Mijn vader Johan overleed op 25 december 2000. Zeven jaar later mocht ik weer even tegen hem aanleunen.
Ik schreef hier eerder over: ‘ Mijn vader is nog heel dicht bij me. Ik koester zijn foto’s, en nog meer koester ik de herinneringen aan hem. Ik voel me bevoorrecht, dat ik zo’n goede relatie met mijn vader had. Twee weken geleden werd ik samen met hem gefotografeerd, zeven jaar na zijn dood. De journaliste van een maandblad wilde mij interviewen voor een nieuwe serie ‘mijn vader/moeder en ik’. En zij wilde een foto van mij en mijn vader bij het artikel plaatsen. De fotografe kwam bij me thuis met een uitvergroting van zijn foto. Ik was direct ontroerd, zo groot en zo dichtbij had ik hem al die jaren niet gezien. Ze portretteerde me naast zijn foto. Heel gek, maar al leunend tegen zijn zwart-witte portret voelde ik me weer heel even kind. En wat voelde dat goed. Dat zal ik nooit vergeten.’
Die fotosessie vond plaats op 24 december 2007, een dag voor zijn stervensdag, Eerste Kerstdag. Het interview met foto was voor het maandblad Opzij en werd gepubliceerd in februari van dit jaar.
Omdat ik zo vreselijk trots op deze foto ben, plaats ik hem ook hier. Een ode aan mijn vader. En ook een beetje aan al die vaders die er niet meer in levende lijve zijn, maar tegen wie nog wel eens aangeleund wordt. Ook in gedachten.
Het volledige artikel vind je op mijn website: www.levenzonderouders.nl
Met dank aan Frieda Pruim en Heidi de Gier, die toestemming gaven voor het plaatsen van foto en artikel.
Daan Westerink, 1 maart 2008
Mooi Daan. Heb erzelf zo’n vijftien jaar over gedaan om tegenover mezelf toe te geven dat ik mijn vader miste. Wat een opluchting.
Zus: fotografe Heidi bracht zoveel rust mee. En dat straalde ze af op mij. Het was zo fijn om mijn vader weer even vast te pakken. Haar idee: de foto iets laten bollen, zodat ik hem vast moest pakken. Jammer dat dat niet 3-D kon…
Els: ja, zoveel liefde zit er in mij van hem, en voor mij en ons… Dank voor je woorden…
Lammie: ja, en ook vrolijk makend. Verdriet en geluk…
Ontroerend………..
Ondanks het verlies – wat toch ook een rijkdom. Ik voel het stromen.
liefs, els
Liefdevol gefotografeerd. Wat direkt opvalt is hoe je hem vastpakt. Bijna in omarming.
O jongens, wat bloot voelt het hier zo met mijn vader samen. En toch ook goed.- Mijn pa zou om alle aandacht grijnzen, denk ik.
Alle credits voor de foto gaan naar Heidi: zij creëerde zo’n open sfeer, dat was ongelooflijk. Super vertrouwen gaf dat. En dat zie je terug in de foto. Ik ben heeeeel erg blij dat ze er geen glamourfoto van heeft gemaakt. Dit ben ik wel geloof ik. Al is de groef tussen mijn ogen soms vele malen dieper. Dat zullen sommigen van jullie beamen.
Reacties, kriskras door elkaar:
Jacob, ik snap de ontroering, dat iemand ineens weer zo dichtbij is, heeft ook zeker met de grootte van de foto te maken.
Metamama: precies, zo was het
Eline: dank je. Zo open kan ik soms zijn. Ik ben geroerd door je woorden. Ik geloof in het doorgeven. En ik geef nu ook door. Dat moet ik me vaker beseffen. Rechter op durven staan.
Mo: Ik zou wensen dat iedereen de kans kreeg om zo’n foto te maken
Coby: ik voel me zo;n geluksvogel door alle aandacht voor het boek! Vijdag is de tweede druk verschenen. Erg goed voor een rouwboek.
Cor: jij weet precies neer te schrijven wat ik ook voel. Hoe de band ook was, en hoe oud je ook bent; je blijft ze voelen.
Peter: euhh, euhh.. ;-))
Beus: ja, dat vraag ik me nog steeds af. Soms. Why me? En ik geniet er heel erg van. Vooral van dit resultaat.
Laila: heel erg opzij, en soms moet je dat ook hardop zeggen om je doelen te verwezelijken. Dank voor je opmerking, zette me aan het denken!
Klaverblad: dank je
Henk: ja, dat denk ik ook. En dat is goed. Vergroot jij foto’s soms ook tot levensecht formaat?
Jos: dank voor je snelle reactie. Buitenaards was het niet. Eerder een gevoel van thuiskomen. Ken je dat?
Met recht een foto om trots op te zijn!
Wat bijzonder toch dat door je boek dit alles op je pad komt. Niet alleen door het schrijven van je boek ontmoette je je vader weer extra maar ook bijna letterlijk voor deze foto. De foto is prachtig.
Hartelijke groet, Coby
Reactie is geredigeerd
Mooi Daan, zo’n leunvader…
Het artikel had ik gemist, maar je boek heb ik gekocht. Ik ben er benieuwd naar. Geniet van je weekend, je gezin, je kinderen. Die enorme figuur die je als schaduw naast je kinderen ziet – waar ze af en toe lekker tegenaan leunen – dat ben jij. Jij bent net zo groot voor hen als je vader voor jou. Is dat niet mooi, is dat niet bijzonder? Wat is die kringloop toch wonderlijk…
PS mooi open gezicht heb jij.
Reactie is geredigeerd
toen ik in de bibliotheek op gedichtendag het gedicht mijn vader voorlas en zijn foto op 27 jarige leeftijd op een groot beeldscherm liet zien, schoot ik bijna vol, aansprekend levensecht – dacht er aan bij het lezen hier van je mooi verhaalde ervaring. groet
ook als de band niet altijd even goed was; ze zijn nooit ver weg uit je gedachten; zulke óntmoetingen zijn er in droom en op onverwachte momenten zo maar als je met totaal iets anders bezig bent(ook als je veel ouder bent zoals ik)
Bijzonder gedaan zeg, nu ik het eindresultaat zie snap ik pas goed hoe indringend het geweest moet zijn.
Poeh, wat zou die trots zijn geweest als hij dat allemaal nog had kunnen meemaken.
Poeh, wat een knappe meid ben jij 🙂
Eigenlijk een buitenkansje.
Wie overkomt dat nu?
Ontroerend en een beetje Opzij:-)
Ontroerend.
Da’s een foto om heel zuinig op te zijn.
Ik denk dat veel mensen regelmatig tegen hun, overleden, ouders
aanleunen.
Groeten, Henk.
Een klasse apart Daan, jouw vader en deze foto van jullie twee. Wat een bijna buitenaards gevoel moet dat voor je geweest zijn tijdens het maken van de foto.
‘Leunen tegen je vader’. Het zou een prachtige titel voor een boek zijn.