent, en je vader overlijdt (op slot gaan). Zeg nogmaals dat ik er op mijn veertiende niet over kon praten, en dat ik toen graag had gehoord dat er meer kinderen waren die, net als ik, niet konden slapen en soms overmand werden door schuldgevoel (waarom maakte ik die laatste keer ruzie met haar!) Maar ook vertel ik over Dirk, die in de dertig was toen zijn vader overleed, en die niet stuk ging, maar wel zijn eigen manier moest zien te vinden om het verlies een plek te geven. Dat deed hij door een half jaar lang een dag per week minder te werken. En wat weinigen weten: de ring om zijn vinger is geen trouwring, maar een vader-zoonring. Met zijn vriendin gekocht, een jaar na de dood van zijn vader. De twee staafjes edelsteen symboliseren ‘vader en zoon’. Toen ik dat voor het eerst van hem hoorde (hij vertelt zijn verhaal ook in mijn boek), was ik ontroerd. Door het lieve, stille gebaar. De stille getuige van de liefde van de zoon voor zijn vader. Niet iedereen hoeft naar een rouwgroep of naar een therapeut, maar iedereen zoekt zijn eigen manier om het verlies van een ouder te verweven in zijn leven.
Als ik de deur uitloop kom ik weer langs de receptioniste. Ze fluistert me toe ‘goed gedaan!’. De radio staat hard, ze heeft de uitzending gehoord. ‘Dus jij hebt je ouders ook verloren…’ Ze zwijgt en ik knik naar haar. ‘Ik ook..’ zegt ze, en dan laat ze een hele lange stilte vallen. Herkenbaar. ‘En dat blijft jammer, ook nu we groot zijn’, zeg ik. "Jaah’, zegt ze opgelucht. ‘Hartstikke jammer. Wat had ik ze graag nog om me heen gehad, nou!’.
Kleine en grote ontmoetingen, vol herkenning, en ze maken me hartstikke blij.
Super, zo’n ontmoeting. Helemaal na die acht minuten! Goed dat je het onderwerp zo bespreekbaar maakt, Daan, want het lijkt me veel makkelijker om je mond erover te houden, voor alle partijen. De receptioniste is het bewijs dat het goed is wat je doet. Go girl!
Mooi geschreven heb je het weer Daan.
Kan ik het nog ergens terugbeluisteren?…
Groet Udo
Uw zelf én Het onderwerp
spréken vélen aan……
Het spréékt Boek-délen
en ónt-leed het bestaan
van het verdriet…….
Dus Daan : "Geniet van
alle äandach met een
Glimlach……………
Groet J,. ós hua
Dag allemaal, mooi die herinner-ring, en ontroer-ring.. Dank voor jullie reacties.
Vruchten plukken na een tijd van lang en hard werken, worstelen
Mooi geschreven
Deze twee gebeurtenissen mooi in elkaar gevlecht.
geweldig dat je zoveel mensen bereikt met zo’n oprechte liefdevolle missie,
mooi Daan!
gr. hippo
Knap dat je dat zonder voorbereiding kán!
Wat mooi, zo’n herinner-ring. Elk zoekt zijn eigen manier om er mee om te gaan, je boek dat weer anderen helpt en jezelf. Goed gedaan meissie!
Ontroerend
Ontroerend verhaal Daan!
Dat heb je zeker goed gedaan,Daan! Tof!
met veel interesse gelezen.
groetjes van Koen
Mooi.
Ik ga het boek zeker kopen, het voldoet aan een behoefte.
groet
rené
Goed gedaan, Daan! Dit moet jou veel adrenaline – en een prettig gevoel geven, en dat is je van harte gegund.
Graag gelezen.
Mooi ,ook de reacties erop.
@Daan, Wat heerlijk indeed dat we hier nog steeds kletsen, net als Zoë, ik heb een plannetje dames, zullen we er eens iets leuks van maken?
🙂
Mooi verteld, en die reactie ook heel fijn.
Ben jaloers op zulke gevoelens.
mooie ontmoeting!
gr z
Jezz, net voor ik ga slapen. Over juweeltjes gesproken. Wat heerlijk dat we hier nog steeds rondstruinen he? Met een zonnebril voor al te felle koplampen, maar wel met de blik op alles wat mooi is. Op een ontmoeting!
Daantje: zo blij en voldaan!
Demio: blijft zo’n bijzondere gedachte: jij met mijn boekenkind op schoot. Okee: voelt heel goed.
Ah ja, je hebt een juweeltje in de wereld gezet, wat fijn dat je met haar kan praten en zij met jou, dat je je verhaal kunt vertellen en kunt delen.
Gaat harstikke goed allemaal Daan 🙂
Ik heb je boek bijna uit, het blijft mooi en roept allerlei details bij me naar boven. Misschien schrijf ik er nog over. Liefs demio
Lieve Thera, dat hoop ik ook. En nog vuriger hoop ik dat hij zijn gedachten uit blijft spreken. Niet dat het verdriet dan minder wordt, mocht het ooit gebeuren, maar sprookjes bestaan niet. En ondertussen: leef! En geniet…
Annelies; ik zijt un positivo 😉
Henk: Ja!
Coby: hihi
Jacob: woordkunstenaar..
Beus: bonuspunten. inderdaad. Voor haar is het (ook) geschreven. Ik denk dat ze het al heeft..
Mijn zoon en ik waren aan het kwebbelen vanavond. Hij had het over kind zijn en dat hij over tien jaar geen kind meer zou zijn. Ik zei dat dit klopte, maar dat hij wel altijd mijn kind zou blijven. Zijn ogen werden donker en hij sloeg zijn armen om mij heen. Toen ik vroeg wat er was, zei hij, dat als hij ouder zou worden, ik ook ouder werd. Ik begreep waar hij heen wilde en waarom hij ineens zo triest werd. Dat wil ik niet, dan ben ik helemaal alleen, zei hij. Ik zei dat ik misschien nog wel vijftig jaar zou leven en dat hij dan al kinderen zou hebben en een vrouw, en/of vrienden en dat hij dan naast zijn beste vriend zou wonen, met een glijbaan van het ene huis naar het andere, dus dat hij dan niet alleen zou zijn. En we knuffelden. Toen vroeg ik of hij al een lampion van Zwarte Piet had gekregen, want morgen is de optocht. En was het verstikkende onderwerp weer uit onze gedachten. Ik hoop toch zo, dat hem dit verdriet voorlopig bespaard blijft.
Reactie is geredigeerd
Mooie ervaring Daan, het loopt als een tierelier zie ik, allemaal positief nieuws – fijn !
Mooi !!
Groeten, Henk
Goed gedaan, Daan…
Hartelijke groet, Coby
(Ontroe)ring, nog nooit van gehoord. Je brengt hoop ik nog veel te weeg.Je boek zal nog voor veel mensen hoop ik, extra zetje geven verlies handelbaar/hanteerbaar te maken.
Zo’n receptioniste is eigenlijk de kroon op je boek. heb je het voor gedaan.
Je hebt, denk ik, een gat gevuld in het rouwgenre.
Voor mensen, zoals deze portierster, heb je het boek geschreven.
Ik hoop dat ze het gaat lezen.