Ze durft het niet te zeggen. ‘Ik schaam me zo, ik ben een volwassen vrouw, en mensen verklaren me voor gek’. Ik stel haar gerust. Vraag haar om even te gaan zitten. Ik heb alle tijd. Ze ademt heel onrustig, en haar stem klinkt samengeknepen. ‘Ik hield zo veel van hem. Vindt u dat gek? Ben ik gek? Mijn vriendin zegt van wel. Dat het niet normaal is. Dat je… Omdat…. Nou, omdat het dus een dier is. Dat het dus niet normaal is dat ik daar verdrietig om ben. Vindt u dat ook?’.
Haar hond is gestorven. 5 maanden geleden. Hij had kanker, en ze heeft hem moeten laten inslapen. ‘Hij is 15 jaar bij me geweest. Toen ik alleen kwam te staan kreeg ik ik hem. Als puppy. Altijd waren we samen. En nu mis ik hem zo. Verdomme, ik kan het niet van mezelf uitstaan!’. Ik vertel haar dat er veel mensen zijn voor wie hun hond of kat heel belangrijk is. Soms zelfs belangrijker dan de mensen om hen heen. En dat je, als je zo’n trouwe vriend verliest, daar dus heel verdrietig om kan zijn. Dat het dus normaal is dat ze hem mist.
Mensen
‘O, is dat zo? Maar er zijn toch wel ergere dingen op de wereld dan een dode hond? Als je me dit vorig jaar had verteld, had ik je uitgelachen, janken om een hond! En nu zit ik zelf te janken! Ik hou niet meer op!’. Ze lacht en huilt tegelijk. Humor heeft ze wel. Relativeren kan ze. Maar het verdriet om haar hond kan ze nog niet echt toelaten. ‘Ze zeggen wel eens: sommige mensen hebben aan een half woord genoeg. Nou, Bobby en ik hadden aan één blik genoeg. En hij deed nooit lelijk. Waren mensen maar zo’.
Ze vraagt of ze vaker met iemand kan praten over haar hond. ‘Het lucht me zo op. Heeft u vaker tijd? En bent u de enige die het begrijpt?’ Ik vertel haar dat er verschillende mensen zijn, hulpverleners en vrijwilligers, die meer weten over het verlies van een dier en wat dat met je kan doen als mens. Ik zeg haar dat er zelfs twee websites zijn. Voor mensen die hun huisdier verloren. Ze begint te stralen. ‘Echt?’ Ze mag dan wel wat ouder zijn, maar een computer heeft ze wel aangeschaft. Met internet. Ze schrijft de websiteadressen op en we nemen afscheid. Ik zie haar later in gedachten achter het scherm zitten. Verhalen lezend van lotgenoten. Fijn voor haar.
Marilyn en Maf Honey
Ik moet denken aan Marilyn Monroe. Zij won, toen nog als Norma Jeane, op Highschool een essay-wedstrijd met de bijdrage: "I like animals. If you talk to a dog or a cat it doesn’t tell you to shut up." Marilyn omringde zich haar hele leven met dieren. Haar grote favoriet bleef bij haar tot haar dood: een kleine, witte, Franse poedel die ze kreeg van Frank Sinatra. Ze noemde hem gekscherend Maf Honey, verwijzend naar de vermeende maffia-connecties van Sinatra. Maf betekende alles voor Marilyn, hij mocht zelfs slapen op haar duurste bontjassen. Er zijn verschillende fotoseries gemaakt van hond en bazin. En waar de mannen in haar leven kwamen en gingen: Maf bleef haar trouw tot haar dood. "Dogs never bite me, just humans." Maf is trouwens na de dood van zijn baasje goed terecht gekomen. Hij kreeg jarenlang (na)zorg van de secretaresse van Sinatra, Gloria Lovell.
Websites voor mensen die een huisdier verloren:
- www.hondengedichten.com
-
www.dierlief.nl
Copyright foto: Eric Skipsey
Voordaan, 8 februari 2006
Weer een stukje informatie, bedankt Voordaan !
Wat goed om te zien dat hier rondetafelgesprekken ontstaan. ALi, fijn dat het zo voor je werkt. En anderen: die hond die het gezicht van zijn baasje weghapte: de vrouw had enorm veel verdovende middelen geslikt. Toen ze wakker werd (vertelde ze in een programma dat ik zag) probeerde ze een sigaret op te steken en die viel direct weer uit haar mond. Toen pas had ze door wat er aan de hand is. Dat is dus geen normale situatie. De vrouw was totaal gedrogeerd. Dan vraag ik me af: heeft de hond zijn baasje behoed voor de dood? Is hij begonnen met likken en toen dat niet werkte heeft hij toen heftigere manieren toegepast om haar weer bij bewustzijn te brengen? Ik vind de hond zieliger dan de vrouw eerlijk gezegd. Afschuwelijk verhaal….
Echt?? Het is blijkbaar alweer te lang geleden dat ik het boek gelezen heb (bloos)…maar wel een aangrijpend verhaal toch? Lastig te verfilmen lijkt me. Disney heeft het ook al verfilmd zie ik. Misschien dat deze het verhaal een happy end heeft gegeven? ; D
RuimtevaarTster
Jeetje ja van een hond kun je inmens houden.
Heb als kind eens vreselijk gehuild bij een hondje in Suske en Wiske dat dood ging en in de honden-hemel terecht kwam.Onze hond thuis (1964?)was genoemd naar de eerst vrouwelijke ruimtevaardster Valentina (Valja)en at roomboter pencee’s en gehaktballen. Je kunt wel begrijpen dat DIE niet erg oud geworden is 🙂
Ja, zo gaat dat precies ja.
Ik ben mijn ‘Siepie’ verloren, weggelopen is ze.
Zonder afscheid vond ik dat erg moeilijk, want Siepie en ik hadden vaak goede gesprekken, ze gaf mij nooit ongelijk en likte mijn tranen weg als dat nodig was.
Eerst had ik gruwelijke fantasieen dat ze was doodgereden, nu bedenk ik mij vaker dat ze gewoon heerlijk ergens bij een andere familie zit, of ze is eigenwijs als ze was weer helemaal terug gelopen naar Loenen aan de Vecht.
Ik kan mij voorstellen dat mensen er kapot van zijn,
het is niets om je voor te schamen vind ik.
foto, VK
Ali.. is dat zo ? Dat verklaart dan in elk geval veel.
In het onderschrift bij die mooie foto van haar, stond dat de donor een vrouw was van 45 jaar, die zelfmoord had gepleegd. In een persconferentie op t.v. bedankte ze de familie van de donor. Dus zelf wilde ze zelfmoord plegen…en de hond strafte dat op een verschrikkelijke manier af. Godallemachtig !
Ik heb trouwens zowat m’n hele leven al katten. Sterven ze vanwege ziekte of ouderdom, dan duurt mijn verdriet niet lang.Worden ze overreden, wat 2 keer is gebeurd, dan breekt mijn hart.
Gelukkig wonen we nu in een rustige straat met weinig verkeer.
Huisdieren, honden, katten zijn vaak in de plaats van mensen gekomen; onvoorwaardelijke liefdesbron.
M’n duitse herder moest indertijd een spuitje hebben ivm hersentumor. Ik ben een kattennmens geworden, die qua karakter nu beter bij me passen Het max. is 4 katten geworden, ex-katten bedoel ik 🙂 In een bepaald opzicht kan ik makkelijk loslaten ivm het overlijden van huisdieren zolang er geen lijden is, zogauw dit wel is dan gaat het dier vòòr mijn eigen gevoel iedergeval.
Ja @Croisabel, parkietjes! wat een verdriet!
En wat Peter schrijft ben ik het ook mee eens, honden en katten worden door veel mensen aangeschaft (ach, het is zo leuk), en na enige tijd afgedankt! Helaas..
Maar daar ging het hier niet over!
Voordaan: Het heeft zeer goed geholpen, ik heb een paar uurtjes kunnen slapen. Ben wakker, en zie nu ineens jouw stad, de bekende Dom, ik wist niet dat Utrecht van jouw was(grapje) (18 jaar
gewoond). Ik heb heimwee naar je stad!(dat ik dit niet vanochtend zag, ongelooflijk).
Croisabel: ik heb wel eens van pratende parkieten gehoord maar van een lezende parkiet ….?? (…hele straat volgehangen met briefjes)(grapje natuurlijk), ik heb meerdere op dit lijkende ervaringen met vogels zelf ook hoor! Ik heb eentje gehad die was zo zot belletjes die in haar kooi zat, kwam gelijk erop af. Ze liep ook vaak weg maar was kwam erg makkelijk en snel terug, even rinkelen.
Loes: dat programma heb ik ook gezien en ik begreep dat die mevrouw zelfmoord had gepleegd (pillen geslikt)en die hond probeerde haar wakker te maken.
De laatste dagen moet ik steeds denken aan die franse labrador die zijn/haar baasje haar halve gezicht heeft weggebeten toen ze sliep.Het gebeurde een klein jaartje geleden meen ik. Een paar dagen geleden was de vrouw op televisie. Ze had een fantastisch goed gelukte gezichtstransplantatie gehad.Het komt goddank heel weinig voor, maar ik vraag me steeds af wat die hond bezielde, hoe kwam hij tot z’n daad. Ik heb zelf geen hond, maar ken wel een paar mensen die met hun hond slapen. Ergens best wel eng, denk ik dan.
Het is toch helemaal niet raar dat je verdrietig bent om het verlies van een dier? Dat ze zo aan zichzelf twijfelde…maar ja, soms moet je even bevestiging hebben.
Het is echt een reden om geen huisdieren te nemen, het afscheid, ik hecht me aan die beesten. Heb met liefde voor parkietjes gezorgd. Eentje ontsnapte en ik heb de hele straat volgehangen met briefjes. In het park om de hoek een zak vogelzaad geleegd. Nog vaak gekeken of ik niets groens zag vliegen tussen de bomen… me bedrukt gevoeld toen het ijzig koud was buiten… Arme Co-Arie (een compromisnaam, zoals jullie wel begrijpen).
Sjaal! Ik had dit verhaal ook gevonden, over de beroemdste Schotse hond, maar dacht dat je dat niet bedoelde omdat de hond niet stierf! Hier een erg geestige Schotse recensie over de verfoeielijke Amerikaanse verfilming! It’s a dogs life. N.a.v. het Amerikaanse boek, geschreven door een man die nog nooit in Schotland is geweest…http://news.scotsman.com/features.cfm?id=190812006
@ Daan, wow! Lijkt het nu zo, of hoorden honden er vroeger meer bij dan nu in het maatschappelijk leven?
Ik heb eindelijk een naam en een link van de hondstrouwe viervoeter uit Schotland: http://www.greyfriarsbobby.co.uk/index1.html!
Dag Ali, en: werkte het? Ben je nu ontspannen? Dan is het maar goed dat je alles er uit hebt gegooid.
Zo Peter, jij bent boos! En ik ben het hartstikke met je eens. Maar daar ging dit stukje niet over. Wellicht weer een andere keer meer over hoe de mensch het dier mischbruikt…
Is het niet de Partij v.d. Dieren die zegt dat men de mate van beschaving van een bevolking en de cultuur van het land kan aflezen aan de wijze waarop men met het wezen dier omgaat.
Dit mag dan een tranentrekkend anecdote zijn en ze het beestje vast heel erg missen, feit blijft dat de asiels tjokvol zitten met schattige beestjes. Rara..als er zoveel dierenliefde zou zijn hoe verklaart zich dat dan ?
Het lijkt erg oppervlakkig en vrijblijvend, zodra het even niet gaat, als het gaat kosten, als het teveel moeite vraagt, dan verlost men zich 123 van het handenbindertje.. de vakantiehond, de schreeuwende parkiet, de kwakkelende kat..
Ik wil niet weten hoeveel dieren er niet worden misbruikt in de perverse pornomarkt.
Goh, wat zijn we toch niet weg te slaan bij onze dieren. Volgens mij blokkeren we de wrede, minder gunstige onplezierige feiten. Misbruik van beesten in laboratoria onder het mom van wetenschap, de handel in tropisch ‘bushmeat’, de voordurende bedreiging die wij zelf, als zoogdieren, voor onze omgeving en het milieu en tegenover elkaar zijn.
Bedoel, wie en wat zijn we meer dan bushmeat tegenover elkaar.. in de politiek, de economie, het dagelijkse overleven en competitie, de race die u kennelijk niet kan vermoeien maar mij al lang heeft uitgeput.
En om maar liever van nix te weten praten we onszelf liever het drogbeeld van de ‘eeuwige hondentrouw’, de ‘onvoorwaardelijke leifde’, hij was als een ‘kind’ (fout ! fout!) etc. aan.
k ben niet zo kapot van die dierenliefde.
Vooral bij ‘celebs’ zou ik, hond, kat, geen echt leven hebben. Veel beestjes zijn meer statussymbool dan hun baasjes. Nou, geloof mij, een beetje hond heeft geen dagelijkse kapper, pedicure, huisarts, apotheker, en personal fitnessccoach nodig, hoor.
Dat is een verstikkende smorende vrijheid van de ‘levende erfgenamen’ van de beaux monde.
Ik heb zelf een Bouvier (4 wereldkampioenen in de stamboom), Ik kan me dat verdriet heel goed voorstellen. Mijn eigen hond is nog alive and kicking. Het is echt mijn engeltje. Hij ziet eruit als een knuffelbeertje, is het ook wel een beetje, maar zonodig is het een echte beer. Een prachtig stukje harig natuur met wie ik een duidelijke band heb. Kinderen willen hem altijd aaien. Mag wel van mij, maar ik zeg er altijd wel bij, dat hij misschien gaat blaffen, omdat hij daar niet altijd even enthousiast over is. Ook als hij er niet voor in de stemming is, zal hij echter niet gaan grommen of zo. Ik heb vrij sterk de indruk, dat de mensen hier een beetje een zwak voor hem hebben. Misschien komt het, omdat hij de uitstraling heeft van een sterke, mooie, levenslustige, trotse hond en ze tegelijk van hem weten, dat ze van hem geen gevaar te duchten hebben.
Is er niet een gezegde zoiets van
"Als je een huisdier hebt, dan leer je de mens pas kennen". Mijn honden en katten die ik gehad heb stonden voor onvoorwaardelijke liefde zie zij mij gaven, en ik hen. Zoek zoiets maar bij een mens. Ver zoeken. Maar dat is persoonlijk. Een hond is nog steeds de beste vriend van de mens….
Groetjes van Leny
mijn hond is niet dood, maar door omstandigheden afgestaan. Tranen met tuiten. Hij was mij zeer dierbaar. Ik had hem net toen mijn vader overleed. Hij zorgde ervoor dat ik buiten kwam en hij likte de tranen van mijn wangen. Ik heb hem pas nog bezocht. Hij was heel blij om me weer te zien. Ik neem nooit meer en huisdier. Ik heb al 3 katten begraven en voor een hond heb ik geen tijd meer. Steeds maar afscheid nemen van een dier…pfff, dat wil ik niet meer.
Dag Helena, ja mijn verhaal komt natuurlijk ook niet zomaar ergens vandaan. Alleen was onze poedel niet wit maar zwart. Ze kwam als zes weken oude pup toen ik werd geboren. Mijn beste vriendin, zo kun je het wel noemen. En ze stierf toen we tien waren. Ik heb er maanden verdriet van gehad. En ook daarna miste ik haar enorm. Dus je persoonlijke verhaal is een bevestiging. Goed dat je het schrijft.
Hoe verdrietig was ik als kind toen onze hond stierf.. (cocker spaniel), en toen de hond van mijn zus stierf (waar ik ook vaak op paste als zij met vakantie gingen), waren we met z’n allen ook erg verdrietig. Sorry, even wat persoonlijke mededelingen hierover.
Ja, over de trouw van honden voor zijn baasjes, daar bestaan hele verhalen over. Op TV heb ik daarover ook weleens een programma/documentaire gezien.
Dag Robin, ik ontdekte net dat de hond van Prins Willem van Oranje van verdriet stierf na de moord op zijn baas. Op het praalgraf zie je Willem met aan de voeten zijn hond. http://www.geocities.com/lucienne1960/praalgraf.html
@Sjaalman, ik heb ook even gezocht in mijn verzameling korte verhalen, maar kan het verhaal dat je bedoelt ook niet zo gauw vinden. Heb wel Mark Twain gevonden, met ‘een honds verhaal’/’a dogs tale’ … daar word je ook niet blij van, want hierin rouwt een hond om haar vermoorde pup.
@Voordaan: een hond kan je beste vriend zijn. Reken maar uit dan, het verlies 🙂
http://marlis.web-log.nl
De sterfelijkheid. Ik moet denken aan een Schots of Engels verhaal over een hondje dat geen afscheid kan nemen van zijn overleden baasje en uiteindelijk sterft op zijn graf.
…ben de titel en de auteur helaas vergeten (ik zoek al een half uur op Penguin en Wordsworth, zonder resultaat).
Sorry Voordaan voor een beetje politiek getinte schrijven van zonet ik wilde even een mooie a-politieke ontspannende artikel lezen en wilde me ook even ontspannen.(helaas ben ik ook gehysterieseerd)
Mooie foto van Marilyn, deze had ik niet eerder gezien! ‘Blaffende honden bijten niet en bijtende honden blaffen niet’. Beledigen???, maar niet door moslimhond of christenhond omdat voor ons (Jesus werd ook lam later geit(door zijn koppigheid, niet toegegeven aan de priesters)genoemd door de ongelovigen en zijn antwoord was "liever een eeuwig grazende lam in Godskoningrijk dan een eeuwig ongelovige mens in de hel". Wetende dat alle dieren bijvoorbaat meer zijn dan welke mens ook want geen enkele wezen, klein groot, verloochend God, behalve een deel van de mensen. Kortom in deze tijd schaam ik me voor de mensheid en voor mezelf, eerlijk gezegd ben ik liever een trouwe hond dan een ondankbare haat dragende mens, wetende dat honden meer van mensen houden dan de mensen zelf!
Fijn dat ze er zijn, die sites.
dat was even
een toffe klu(t)s
een beetje …voordaanweven
heé’- nieuw werkwoord haha
Arie !!!!
Honden heerlijk,als je eenmaal van ze houd laat je ze nooit meer uit je hart ontsnappen!