Weet je nog Jet, hoe we in de voorkamer stonden met onze voet omhoog – die van jou gebroken, die van mij zwaar gekneusd? Hoe hard we daarom moesten lachen? Dat we het nummer ‘Rock the boat’ hoorden en onze zielige voetjes als vanzelf heen en weer zwierden?
Weet je nog Jet, hoe we in jouw ijskoude kamertje boven in het huis lagen te rillen in onze bedden? Dat er wolkjes uit onze monden kwamen en tranen uit onze ogen? Dat je toen zei dat ik wel even bij jou in bed mocht komen liggen? En dat jij mijn moeder, jouw tante, ook zo zou gaan missen?
Weet je nog Jet, hoe we jaren eerder uren achter elkaar ‘One day in your life’ grijs draaiden? Dat we toen ook huilden – om onze eerste vakantieliefde? En als het liedje afgelopen was, dat we dan heel hard moesten lachen om onszelf? En dat de tranen vanzelf weer kwamen toen ik de bandrecorder weer aanzette?
Weet je nog Jet, hoe kil het in de goed verwarmde achterkamer was, een paar dagen voor mama overleed? Dat ik aan niemand behalve aan jou kon vertellen hoe verschrikkelijk pijn het deed van binnen en dat ik daarom de clown uithing? Een tante zei dat meisjes veel eerder ‘er over heen’ zijn dan jongens, en daarmee bedoelde ze mij en mijn broer. Weet je dat ik toen besloot helemaal mijn mond te houden? Dat ik er nog steeds niet goed over kan praten wat er in de familie is gebeurd?
Ik weet alles nog Jet, hoe goed het ooit was, hoe warm, en hoe koud het werd in de jaren daarna. Ik weet nog Jet, hoe we geprobeerd hebben om contact te houden, hoe we ons niet konden voorstellen dat we elkaar nooit meer zouden zien. En toch is dat gebeurd.
Jij hebt mijn kinderen een paar keer gezien – in de supermarkt. Daar zag ik ook je aanstaande man. Je zoon heb ik nooit gezien. Per e-mail hebben we een paar keer ditjes en datjes uitgewisseld. Ik hoopte op een afspraak. Maar voor een ontmoeting vond jij het te vroeg. Ik snap dat. Ik verwijt je niets. Al is het wel triest dat het ons niet is gelukt. Maar in gedachten ben jij nog steeds dat meisje met dat lange haar en die open armen. En dat meisje koester ik.
Het ga je goed.
Daan
Hoe is dit mogelijk,dit is waanzin.
Wat moet ik doen.
Eerst maar een appel,vol met pectine.
@ Debby: je ontroert me! Dank voor je lieve woorden. Soms twijfel ik heus of ik het wel aan het scherm toe mag vertrouwen. Blijkbaar wel. En herkenbaar…
Een heel duidelijke herkenning, Daan!
Een grenzeloos gevoel van melancholie overviel me, al lezende…Door het hehalen van ‘Weet je nog?’voelde ik dat er een ander soort verstandhouding was ontstaan. Dat bleek ook wel.
Uit je commentaar in de redactieruimte begreep ik dat o.a. ruzies over jullie hoofden heen daar debet aan waren. Jammer, heel jammer, want zo te lezen deelden jullie veel. Ik vind het errug mooi hoe je over de jaren heen terug kon gaan naar die tijd en aan ons/Jet kon beschrijven hoe waardevol dat delen is geweest.
Kortom, thumbs up for Daan
en nu ingelogd, wel zo beleefd ;-)))
Oja, barbies.
Ik speelde ook liever in bomen en op de manege, maar af en toe in de tuin of op zolder: huiskamertje bouwen en samen met Erretje hele verhalen spelen. Ook alleen, ja. Ken mocht ik niet. Die had ik ook niet. Wel twee peggy’s, het jongere zusje van barbie.
Hele middagen kleertjes naaien van lapjes stof waarvan mijn moeder voor ons zomerjurken, broekpakken en babydoll’s had gemaakt. Zelfde model voor barbie. Sjonge….
@ Betty en Theo: Grote grijns op mijn gezicht; leuk dat jullie iets van de barbies zeggen. Ik hou van het zo perfect gestyleerde gelaat. Door de houding van de poppen kun je iets duidelijk maken. Daar kwam ik achter tenminste. Ik wil een hele wand met deze foto’s! Ik heb ze bij elkaar gesprokkeld van veilingsites. Te koop aangeboden: barbies. All over the world. Niet meer te achterhalen van wie ze zijn. Maar ze doen niemand kwaad. Ik heb er overigens tot mijn 12e mee gespeeld. D.w.z. ik was meer buiten in bomen en op het sportveld, maar Ken en barbie hebben toch wel erg goede dialogen met elkaar gevoerd in mijn bijzijn…. Herkenning?
ruzies in de familie zijn vreselijk. Het komt hard aan en het maakt veel kapot. En ondanks alles blijf je aan elkaar verbonden, tegen wil en dank.
En je hebt er weer een prachtig plaatje bij gezet.
groet T
weer leuke (nep-)barbies. Zijn die poppen van jezelf?
Ik ben ook zo’n Jet, heb er geen zin meer in.
Soms zijn er te veel dingen gebeurd om de draad weer "gewoon"op te pakken. Maar de dingen die jullie hebben gedeeld blijven mooi, zoals ze ook toen mooi waren. Hetgeen was, blijft daarom altijd.
Erg mooi geschreven.
Crois, K en Asdale: ….! Lief!
IK mag hopen dat Jet deze bijdrage leest. Een groter liefdesbetoon zou zij zich niet mogen wensen. Heel ontroerend Daan!
Wat lief van jou om dit zo in herinnering te brengen.
Het komt ooit wel weer goed.
Hoe mensen in het verleden waren kan heel dierbaar voor je zijn. Zelfs al word je relatie heel anders. Gek wel, he! Mooi geschreven, zeg, gelukkig kun jij dat gevoel vasthouden en het positieve uit dingen destilleren.
@ Ali: dank dank!
Nu weet ik waarom "schrijven een kunst" is!
Je hebt schrijvers en bloggers 🙂
Ontroerend mooi, goed!
Weet je dat?
Veel Liefs, Gegroet en Selam.
@ Moon: dat hoop ik ook ;“)
@ App: ja, ze weet het ;-))
Ze weet het vast nog wel!
Lieve Daan
ik denk dat het zo belangrijk voor je is
omdat zij je moeder kende
en dus herinneringen met jou deelt
ik hoop dat ze dit leest, liefs Moon
@ Beus: dat is waar. Ik denk het te snappen. Ik zie het , het gebeurt, dus ik snap het. Maar ik begrijp het niet.
@ Vod: ook zo waar. Maar ook voor vriendschappen moet je hard werken, net als voor familiebanden. En ik koester hoor, ik koester dat wat er wel is!
@ Koen: graag gedaan, dat gaat gewoon vanzelf…
@ Afgedankte moeder: ja die littekens. Ik zorg goed voor ze, zet ze soms flink in de zalf. Over het algemeen, want sommige daar kun je niet bij, of ze zijn nog te rood en te pijnlijk…
@ Trullenhoedster: yes I understand…;`0))
@ Thera; u maakt me aan het blozen…
@ Helena: spijker op zijn kop. Ik loop op mijn tenen als ik over vroeger schrijf. En doe dat dan ook heel voorzichtig….
Prachtig Daan.
‘Ik snap dat’, nu je snapt er geen reet van.
Ik herken het, heb nog wel eens echt de ontmoeting georganiseerd, maar de enigew conclusie is steeds weer: Het is geweest.
Soms verlies je mensen uit het oog waarvan je het nooit verwacht, een andere keer blijken vage kenissen veel waardevoller en dierbaarder dan je denkt. Het leven zit vol verrassingen positief en negatief. Zolang je de herinnering levend houdt, blijft de vertroudheid van toen waardevol.
bedankt Daan, voor je openheid en emoties die je met ons wilt delen.
groet, and take care of yourself!
koen
Ja, de Jetten onder ons…zo heb ik er ook een hoop. Maar niemand wordt groot zonder littekens, ook al hebben sommigen er dan meer dan anderen.
Wat erg, ruzies. Terwijl je zo’n goede band had en ook nog hebt denk ik met haar.
Mooi geschreven! Moeilijk lijkt me om over zoiets te schrijven, er hangt zoveel omheen..
Tjeetje, Daan, dat maakt de zaken inderdaad gecompliceerd.
Overigens sluit ik me aan bij Jacob: door wat jij schrijft te herkennen, denk ik ook aan vroegere dingen zodat ik daar dan weer over kan schrijven. Krompraat, maar je snapt ut wel, niet?
God meid, jij krijgt me altijd aan het huilen. Wat kan jij verschrikkelijk mooi schrijven. Wanneer jouw boek verschijnt, sta ik vooraan in de rij. Veel liefs!
@ Trullenhoedster: nog een reactie op jouw vraag: de ruzies speelden zich af boven onze hoofden, maar later konden we ons er niet meer aan onttrekken. Neutraal blijven gaat niet als je zelf ook gekwetst wordt. Zelfs begrafenissen konden dit niet meer goed maken. Die maakten de kloof binnen de familie eigenlijk alleen maar groter.
@ Trullenhoedster: Er is genoeg gebeurd om in een boek te beschrijven. Ruzies. Vreselijke ruzies. Ik heb hier altijd over gezwegen en public omdat het pijnlijk is voor de mensen die het aangaat. Een soort fatsoenafspraak. Je schrijft zelf: familie blijft familie. Dat is in zekere zin zo, maar het geeft geen privileges. Mijn liefde heeft niets (meer) met bloedbanden te maken. Behalve dan die voor mijn broer en mijn kinderen en mijn ouders. En natuurlijk voor diegenen die niets konden doen aan de ruzies. Zoals Jet. Wie weet komt er een vervolg.
@ IJskastmoeder. Laten we het hopen.
@ Jacob: Dank! Leuk dat je eigen herinneringen weer boven komen. Dat is altijd mooi. Eigenlijk moet ik de mierzoete liedjes ook bij dit blog doen.
het is weer mooi geschreven daan weet je je eigen (jeugd)herinneringen komen dan ook maar zo weer boven drijven
Ditjes en datjes per mail, dat is in elk geval een opening. Als zij weet dat de deur nog/weer openstaat komt er vast een moment waarop de timing wél goed is. Het ga je goed Daan.
You did it again, Daan. Mooi kippevel verhaal. Dus ook nichtjes kun je uit het oog verliezen. Da’s waar, je groeit erg uit elkaar. Ik zou de kinderen van mijn neven/nichten ook niet herkennen op straat, misschien zelfs de neven/nichten zelf niet eens meer. Wel mijn ooms en tantes. Gek is dat.
En toch, familie blijft familie. Het oppakken van de draad gaat veel gemakkelijker dan bij vriendinnen/vrienden die je uit het oog verliest. Alsof je genetisch toch dezelfde taal spreekt.
Jammer genoeg zijn daar vaak begrafenissen voor nodig, waar de hele familie bij elkaar komt.
Maar hoezo, vond zij het te vroeg? Was er nog meer gebeurd behalve je moeder?