Ik heb een droombeeld. Als ik mijn ogen sluit en nadenk wat ik graag nog een keer zou willen doen, dan zie ik mezelf op een podium staan (dat is niet nieuw), met een microfoon voor mijn neus (ook niet nieuw), en in die microfoon zing ik (nieuw, help!). Ja, ik open mijn armen en uit volle borst en dan weer ingetogen ZING IK. Ik zet mijn handen op mijn heupen en ik wieg heel zachtjes, op het ritme van contrabas, accordeon, gitaar en percussie. Ik kijk de zaal in, zie mijn publiek en ik voel: het is goed.
De werkelijkheid is dat ik niet verder ben gekomen dan een jamsessie met bevriende muzikanten, waarbij ik zong met mijn gezicht richting de muur. Tijdens feestjes, gewoon thuis, in de auto: overal zing ik uit volle borst, ik ken alle smartlappen, ben gek van Klezmer en slavische muziek, ken fado’s, funky en rocknummers, maar op een podium staan zingen: dat durf ik niet.
Mijn keel gaat letterlijk dicht als ik er al aan denk in het openbaar te gaan zingen. Dat gebeurt niet als ik in het openbaar ga praten. Ook niet tijdens interviews. In tegendeel: dan is mijn stem mijn vriendinnetje. Duidelijk, donker met af en toe een lichte lach. Kom maar, toe maar, meer, meer, meer.
Maar op een podium mijn stem gebruiken als instrument voor alles wat de muziek met mij doet, dat gaat dus niet. Ik voel me dan te kwetsbaar. Klein. Kind. De deur gaat dan dicht, keel op slot. En ik weet ook hoe dat zo is gekomen. Als kind zong ik nog voluit. In de kerk, in de auto, in de klas, tijdens de musical, thuis. Maar dat is gestopt toen ik mijn moeder verloor. Ik verloor toen mijn stem.
Deze week leerde ik hoe kwetsbaar je keel is. Dat verdriet je letterlijk bij de keel kan grijpen. Ik had geen woorden voor het verlies, voor de oorlog in de familie. En zingen? Nee, dat deed ik niet meer.
Dat verdriet ligt inmiddels heel ver achter me. Ik zing nu zelf iedere dag met mijn meisjes. Uit volle borst. En ik leer ze dat ze mogen zingen. Dat iedereen kan zingen, wat een ander er ook van vindt. Het gaat er niet om dat je mooi zingt: Zing!
Maar dat podium op in mijn eentje, met band: ik krijg een prop in mijn keel als ik er aan denk. Toch ga ik een klein begin maken. Ik ga zingen, voor publiek. Tijdens Grachtensmart, op 31 mei in Vredenburg Leidsche Rijn in Utrecht. Onder de titel ‘Al mijn tranen wil ik geven’, zing ik samen met honderden anderen, waaronder twee vriendinnen, smartlappen met het publiek. Een toepasselijk debuut: je smart op het podium delen met anderen, door het te bezingen. Of het mooi is, deert niet, we doen het. Uit volle borst.
En ik heb het mezelf beloofd: ik ga zangles nemen. Niet om de beste zangeres te worden, maar om te zorgen dat die keel weer helemaal open gaat voor de muziek. Je hoeft namelijk niet de beste zanger zijn om te zingen. En misschien hoeft dat podium er dan helemaal niet meer te komen, als ik overal maar weer voluit durf te gaan zingen. Net als vroeger.
Mooi dat je geweest bent, elk beetje dat hem weer snel op de been kan brengen is denk ik welkom.
leuk daan!
tzt. zet je wel een audiofile op je blog he?
zangles is een hele klus hoor!
Het klopt helemaal dat je lichaam reageert op verdriet. Niet meer kunnen slikken hoort daar ook bij (geen hap door de keel/brok in de keel). Verkrampen in je spiergordels op plaatsen als schouders (last dragen)en bekkenbodemspieren (billen samenknijpen van angst). Herkenbaar en het gaat allemaal eens over.
Gelukkig gaat het met jou dus nu beter.
Metamamma: jij weet precies hoe dat voelt en ik geniet daar van. Samen genieten, en misschien ook nog eens samen zingen!
jeg: ja, precies, en dat voel ik en weet ik ook. Dat verdriet heeft de keel dichtgeknepen, en ik ben er klaar voor om haar weer open te zetten.
OYB: hi, hi, met mijn 1.85m zal dat heus lukken. Vocaal weet ik het nog niet zeker. Maar ik ga het zeker proberen! dank.
Zus: prachtig, kinderen de kunsten laten ontdekken. Wat voor zingen geldt, geldt zeker ook voor literatuur, voor dansen, voor jezelf laten gaan zonder dat het iets voor moet stellen. Mooi invalshoek, dank!
Knaap: haha, een koor voor mannen die niet kunnen zingen! Geweldig, zou die audities wel willen zien. Vindt het vast nog mooi ook. Ja, ga jij ook vooral lekker zangles nemen! Hoera!
Demio: ja, ik kan me voorstellen dat je dat eng vindt. Maar heel gek: dat was het dus niet. Al is dat voor iedereen verschillend. Ik hoorde Rob de Nijs vertellen dat hij altijd kotsmisselijk is voor een optreden. Dat verdwijnt na een minuut.
jacob: hahaha! Ze zoeken nog mannen voor in het koor! Ideetje?
Asdale: jaaa, het begint in je hart! En samen zingen is wellicht voor mij het hoogst haalbare, en dat is mooi. Fijne droom van jou, hoor je graag eens zingen in die setting!
Thera: gewoon een kwestie van duiken en zwemmen. En vooral niet in die camera kijken. en je verhaal van tevoren aan honderd mensen vertellen. met een verhaal sta je nooit zonder tanden… Ik hoop dat het helpt! Dank voor je mooie woorden.
Beus: och man, en ik heb nog zoveel dromen!
Pas en Ivy: ja, samen is wel beter denk ik nu! En ja, tweede druk is net verschenen! joepie!
Scramble: dat ga ik doen. Meestal als ik er woorden voor heb gevonden, is de hoogste drempel al weg. Door aanmoeding krijg ik helemaal zin om te zingen!
Coby: dat weet ik wel zeker, wat fijn om te lezen dat je dat herkent…
K: heel veel smart bij de grachten! Leed! Dus zingen vol tranen. En een lach…
Dianne: dank je, ik ga er van genieten!
Satuka: Tom Waits… en ik heb net Gianmaria Testa ontdekt. helemaal te gek. Tom Waits is zijn grootste fan. Die stem is zo rauw, en komt recht je hart binnen. Je hebt gelijk, de gelikste stem is niet altijd de mooiste…
Slaap lekker allen, zing zacht, en vooral: zing voor jezelf.
Zingen met ziel en zaligheid, zingen alsof je leven er van afhangt, samen zingen en je verbonden voelen, op het podium met de billen bloot je in het diepst van de ziel laten kijken(mag, hoeft niet). Ik wens je een mooie ontdekkingstocht!
ja helemaal eens, ga maar zangles nemen…maar wees gewaarschuwd Daan…zoals @Asdale als memoreert: zingen doe je met je hart en als je stem is toegeknepen dan is er iets niet okay met de connectie hart…zangles hoeft dus niet per sé de oplossing te zijn..het heeft met je moeder te maken vermoed je…dus daar moet je het dan ook zoeken…
maar zing zing zing…niets heerlijker dan zingen!!
veel succes en sterkte
jeghils
Succes daar in De Meern! En zorg je wel dat je boven de rest uitkomt?
Toevallig recent een docu gezien op de BBC over een "choirmaster" die Britse VMBO-leerlingen wilden leren zingen, omdat hij maar niet kon begrijpen dat zij het geluk van zingen ontbeerde.
Leuk Daan, zet ‘m op.
Christina Deutekom is immers ook ontdekt terwijl zij zingend haar boontjes stond te doppen bij het open keukenraam : )
Reactie is geredigeerd
Ja, dat verdriet zo’n invloed heeft….Ik loop ook al jaren rond met het plan zangles te nemen (vroeger had je in RFotterdam een club voor niet kunnen zingende mannen: als je te goed was werd je niet aangenomen)en ga het ook doen. Ik wil mijn verhaal met heel mijn lichaam kunnen uitschreeuwen/zingen, maar ben er dan ook bang voor: dat er te veel loskomt in me. Jij veel succes in Utrecht!
Ik ben een beetje jaloers 🙂 Ik zou voor geen goud een publiek durven toespreken, of voor de tv durven. Brrrr, zoals Thera al zei.
In mijn leven heb ik een hoop overwonnen, maar dat … nee.
Het lukt je vast, met hulp van zangles
Reactie is geredigeerd
is de voorverkoop van kaartjes al begonnen?
Jaaaaah, zingen! Ik deed het voor mijn beroep, ik had er tenslotte voor geleerd, maar werd daar niet gelukkig van, al die oratoria en Schuberliederen. Maar het zingen op zich is een heerlijke bezigheid. Ik droom nog wel altijd van een lekker combo en dan heerlijk jazzy zingen. Voor publiek jawel!
Wat geweldig dat je die stap nu neemt. Zingen doe je vooral met je hart.Als je hart is toegeknepen kun je niet zingen. Wat heerlijk dat jou hart zich weer geopend heeft en je stem langzaam terugkomt. Go for it girl!!
Leuk! Doen! Zingen!
Maar spreken voor een publiek? Brrrrrrrrrrr. En nogmaals brrrrrrrrrrrr.
Ik hoop toch zo, dat er niet van mij verwacht wordt, dat ik straks moet doen wat jij nu (zo geweldig) doet.
Daan, jij maakt van al je dromen werkelijkheid.
Oei, zingen op een podium, dat zou ik ook nooit durven. Maar in een groep is het makkelijker, dan word je gedragen. Spannend, dat wel. En dan smartlappen…. je moet maar durven ;-)))
Succes.
(Ivy)
PS dat zie ik nu pas in de rechterkolom: 2e druk al? SUPER!!!!! (sorry, ik ben er nog niet toe gekomen het te kopen, zal het snel doen zolang 1e druk er nog is)
Reactie is geredigeerd
Nooit te lang nadenken als het gaat om dingen die je wil doen. Je hart volgen, dan komt het altijd goed !
Succes 🙂 !
Ik voel precies in mijn keel wat jij bedoelt, volgens mij. Lekker gaan doen, Daan, en veel plezier.
Hartelijke groet, Coby
Goed Plan! Heel veel plezier alvast bij die Grachten smarten!
goed dat je de Grachtensmart gaat doen, een prima begin om je te openen.
En doen, die zangles, harstikke mooi!
Succes alvast voor 31 mei.
groet
== Je hoeft namelijk niet de beste zanger zijn om te zingen. ==
Sterker nog, ik ken grote stemmen waar ik niet koud of warm van word en kleinere stemmen die me tot in het diepst van mijn ziel raken. Denk aan Marian Faithful, of Tom Waits of Joe Cocker (om maar eens drie extremen te noemen 😉
Dus.. doen Daan ;-)!
Reactie is geredigeerd
Wat een heerlijke opbeurende woorden voor het slapen gaan Peter! Welterusten, Daan
Doen, zangles nemen en niet uitstellen.
Uit eigen ervaring weet ik dat er niet alleen een keel, maar ook een hele wereld opengaat. Bij mijn zanglerares zong ik graag Schubert of Italiaanse bel canto. En gek, geen enkele moeite heb ik om welk gezelschap dan ook toe te spreken, maar zingend krijg je me niet op het podium. Ik ben echt iemand voor een koor of de badkamer 🙂 en heb met ontzettend veel plezier een aantal jaren bij het Volendammer operakoor gezongen.
Samen zingen stelt minder eisen dan solozingen en het samen zoeken naar een harmonieuze klank is een uitdaging die een enkele keer een piekervaring oplevert.
Reactie is geredigeerd