Op Nederlandse ziekenhuizen is genoeg af te geven, evenals op ons oerconservatieve kabinet, maar de Fransen spannen de kroon. Ongelooflijk hoe artsen en politici ‘god’ (ook wel geschreven als God of Allah), ineens uit hun achterzak toveren, en zeker lijken te weten dat ondraaglijk lijden niet door de mens beeindigd mag worden.
Eindeloos opereren, hopeloos lang doorgaan met chemokuren en bestralen mag wel (ook van god), maar een einde maken aan een leven van iemand die zonder hulp schreeuwend aan zijn einde komt: dat mag niet. Een arts moet levens redden, en mag geen levens beeindigen. Ook niet op verzoek, want alleen God en de arts beschikt. De mens wikt slechts. Creperen was dan ook het enige alternatief in het geval van Chantal Sébire, de vrouw die ondraaglijke pijnen leed door tumoren in haar gezicht.
Hoe leggen de artsen en de politici hun goddeloze beleid uit aan de echtgenoot en drie kinderen van mevrouw Sébire? Hoe valt te verklaren dat zelfs een zwerfkat nog uit haar lijden verlost wordt maar dat een vrouw die letterlijk sterft van de pijn geen genade mag krijgen? Hoe denk je dat het rouwproces zal zijn van haar nabestaanden? Zwart meneer de president, gitzwart.
Nee, dan de Belgen. Hugo Claus wist dat hij Alzheimer had, en hoefde zijn fantasie niet te gebruiken duidelijk te krijgen dat hij niet wilde eindigen als Gerard Reve, en andere mensen die lijden aan dementie. Nu zeg ik niet dat iedereen met beginnende Alzheimer een Laatstewilpil* moet nemen. En ik vind al helemaal niet dat artsen en politici zich hierover uit mogen laten. Ik vind wel dat het Claus, andere Alzheimerpatienten en diegenen die ondraaglijk lijden goed recht is om te zeggen dat wat hen betreft het einde in zicht is. En dat je het ziekteproces, dat uiteindelijk de dood tot gevolg heeft, niet helemaal uit hoeft te dienen.
Hugo Claus is door de Belgische wetgeving menswaardig gestorven. Chantal Sébire is beestachtig gestorven, en ook nog eens als kermisattractie (uit pieteit vertoon ik de foto van haar vervormde gezicht hier niet).
Ik weet zeker dat de nabestaanden van Claus zijn dood heel wat beter verwerken dan de nabestaanden van Sébire. Claus stierf zoals hij leefde: regisseur van zijn eigen leven. Sébire stierf op mensonterende wijze: alleen en wanhopig. Je mag wensen dat er in ieder geval een paar artsen en politici slapeloze nachten aan haar dood hebben overgehouden. En dat de wet veranderd wordt.
En mocht je blij zijn dat je in Nederland woont: heel langzaam knaagt dit kabinet, althans een conservatief, christelijk gedeelte ervan, aan de verworvenheden uit het verleden. De laatstewilpil, de euthanasiewet, de abortuswetgeving, ja zelfs de houding t.a.v. vrouwen en homoseksuelen: dit kabinet probeert terug te draaien waar hard voor gevochten is. Zelfbeschikkingsrecht voor volwassenen: we laten het toch niet uit onze handen slaan, zeker niet in naam van God? Wees waakzaam!
| * Driekwart van de Nederlanders vindt dat de laatstewilpil verstrekt zou mogen worden aan ouderen die niet ziek zijn, maar hun leven voltooid achten. Wel vindt de meerderheid dat levensbeëindiging alleen plaats kan vinden wanneer aan bepaalde voorwaarden is voldaan. Dat blijkt uit een onderzoek dat Intomart heeft gehouden in opdracht van het programma Rondom 10 (NCRV). bron: NVVE (Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde, 4 maart 2008 |
Hee Annelies, wat walgelijk, die hetze. Proberen ze hier ook. Gelukkig is Simonis weg (ik ben opgegroeid als katholiek meisje, mag dus kritiek op hem hebeen. Fundamentalisten als hij hebben mij op mijn veertiende de kerk uitgejaagd. Dat mensen honger lijden in Afrika omdat ze niet in Jezus geloven vond ik al te makkelijk).
Het is puur verlakkerij: de afwezige kerk die in de oorlog niet mans genoeg was doet voorkomen alsof de roep om euthanasie toestaan van massamoord is. Polarisatie, dat is het woord, toch? och, och, wat kan ik me hier kwaad om maken.
Waakzaam blijven, inderdaad. Hier begon een hetze (tegen de beslissing van Hugo Claus) ingezet door de katholieke kerk, kardinaal Danneels voorop ! Wij zijn hier namelijk op aard om te lijden !
Met de CD&V in de regering hier houd ik mijn hart dan ook vast….goed stuk Daan !
Zoe: daarom is die laatstewilpil zo van levensbelang. Die hoef je slechts voor te schrijven, die hoef je niet te injecteren. Ik denk je te snappen, maar dat mag je betwijfelen. dank voor je reactie.
Daan, doden is vele malen moeilijker dan palliatief sederen of nog een poging wagen tot verbetering van kwaliteit van leven. Ik heb vaak morfine gegeven, de morfinepomp hoger gezet, maar ik geloof niet dat ik in staat ben om de dodelijke injectie te geven.
Dag Aad, ik heb een paar weken geleden op de Forumpagina van Trouw (ook hier terug te vinden op mijn blog) een artikel geschreven over de angst bij artsen in Nederland voor het toepassen van euthanasie. In Nederland had Claus euthanasie wel voor elkaar gekregen, vermits hij van tevoren (dus op het moment dat hij nog wilsbekwaam is) een euthanasieverklaring had ingevuld (via de NVVE) bijvoorbeeld. Zonder zo’n verklaring ben je nergens, je familie mag hierover namelijk niet getuigen, en als Alzheimerpatient zonder wilsverklaring ben je dus geen rechtspersoon meer. In Nederland is de situatie niet rooskleurig: ook terminale patienten verdoofd men liever (wat soms zeer onrustige en angstige laatste weken veroorzaakt) omdat dit een medische handeling is, dan dat een arts zelf iemand uit zijn lijden verlost. De situatie in Belgie is dus zeker wel uniek, goed dat je dit nog opmerkt.
Jan: De beslissing tot het toepassen van euthanasie is nooit een lichtzinnige. Ik vind inderdaad dat God (en ook Allah) te pas en te pas misbruikt wordt. Als we het hebben over humanitair handelen, dan hebben we het over waarden die zowel in het humanisme, in het christendom, in het boedhisme en in het nietsisme of ietsisme voorkomen. Het gaat er dan dus niet om dat anderen voor jou bepalen wanneer het einde voor jou nabij is. Het gaat om het zelfbeschikkingsrecht. En de mevrouw uit het voorbeeld had zo niet hoeven sterven.
Zoe: een patient een dodelijke injectie toedienen is natuurlijk hartstikke moeilijk. Het zou evenwel net zo moeilijk moeten zijn om iemand palliatief te sederen, of om iemand toch nog die risicovolle operatie te geven. Omdat dat je als arts, en ook als verpleegkundige, een schakel bent in het leven of de dood van een patient. Ik hoor je roep om de erkenning dat het een vreselijk moeilijke handeling is: het beeindigen van een leven. Dat is ook zo. Maar dat betekent niet dat voor de slechtse oplossing gekozen mag worden. Eens dat God hier (als een patient helemaal niets met het geloof heeft) buiten spel gezet mag worden.
Diana: Zelfbeschikkingsrecht betekent inderdaad ook dat je kunt kiezen voor het niet toepassen van euthanasie. Voor veel mensen is de idee dat ze een pilletje kunnen nemen (of een injectie mogen krijgen) als het teveel is al zoveel steun, dat ze er niet eens gebruik van maken. je gesteund weten in de laatste momenten, daar gaat het om. gelovig of niet…
Reactie is geredigeerd
ik denk niet licht over lijden, maar ik denk ook niet licht over euthanasie. Hoe is de euthanasie van Claus in zijn werk gegaan? Weet iemand dat? Heeft hij zelf een drankje genomen of heeft een arts medicijnen ingespoten? Dat lijkt misschien niet zo belangrijk maar het is een groot verschil of de patiënt het zelf doet, zichzelf euthanaseert, of dat de arts dat moet doen. Het doden van een patiënt is het allermoeilijkste wat een arts moet doen. Daar heeft hij veel steun bij nodig. Dat kan door goede wetgeving en door ondersteuning van collega’s en justitie. Onze Lieve Heer heeft bij mijn weten nog nooit een poot uitgestoken wat dat betreft en van Rouvoet en consorten hoeven op dit gebied ook niks te verwachten.
en dan kan ik er nog veel meer over zeggen, maar dan word mijn reactie veel te lang:)
gr Z
En nu als parelduiker
Hoi Daan, heftig is het zeker zeg! Mijn vader wilde al een tijdje niet meer leven, maar voor hem was zelfdoding of zelfs euthanasie uitgesloten vanwege zijn geloof. Hoe snel alles uiteindelijk toch nog gelopen is, wat niet fijn was voor ons, de nabestaanden, maar wel voor hem. Hij was waarschijnlijk gestikt, wat een vreselijke dood is. Mensen die hun leven ondraaglijk vinden, moeten de mogelijkheid krijgen er, met hulp, een einde aan te maken. Aad, google op ‘ondraaglijk lijden euthanasie’ en je krijgt een aantal zeer goede stukken, waarin onder andere een poging wordt gedaan om ondraaglijk lijden zodanig te definieren dat het een minder vaag begrip wordt (voor beslissers, want degene om wie het gaat weet heel goed of het leven ondraaglijk is).
Dank Daan, weer een ander aspect van verraad!
Ben het wat de euthanasie betreft wel eens met je. Moeten er alleen wel ontzettend voorzichtig mee zijn denk ik. Waar ligt namelijk de grens?
Bemerk trouwens uit je blog wel een ontevreden gevoel over God? Heeft dit een reden of vind je dat hij te pas en te onpas als excuus gebruikt wordt? Ben persoonlijk niet supergelovig maar het geeft mij bij tijd en wijle wel steun.
Als Drion voorstander geboeid gelezen.
Je hebt het over Hugo Claus en de Belgische wetgeving. Ik ben benieuwd (en kan dat maar niet vinden op internet/berichtgeving) of Hugo Claus als hij Nederlander was geweest hier euthanasie had mogen plegen. Weet jij hoe dat zit?
Het idee van zulke voorwaardenscheppende wetgeving is dat het ruimte biedt. De angsthazen zijn vrezen echter dat men en masse tot aan de grens gebruik maakt van alle mogelijkheden. In de praktijk werkt dat volgens mij anders.
Wetgeving is op een gegeven moment de weerslag van een meerderheidsgevoel, c.q. -opvatting in een samenleving. Een minderheid zal altijd moeite hebben met euthanasie. In moderne democratieën kan euthanasie onder voorwaarden plaatsvinden. Als dat in Frankrijk vanwege wetgeving niet kan, zijn er drie opties: a) aandacht vragen zoals Sébire heeft gedaan en overgaan tot zelfdoding, b) het in een ander land (laten) voltrekken. En c) de actie die Ijskastmoeder aangeeft.
Per ongeluk IJskastmoeders reactie weggehaald. Hierbij alsnog:
ijskastmoeder / 24-03-2008 23:07
Het schrijnende is dat dit soort extreme situaties nodig zijn om mensen in beweging te krijgen die uiteindelijk een wet kunnen veranderen. Toch hoop ik met je mee dat het iets in gang zet.
Mee eens, IJskastmoeder, er moeten altijd eerst doden vallen. Ik hoop ook dat we niet toekijken onder het mom van: ach, buitenland, terwijl we ondertussen in eigen land ook verraden dreigen te worden. Sterke uitspraak, maar ik doe hem toch, in het kader van de verraadweek die op het Parelblog is uitgeroepen…