Na de voorjaarsvakantie liep ik, iets te laat, de trappen op. Bij de kapstokken stond niemand. Gelukkig. Daarachter HET lokaal. Met MIJN klasgenoten. Waarvan ik wist dat ze niets wisten te zeggen. Net als ik. We zouden naar de grond gaan staren. En ik zou moeite hebben mijn tranen weg te slikken.
Ik liep naar de klas, en als geluidloosheid, die pijn doet, beschreven zou moeten worden dan zo: als een schreeuwende stilte. Huilen zonder tranen. Uit de kluwen zwijgende klasgenoten stapten uiteindelijk twee meisjes naar me toe. Armen om me heen. En toen kwamen ze. Mijn tranen. Toch nog.
Mijn moeder was net overleden, maar het leven op school ging gewoon weer door. En dat wilde ik ook zo graag: dat alles gewoon door ging. Dat ik gewoon weer ooit plezier zou kunnen maken, dat ik niet de hele tijd met een dichtgeknepen keel in de klas zou zitten. Dat ik gewoon weer jong zou kunnen zijn. Ook al was mijn moeder dood.
Maar dat ging natuurlijk niet. Want alles was veranderd, en dat wat eerder zo vertrouwd was, het klieren in de klas, verliefd zijn, eindeloos ouwehoeren, je afzetten tegen alles wat volwassen was, ik kon het niet meer zoals ik dat ooit gedaan had. En dat deed ongelooflijk veel pijn.
Maar ja, wat moet je daarmee? Bij wie kun je terecht? Wie snapt een meisje van 14 dat zo graag vrolijk wil zijn, maar dat zich zo verdrietig voelt? Die wel wil genieten, maar niet weet hoe?
Maar weinig volwassenen begrepen die lange, vrolijke Daan. Een docent zei na een jaar: ‘jij wilt niet bij een spreekbeurt over kanker zijn? Kom op, het is toch al een jaar geleden?’ Anderen waren tactischer, maar ook zij zaten vaak zonder woorden.
Er was een iemand die overal doorheen prikte. Zij maakte mijn leven op school dragelijk. Ik wist dat er door haar een plek was waar ik even mijn masker kon laten vallen. Zij vroeg door, waar anderen niet eens durfden te vragen. ‘Hoe is het thuis?’, ‘volgens mij zit achter dat masker van vrolijkheid soms een heel verdrietig meisje’. ‘Kom maar iedere woensdag hier naar toe. En of je dan moet lachen of huilen: alles is goed’.
Zij zorgde ervoor dat school veilig werd. Die grote, vol met leerlingen en leraren volgestouwde Pius, die werd door juffrouw Wieland (zoals ik haar noemde) een beetje minder koud.
Een half jaar lang hebben we op woensdagmiddag met elkaar gepraat.
Meer dan twintig jaar later heb ik haar daarvoor bedankt. Tijdens de laatste reünie, waar ik met frisse tegenzin naar toe ging. Maar ik ben gegaan. Onder andere voor haar. Wieland, die nog steeds leerlingen begeleidt.
Aan haar denk ik nog met enige regelmaat. Omdat er ook in Almelo engelen rondlopen, gewoon bij het Pius X college.
Belangrijk! Voor mijn nieuwe boek, Leven zonder jou, ben ik op zoek naar jongeren die mij willen vertellen over het leven met en zonder hun vader, moeder, broer, zus, opa, oma, vriend, vriendin of een ander dierbaar iemand. Wil je meewerken, stuur me dan een mailtje: dewereldisvoordaan@gmail.com
Alle reacties worden uiteraard vertrouwelijk behandeld!
Geen idee zelfs hoe het programma heette, Daan. Maar de vrouw die ik voor jou aanzag praatte op een hele goede manier over rouwverwerking, en ze leek met haar manier van spreken en mimiek op hoe ik me jou voorstel.
Mooi wat je zegt, over het gezamenlijke pad, over elkaar raken. Eigenlijk bijzonder, dat je elkaar kunt raken en begrijpen, ook al heb je elkaar nooit in 3D ontmoet. Dank daarvoor!
Daan, door jouw blog keek ik deze week anders naar het meisje in één van mijn klassen. Nu wederom door jouw reactie is zij opnieuw in mijn gedachten. Uit ervaring weet ik dan dat ik meer gespitst zal zijn op een mogelijkheid die zich voordoet om haar ‘dichterbij’ te halen. Wanneer dat lukt, laat ik je dat weten.
Dank voor je reactie.
Reactie is geredigeerd
Toen mijn moeder kanker kreeg(gelukkig hersteld) op mijn 17de stond ik mijn tante, haar zuster, te troosten.
Niemand heeft aan mij of mijn zus gevraagd destijds of het wel ging.
Daar zijn we, naar mijn smaak iets te snel, volwassen van geworden.
"Dan doen we het zelf wel".
Goed dat je met dit boek gaat komen, Daan.
Verdriet en rouw, daar kunnen mensen nog heel weinig mee in dit land.
Frans, ik ben zo ontroerd door je reactie. Ik was er een paar dagen niet, en lees dus nu pas alle prachtige woorden als reactie op dit blog. Alsof er even een lijntje tussen ons is. True love, Grace Kelly (tranen met tuiten, toen zij verongelukte)… wat schrijf je lieve zinnen, waar de liefde vanaf spat. Volgens mij is dat ook altijd mijn boodschap: ondanks al het verdriet: de liefde, de liefde, lang leve de liefde. Dank je wel, ik ben zo ongelooflijk blij met dit digitale cadeautje van je!
Eline: ik ben altijd door jou getroffen. Ik was het niet bij de EO, maar ben nu wel heel nieuwsgierig wat je gezien hebt. soms wandel je even op een gezamenlijk pad, al is het in gedachten. Dat voel ik denk ik als ik jouw reacties lees.
Jan: ik zou een heel blog kunnen schrijven hoe het was, verliefd zijn in tijden van oorlog. Mooie titel zou dat zijn voor een blog, of voor een boek, nietwaar? Oorlog in mijn hart, oorlog in de familie. Ik verwachtte geen steun van mijn vrienden in de zin van goede raad of advies. Ik voelde hun aanwezigheid, en dat was goed. Aanwezig zijn. Dat was jij ook. Zeker.
Peter: ja peter, precies!
BasIs: dank je wel voor dit enorme compliment tussen de regels door…
Beus, Annelies, Zintuigen, Klaverblad, Thera, Rene, Coby, Mo: dank dank!
Gala: ik kon eerst niet op je reactie reageren, omdat ik direct dacht: wat denkt het meisje zelf! Mijn vader beschermde me ook. Ik hem. Ik kreeg het voor elkaar dat niemand mijn vader inlichte als er zorgen rondom mij(n gedrag) ontstonden binnen school. Ik wilde alles zelf oplossen. Juist omdat ik daardoor zo sterk overkwam, dacht niemand dat het wel eens minder goed met mij zou kunnen gaan. Vandaar dat Wieland mijn engel was. Zij doorzag mij. en al deed dat pijn, en kwamen er tranen, ik ben nu zo blij dat ze me brak! Lief, je reactie, ik hoop dat je wat kunt met de mijne!
Getroffen door de prachtige reactie van Frans P hierboven.
Daan,
Mijn complimenten over de schrijfwijze, waarmee jij anderen toelaat tot in het diepste van jouw ziel.
Onze pleegkinderen waren resp. 10, 13 en 15 jaar toen hun ouders overleden.
Voor wijlen mijn echtgenote was het vanzelfsprekend om de drie kinderen van haar zusje bij ons in huis de draad weer op te laten pakken.
In mijn tot nu toe enige VKblog heb ik ooit eens geschreven dat ruim 35 jaren geleden mijn verloofde samen met haar broer, die tevens mijn beste vriend was, zijn verongelukt.
Toen heb ik veel steun gehad aan een lotgenote, namelijk de verloofde van mijn verongelukte vriend. Zij is naderhand de moeder is geworden van onze vijf kinderen.
Mede gesteund door onze eigen ervaringen m.b.t. rouwverwerking hebben mijn echtgenote en ik geprobeerd om onze (puberende) pleegkinderen, waarvan onze pleegdochter de oudste was en nagenoeg even oud was als onze jongste dochter zo goed mogelijk op te vangen.
Laatst hoorde ik op de radio een duet, dat mijn echtgenote en ik vaak samen pleegden te zingen. True love gezongen door Grace Kelly en Bing Crosby uit de film High Society uit 1956. Grace Kelly is naderhand bekend geworden als prinses Gracia van Monaco. Toen zij bij een ongeval overleed was haar jongste dochter 17 jaar oud.
Toevallig waren alle kinderen met hun aanhang bij mij thuis aanwezig en wat mij het meest ontroerde was dat mijn pleegdochter spontaan een arm om me heen sloeg en zo naast mij bleef staan zonder iets te zeggen.
Iets, dat wij dat vroeger ook bij haar en haar broers deden.
Gewoon zwijgen waar nodig was en slechts (even) vasthouden zonder woorden.
Je denkt misschien dat je wat moet zeggen
Je denkt misschien dat je me moet opvrolijken
je wilt me misschien weer zien lachen en genieten
je denkt misschien dat je me moet troosten en adviseren
Wat ik vraag is dit:
wil je nog eens
en nog eens
luisteren naar mijn verhaal
naar wat ik voel en denk
Je hoeft alleen maar stil te zijn
mij aan te kijken, mij tijd te geven
Je hoeft mijn verdriet zelfs niet te begrijpen
maar als het kan
slechts te aanvaarden zoals het voor mij voelt
Je luisterend aanwezig zijn
zal mijn dag anders maken….
Dit gedicht is ontleend aan de bundel Woorden in stilte van Marinus van den Berg.
Het geeft perfect weer hoe wij vaak met verdriet menen om te moeten gaan. Verdriet, als iets wat te allen tijde begrepen moet worden terwijl het vaak alleen maar vraagt om simpelweg aanwezigheid .
Verdriet hoeft niet altijd zo nodig weggenomen worden.
Vaak word je een rijker mens van het doorleven ervan!
Frans
Ik heb destijds aan den lijve ondervonden hoe moeilijk het was om je daarin te ondersteunen.
Wist eigenlijk niet zo goed waar ik nou goed aan deed. Dat is/was denk ik bij veel mensen het geval. Wat doe ik om iemand te steunen? Draai ik er om heen of kom ik to the point en toon ik echte interesse? Soms weet je niet waar je goed aan doet en bestaan gelukkig hele fijne mensen uit onverwachte hoek!
Je hebt het mooi beschreven. Het ongemak zit vaak aan twee kanten. Het is altijd weer een geluk als mensen in staat zijn een opening te maken door begrip te laten zien. Empathie heet dat eigenlijk. Net als jij ben ik er dankbaar voor dat ik zulke mensen ben tegengekomen toen ik dat nodig had. Soms kun je zelfs denken dat het niet toevallig was dat ze je pad kruisten. Engelen bestaan!
Ontroerend geschreven ! Mede door juffrouw Wieland ben je geworden tot wat je bent, heb je het belangrijke boek geschreven, haar koesteren is zo belangrijk !
Indringend geschreven.
Maakt altijd weer indruk.
Zo’n boek moet er inderdaad komen met meer van die mooi geschreven indringende gebeurtenissen.
Mooi weer Daan. ‘Omdat er ook in Almelo engelen rondlopen’, ik heb ook wel eens gehoord dat ze er geboren worden 😉
Daan, ik meen je gezien te hebben, gisteravond laat, iets bij de EO. Als je het niet was – doodzonde dat ik niet ben gaan pitten, moe als ik was. Maar ik ben ervan overtuigd dat jij het was, 100%, want je was zoals ik je me voorstel. Je deed het heel goed, meis. Goed zo! Knap dat je dat kunt, zo, zoals je het deed. Helemaal goed. Was trots op je. Gek, want ik ken je alleen maar zo, al bloggend. Kreeg het gevoel dat je een heel – onzichtbaar – gezelschap vertegenwoordigde, waaronder mij. En dat heb ik niet zo snel.
Reactie is geredigeerd
Goed dat je haar bedankt hebt. Mooi geschreven.
Met hoofd.
X
Slik… Ja wat is de wereld zonder een juf Wieland…. Ontroerend beschreven….
Bij mij heette hij meneer Proot…. Maar ook hij is korte tijd later overleden.
Je kan het zo indringend verwoorden dat je zou verwachten dat een ieder die dit leest net zo doet als juf Wieland.
Heel invoelbaar, dit. Die eerste dag weer naar school. En wat een geluk dat er een engel op die school jou echt zag….
Hartelijke groet, Coby
Een verhaal om stil van te worden, om te begrijpen wat het betekent wat jij hebt meegemaakt.
och Daan, zo’n meiske als jij toen zit nu in één van mijn klassen. Zij verloor haar moeder vorig jaar. Haar vader liet ons weten dat ze het er op school niet over wil hebben. Ze is stil, gepast ondeugend en verder een heel lief meiske. Ze houdt al te veel contact op een afstand. Ik weet het maar kan niets voor haar doen omdat ik haar wens respecteer….maar zoals je schrijft, soms moet je er doorheen prikken…de vraag is alleen hoe en wanneer
Reactie is geredigeerd