Ik raakte tot gistermiddag dat beeld van Wesley Sneijder met zijn zoontje op de schouders maar niet kwijt. De voetballer met de arrogante blik, wiens gestalte alleen al mij tot het EK deed rillen, en niet van vreugde, bleek ineens een hartstikke lieve man te zijn. Papa. Dat is wat de aanblik van een vader met kind met mij doet: ik smelt. En ik niet alleen. Ik denk dat van Basten het geheim van saamhorigheid en dus van de oranjegekte heeft ontdekt: het vaderschap. Van der Sar met zijn dochter, Sneijder met zijn zoontje, en al die andere jonge vaders die na de overwinning op Frankrijk naar de VIP tribune renden, om vervolgens hun kinderen op de schouders te nemen.
Na 1988 heb ik geen fatsoenlijke wedstrijd meer gezien, maar sinds dit EK volg ik iedere wedstrijd. Omdat die over het paard getilde jochies niet alleen het geld blijken na te jagen, maar ook het geluk. Met hun gezinnen en met elkaar.
Onderweg naar de school van mijn kinderen, zette ik gistermiddag heel even de radio aan. ‘Het dochtertje van Khalid Boulahrouz en zijn vrouw Sabia is woensdag na de geboorte overleden’, vertelde de presentator. Het licht voor mij ging op rood. Ik stopte en staarde uit het raam. Heel langzaam verdween Wesley uit mijn gedachten. Ik zette de radio uit. Leven en dood, victorie en totale duisternis liggen soms zo akelig dicht bij elkaar.
Maar ook hier toonde zich de kracht van het vaderschap, van troost en van saamhorigheid. For better en for worse: de jongens zijn er voor elkaar. Nigel de Jong en Robin van Persie gingen direct naar het ziekenhuis om hun ploegmaat en zijn vrouw te steunen. Edwin van der Sar en Ruud van Nistelrooij kwamen later. Ook Van Basten meldde zich. En Van der Sar verklaarde alsof het in de statuten van Oranje is geëtst: ‘De familie was er nog niet. Daarom moesten wij er zijn.’
’s Avonds zegt Boularouz dat hij het EK niet wil verlaten en er tegen Rusland bij zal zijn. Ik hoop dat Boulahrouz een wereldwedstrijd speelt. Voor zijn vrouw, maar ook voor zijn dochtertje. Zodat Anissa niet vergeten wordt. Want dit is het EK van de papa’s. En van de mama’s en van de kinderen. Ook van die papa’s en mama’s die hun kindje verloren. En ik hoop dat de steun voor de familie Boulahrouz er straks ook nog is, als alle lichten die op oranje gericht staan, gedoofd zijn. Want de dood van je kindje zal een leven lang meegaan. Dat blijft voor altijd een litteken. En daarbij heb je alle steun nodig.
Daan Westerink, 20 juni 2008
Het is inderdaad verschrikkelijk wat hem overkomt. Voelt voor mij erg raar nu het nog maar twee weken is voordat we onze dochter in de arme mogen sluiten.
Kinderen: een waar genot om te mogen hebben maar het verlies er van: "verschrikkelijk"
Je omschrijft geheel en al, wat ik voel en bedoel….
Soms
Soms valt een knop
nog voor het een bloem wordt
Soms dooft een vonkje
nog voor het een vlam wordt
Soms droogt een druppel
nog voor het een stroom wordt.
Soms breekt een twijgje
nog voor het een tak wordt
Soms sterft een eitje
nog voor het een vogel wordt
Soms sterft een kindje
nog voor het een mens wordt.
Hoe kan dat? En mag dat?
Het moest toch niet mogen!
‘Het is stil, doodstil op straat als Boulahrouz
zaterdag weer met spelen.
Heel veel sterkte !
we hebben over hetzelfde geschreven
al vaker en nu weer,
liefs Moon
Akkoord, pijn=pijn=pijn=pijn. Een speldenprik kan even veel pijn doen dan een doodgereden dochter of zoon.
Tevens mijn excuses; ik dacht eerst dat het ging om een miskraam. Nu lees ik echter dat het te vroeg geboren -levende wezen- is gestorven. Dat is inderdaad heel wat anders. Excusez-moi!
Reactie is geredigeerd
Even een terzijde: het verlies van hoop, van verwachting, van een kind dat zo welkom is, is een enorm groot verlies. Hoe groot dat verlies precies is, en hoe groot andere verliezen zijn, dat alles is niet meetbaar en vergelijkbaar. Bovendien doen vergelijkingen pijn, en het troost niet. Ik heb daar vaker over geschreven: over de leedconcurrentie die veel kapot maakt.
Mephisto: de relativering is een handig ding voor de omgeving, en voor de omstanders. Die kunnen zich nog ergere dingen voorstellen. Maar het troost niet. Want het verlies van te vroeg geboren kindje is afschuwelijk, en het wordt niet minder pijnlijk om te bedenken wat er nog meer had kunnen gebeuren. Het troost wel om te luisteren naar waar mensen dan behoefte aan hebben. De jongens: Van Persie, Van Der Sar, De Jong, Van Basten deden dat en waren er.
Zus: ik hoop dat er nu alle steun voor haar is in het ziekenhuis, en dat zij en haar man samen op een lijn zitten wat betreft de deelname aan het EK. Ik geloof dat wel, en geloof ook dat hij in staat is te voetballen.
K: ja, volgens mij is de periode :’echte mannen huilen niet’ voorgoed voorbij!
Mooi, meeslepend geschreven, Daan.
Eerlijk gezegd wil ik hier wèl een kleine relativering aanbrengen; het kind wás er nog niet. Een levend, aanwezig, tastbaar kind verliezen lijkt me véél erger dan een miskraam. Maar goed. Ik ben geen mama.
En wens, net als iedereen, de familie Boulahrouz het allerbeste en allersterkste. Dat spreekt voor zich.
Reactie is geredigeerd
Leven zonder je te vroeg geboren en overleden kind. Ik kan nauwelijks iets ergers bedenken.
Daan, de meest belangrijke zin bewaar je voor het laatst: "En ik hoop dat de steun voor de familie Boulahrouz er straks ook nog is, als alle lichten die op oranje gericht staan, gedoofd zijn."
Ik heb niets met Oranje of het EK, maar ik moest wel vnl. aan zijn vrouw denken.
Je kind verliezen in een buitenlands ziekenhuis terwijl de belangen van het werk van je man zo enorm groot zijn.
Vreselijk !
Reactie is geredigeerd
Uitermate pijnlijk ja, dat contrast binnen dat team. Veel gelukkige ouders en dan zo’n intens verdrietige gebeurtenis. Heel mooi dat ze daarin ook ruimte vinden om samen te delen.
Helemaal met je eens!