Ik loop de lange gang van het ziekenhuis door, stap de rode lift in en voel overal de stilte. Het is Eerste Paasdag, en het is hartstikke stil in het ziekenhuis in Nieuwegein. Het stikt overal van de eitjes en kippen en gele kuikentjes (zelfs in de bossen bloemen), maar er zijn nauwelijks mensen in het ziekenhuis te bekennen. Behalve in de kamers. Maar ook daar zijn de mensen rustig.
Je zult er maar liggen, op zo’n godvergeten zondag, en Koen ligt er. In zijn vertrouwde zwarte t-shirt, met zijn rustige uitstraling, ligt Koen in ziekenhuisbed. Het eerste wat opvalt zijn de hoeveelheid kaarten achter zijn bed. Wauw, het is dan wel heel rustig hier, maar wat een aandacht! Gelukkig is er nog ruimte voor twee kindertekeningen.
Ik heb mijn laptop bij me, omdat ik geen printjes wil laten zien van de blogs die aan hem gewijd zijn. Dat vind ik helemaal niet passen bij de man die dag en soms ook nacht zijn passie voor muziek en medemens over het blog uitstrooit. Ik wil de blogs zelf laten zien. Op een computer. En eigenlijk vind ik het ook helemaal niets dat Koen geen pianootje tot zijn beschikking heeft, zelfs geen lichtgewichtje, en Koen lacht om deze opmerking en antwoordt scherp terug ‘ach Daan, is niet erg, ik heb toch al hoofdpijn’. Koen, zijn computer en de piano ernaast, dat is de echte Drijfveren.
Koen glimlacht bij het lezen van de reacties, is zichtbaar geroerd, soms verbaasd, en er erg blij mee. Maar hij is ook moe. En heeft pijn. En is verdrietig. Dus de laptop, die toch zwaarder was dan ik dacht, gaat al gauw weer haar bedje in, en Koen begint te vertellen.
Over dat machteloze gevoel dat je kan overvallen als je in een ziekenhuis komt te liggen. Hoe de houding van sommige artsen je murw maakt. Dat je dan aan jezelf gaat twijfelen: ik heb toch altijd mijn mening klaar, ben kritisch, hoe kon ik een arts dan laten prikken die zelf zo onzeker was? De jonge arts moest een ruggemergpunctie doen om uit te sluiten dat Koen hersenvliesontsteking had. Zij zocht daarbij het juiste prikpunt op zijn rug, vond en markeerde dat, om het vervolgens per ongeluk te wissen met jodium. Daarna ging ze gokken, prikte, maar raakte tijdens de punctie waarschijnlijk een zenuw. Met een uitval in de benen als gevolg.
Een dag later bleek uit de punctie dat Koen geen meningitis had, maar gewoon koorts. Hij had dus gewoon thuis kunnen blijven. En de punctie veroorzaakte een lek en weer een ingreep. Kortom: van de regen in de drup.
En je vervolgens lig je daar maar. En ondanks de hulp van lieve vrienden (helaas zit zijn beste vriend nu in Ethiopie!) en van het paramedische team, is het niet goed toeven in het ziekenhuis. We lachen er even om: ziekenhuizen maken mensen ziek. Maar er valt eigenlijk niet zoveel te lachen. Want naar huis gaan kan niet, omdat Koen nu niet mobiel is.
Samengevat: Koen mankeerde niets, maar moet nu opnieuw leren lopen. Leer daar maar mee omgaan. Sommige mensen worden knettergek, of gaan smijten met het afschuwelijke interieur. Maar zo is Koen niet. Ik zie een man die uiteraard boos en verdrietig is, maar die ook doorzet om koste wat kost zo snel mogelijk thuis te komen.
Tip voor het ziekenhuis: doe alsjeblieft wat aan die afschuwelijke inrichting, daar wordt zelfs Paul de Leeuw depressief van. En zorg dat ook de artsen wat meer afdalen naar een menselijk niveau (een arts van 35 hoeft een kamer niet binnen te stormen, en een patient toe te schreeuwen, ook al is deze 60, dat gebeurde Koens overbuurman terwijl ik er was. Je kunt ook gewoon rustig binnenkomen, en bij iemand gaan zitten). Mensen die in een ziekenhuis liggen zijn namelijk ongelooflijk afhankelijk, en dat maakt je zo kwetsbaar. Wees je daar als arts van bewust. Ook wat dat betreft kunnen zij heel veel van verpleegkundigen leren.
Ten slotte: Koen dankt iedereen die heeft gereageerd vanuit de grond van zijn hart, en hoopt snel weer online te zijn. Wordt vast binnenkort vervolgd. Hij heeft ook via mijn laptop een reactie op het blog dat zinnen op zijn blog plaatste achter gelaten.
Slaap lekker Koen, en jullie ook, Daan
Sterkte Koen en Daan bedankt voor het mooie verslag.
gr,
botofogo
Hoi Daan,
na een dag thuis, is het erg dubbel, best confronterend..veel pijn, verdomme !krachtsverlies , en dat onnodig!! ook veel koppijn door de punctie, dat is lastig met de pc..
Ik leef nu per dag en mobiliseer de juiste hulp en begeleiding.
Ik heb het heel erg gewaardeerd dat je bent langsgekomen, dat deed me bijzonder goed!
Ik kan wel aardig door mijn kleine huis hobbelen, af en toe is de kracht ineens minder, best scary..maar komt ook terug.ik heb ook kennis en kan beredeneren dat die zenuw geïrriteerd is en natuurlijk overprikkeld, dat moet eerst zakken voordat ik kan gaan oefenen. ik heb vandaag even piano gespeeld, dat was heftig, te heftig om nu op het blog te zetten, maar de tranen kwamen! Dat was nodig, muziek is mijn redding! en aardige mensen die bereid zijn om zich voor een ander in te spannen!
dankjewel Daan, uit de grond van mijn hart!
koen
veel dank Daan voor je bezoek,feedback en steun, dat deed goed!ook zinnen bedankt voor de feedback.
hopelijk tot snel ook op het blog na periode van rust.
de tekeningen van je meiden krijgen een speciaal plekje!
lieve groet,
koen
ge zijt un schatteke, joshua, maar Koen heeft het echt op eigen kracht gedaan. Groetjes, Daan!
K O E N D A A N I G E K R À C H T !!
Één bezoekje van Daan aan Koen,
waar haalt U de energie van-Dáán??
ëén bezoek je en Koen is er na
alweer een beetje Genezen!!
Dat viel mij op , en wilde ik
toch even gezegd hebben………..
Voordat U ban de Bovernste –
Plek verdwijnt………
En Uw inzet is tóch wel een Applausje
waard.. om Zinnen Verzetten ook niet te vergeten!!!!!!!!!
Dit heb ik geheel op eigen innitiatief zojuist gedacht!!
En vond dat dit nog even gezegd moest worden !!
Namens De Paas-dwaas die verder géén Naam mag hebben…
Groet à Vous
Koen is sinds vanmiddag weer thuis, met hulp, en is heel moe maar blij weer in zijn eigen vertrouwde stekkie te zijn. Hij slaapt veel, maar heeft al wel weer een reactie op zijn eigen blog achtergelaten!
Koen je moet het even alleen doen, maarer zijn velen die je in gedachte steunen en er zeker van zijn dat je het kunt. Kom maar gauw weer eens naar het café. Houd je taai hoe eerder thuis, hoe beter.
Fijn dat Daan dit heeft gedaan. Jij dus ook bedankt, Daan.
Bedankt voor het verslag uitbrengen….
En Koen sterkte ..
xxxdromerke
Daan, goed dat je bij hem langs ging.
Ik heb Koen een kaartje gestuurd.
En laat hem een goed adviseur zoeken bij zijn klachten. Natuurlijk moet hij eerst weer uit het ziekenhuis zijn.
Sterkte Koen ! bij de revalidatie.
(Anna, zie onder blog van Koen, voor adres)
kaartje sturen kan naar?
heb het vast gemist dat dit ergens genoemd is…
Dank je wel Daan.
Koen sterkte!
Goed van je Daan, dit!! En Koen, Zet hem op, je gaat het redden, dat kan bijna niet anders met zo’n instelling!
Even een korte reactie:
Dank voor jullie reacties, ik weet dat ook Koen dat erg waardeert.
Diegenen die iets schreven over dat het niet kan wat er is gebeurd, hebben gelijk, maar het is voor Koen nu moeilijk een klacht in te dienen terwijl hij nog in het ziekenhuis ligt. Koen wil eerst thuis zien te komen, en dan kijken wat hij verder gaat en kan ondernemen. Hij is nu nog aan het verwerken dat hij lopend erin kwam, en nu dus zo aan zijn bed is gekluisterd. Blijf vooral hem ondersteunen, en heb je zin een kaartje te sturen: doe het, dat wordt erg op prijs gesteld.
Groet! Daan
Lieve Daan,
Geweldig dat je Koen hebt bezocht.
Intriest om te lezen dat er zo geblunderd is met het prikken en er maar op ‘goed geluk’is geprikt. Dat is onverteerbaar.
Het allerbelangrijkste is dat Koen weer gaat leren lopen. Maar, in zo’n afhankelijke situatie als waarin Koen nu verkeert, is het zeker niet onbelangrijk om (als Koen dat zou willen natuurlijk) een vette, terechte klacht in te dienen. Nogmaals, zijn herstel is nu het belangsrijkste. Maar al te vaak, laten mensen het erbij zitten als hen een medische blunder overkomt. Omdat er al zo veel op ze afkomt.
Super dat je bij hem geweest bent.
Fijn om te iets te zien en lezen van/over Koen.
We blijven uiteraard het proces volgen!!
Hartstikke bedankt…….
Mooi om te zien, hoe Bloggers om elkaar heen kunnen gaan staan in tijden van ‘nood’.
Het ontroert me, weet je dat?
Lieve groetjes van mij!!
Daan, lief van je en we leven hier mee met Koen en Koen mocht je dit lezen, wij zijn ontdaan en hopen dat je de kracht vindt om te vechten, wij vechten in gedachten met je mee.
Van ons allemaal een dikke kus en knuffel.xxx
Daan je bent een schat !
Fijn dit te lezen! Ik hoop dat Koen geen blijvende schade heeft opgelopen en dat hij snel weer op de been is. Ik heb hem persoonlijk een kaartje gestuurd, maar door Pasen weet ik niet hoe snel het er is! Bedankt Daan!
Soms kun je de dingen maar het beste nemen zoals ze komen; dingen die mis zijn gegaan draai je toch niet meer terug – vanaf nu meer geluk Koen !
lief dat je bent geweest! ennuh Koen t beste!
Hoi Koen, hier ben ik van de innerlijke stem, je intuïtie, die alles weet, die ook weet waar je wel kunt genezen, maar soms moet een mens door van alles heen om daar bewust van te worden, tot dat dat stemmetje gehoord wordt.
Groeteliefs van Annets;)
Mooi Daan! Wens Koen alle sterkte toe die hij nodig heeft. En veel dank dat je de moeite hebt genomen dit alles te doen.
Daar sluit ik me bij aan, Daan ! En wens Koen heel veel sterkte…;o)
Goed gedaan Daan.
Altijd leerzaam, zo’n ziekenbezoek!
Koen, heel veel sterkte.
Een van de vele vele vele rampscenario’s uit Nederlandse ziekenhuizen. Om ziek van te worden inderdaad. Wat goed in ieder geval Koen, dat leren lopen een optie is!
de reacties heb ik niet gelezen dus ik zal wel in herhalingen vallen, maar dat geeft niet, het enige wat telt is dat je weer zult kunnen lopen, maar voor het zover is wens ik je heel heel veel sterkte en liefs en dat de pijn gauw zal verdwijnen.
mooi gedaan, daan!
Reactie is geredigeerd
Sterk van Koen dat hij niet alles er bij neergooid, maar toch de strijd aangaat. Daar heb ik bewondering voor!
Ik wens hem heel veel sterkte bij de zware tijd die nog gaat komen.
hey Daan, bedankt voor het verslag en de foto. wat dat betreft is het internet toch wel geweldig, om zo contact te onderhouden. ik zal een link naar jouw blog en dat van Zinnen op Koen’s myspace site maken, want daar heb ik de sleutels van…
http://www.myspace.com/koenschererdrijfveren
groet,
Gina
Blij met je verslag. Koen is een fijne vent en dat straalt dit verslag ook uit. Groetjes Mira
Goed van je dat je op bezoek bent gegaan 🙂 Koen zal het vast super gevonden hebben!
Koen, sterkte he?!
Zit ik net tegen jou te kletsen op Daan’s blog. Zal wel door de verwarring komen om de hele situatie, waar het ziekenhuis volkomen aansprakelijk voor is! Je zal het heus wel een keer lezen Koen.
In het ziekenhuis in Den Bosch heeft een neef door een soortgelijke situatie uiteindelijk 80.000,- vergoed gekregen (dat betrof een narcosefout met hersenletsel tot gevolg).
Maar wat is de waarde van geld na weer zo’n ziekenhuisblunder waarin de patiënt steeds meer een nummer blijkt, ook op tijden wanneer de werkdruk beslist niet hoog is.
Gisteren konden we getuige zijn van een bijdrage van Jezzebel waarin ze schrijft dat dit land muf, stoffig en soms saai is met weinig ‘Schwung’.
De eerste woorden van de vorige zin lijken te slaan op de gezondheidszorg i.h.a., de Schwung om goed te revalideren zul je met beide handen aanpakken, dat is iets dat zeker is. Sterkte!
Reactie is geredigeerd
Koen, elk woord van ons zal je deugd doen, maar je weet donders goed dat het vooral op je eigen kracht/wil aankomt. Maar als woorden van onze kant ook maar iets blijken te helpen, kunnen we elkaar aanvullen. Weet je wat? Laten we maar van dat laatste uit gaan. Mee eens?
Daan, goed dat je Koen hebt opgezocht.
Frustrerend is een flinke understatement in dit geval. Ik hoop dat Koen ergens heen kan met zijn terechte boosheid, en dat hij deze ellende snel achter zich kan laten. Nogmaals heel veel beterschap gewenst, Koen!
Wens Koen veel sterkte en beterschap. Ik hoop dat het ziekenhuis hem goed ondersteund.
Een waarheid als een koe: ziekenhuizen maken mensen ziek. Blijf er weg als je niks mankeert en heel veel kwalen gaan vanzelf over. Heb soms wat meer geduld, zou ik iedereen willen zeggen.
De fout van de arts is niet goed te praten maar het zegt wel iets over de grote druk die op jonge artsen ligt. Op al het personeel in de gezondheidszorg.
gr Z
bedankt Daan voor het bezoek namens ons allemaal..het is diep triest dat dit soort dingen gebeuren…maar het is niet meer terug te draaien en Koen moet verder, hoe dan ook..
laten we hem blijven steunen…misschien helpt het hem…
jegliefs
Wat een horror-gebeuren zeg! Maar wel een opluchting dat je wel weer (kunt leren) lopen…ook al is dat een klus en een weer onzeker proces. Ik hoop dat nu iedereen goed voor je zorgt en dat je het een beetje uithoudt daar. Je hoort van weer van me.
Dank Daan voor het daar zijn en voor je verslag hier en fijn dat je alles toch kon overbrengen en laten zien.
Hartelijke groet, Coby
Toch maar: beste paaswensen, Koen!
Al had je het anders voorgesteld…
Dat je herstel maar mag vlotten…
Groet Bart
Hallo Koen : Discutantabel zijn die * * * * *
Puntjes van Dames in Het Ziekenhuis..
Niet een Prik – Punt Maar Mik-punt van Kritiek
Goed te horen van Daan dat je Mijn Originele Tekening van Mijn Prik-actie voor jou hebt ontvangen!!
Doe maar Pianissimo aan zodat je Straks weer op je eigen benen kunt staan
Goed om dit allemaal te lezen hoe verschrikkelijk het ook is…….
Maar ook hier kom Jij wel weer over heen..
Want zoals je hebt gemerkt ben je niet aléén.. en wij laten je niet alleen Groet en Kus Joshua
Goh ik zie het nu pas.. Op de Achtergrond achter je bed op Het "Prík bord voor je kop van die Dame zie ik De originele Discutante!!
Groet Joshua
Reactie is geredigeerd
Blij met het verslag.
Hoewel je vraagtekens zet bij de medisch gehalte van die arts.
Kop op Koen, met onze morele steun heb je hoop ik wat!
Een pak van mijn hart.Rustig weer leren lopen Koen.
Bedankt voor deze bijdrage Daan.
Reactie is geredigeerd
Och, wat een verhaal. Je zou er inderdaad heel erg boos om kunnen worden, zo’n knullige medische misser. Een prikpunt uitwissen, je houdt het niet voor mogelijk.
In ieder geval: Heel veel beterschap voor Koen en ik hoop dat hij snel weer op de been is (klinkt stom nu ik het hier zo zie staan) en dat de pijn gauw minder wordt.