Dagje naar een van de mooiste wereldsteden. Manhattan aan de Maas, oftewel: Rotterdam. Vriendenbezoek daar eindigt niet zelden in de Witte de Withstraat of iets verder, het museumpark. Zo ook deze zondag. Het doel is museum Boymans van Beuningen, met de tijdelijke tentoonstelling over het werk van Joost Conijn , die met een houten auto, gestookt op hout, het voormalig oostblok doorkachelde, en een crash met zijn zelfgebouwde vliegtuig overleefde.
Van Zuid naar de kop van de Witte met de tram, lijn 23. Vier kinderen, vier volwassenen. Voor het eerst volle zon die warmte afgeeft. Martin Bril moet in de officiële hoofdstad genoten hebben van zijn allereerste rokjesdag. In de culturele hoofdstad gonst het van de lente. Zelfs in de tram lachende gezichten. Kinderstemmetjes ‘hier er uit, of nee, een halte verder’. Overal kunst in kleine spelonken . ‘Zie je die ketting, zie je dat gebouw, wat is dat hoog!’ Verwondering en blijdschap. De jassen gaan uit en worden op schoot gegooid van ouders.
De Witte de Withstraat slaapt nooit. Vroeger beheerst door junks, nu door hypermoderne winkeliers die rubberen klompjes, Crocs, en ander modieus schoeisel in hun etalage hebben staan. Ze roepen verwonderde blikken op. ‘Die hebben ze nog niet in Utrecht!’ Niet gevoelig voor trends, wel voor prijskaartjes haal ik mijn tas tevoorschijn. Dat wil zeggen: ik grijp en ik grijp mis.
Je staat midden in Rotterdam, om je heen duizenden mensen, en je tas is weg. Niet echt handig. De behulpzame winkelier rent de winkel door om te kijken of een klant er met mijn tas vandoor is. Mijn lief, de kinderen en onze vrienden kruipen door de winkel om te zien of ik wellicht ook deze keer mijn tas aan een handige haak heb gehangen. Nada, niente, nax. Mijn tas is weg. En de inhoud ook: portemonnee met versgepinde biljetten, pinpassen, creditcard, geluksmuntjes, en mariakaartje. Sleutelbos met huis- en autosleutel. Visitekaartjes. En, heel belangrijk: mijn mobiele telefoon.
Passen blokkeren en aangifte doen schiet door me heen. En ineens weet ik zeker dat ik mijn tas in de tram heb laten staan. In alle hectiek wel op de jassen maar niet op mijn tas gelet. De winkelier maant mij naar het kantoor van de RET (de Rotterdamse elektrische Tram) te gaan, dat zit iets verder op, vlak bij het Beursplein. Ik krijg het mobieltje van mijn lief mee, en tijdens de voettocht naar de klantenservice bel ik continu mijn eigen nummer.
Ik stel me mijn mobiel voor: zit ie nog in mijn tas, ligt ie wellicht al in het water, of onder een struik? Hoort iemand mijn mobiel afgaan? En hoe is het met mijn portemonnee? Leeggeroofd? Ik voel me een enorme sukkel. Niet in de laatste plaats omdat ik die ochtend ondanks goede adviezen mijn zwarte laarzen met hakken van 10 centimeter hoog heb aangetrokken. Ze staan prachtig, maar lopen niet echt lekker meer na 10 minuten stevig doorstappen.
Eindelijk bereiken we de klantenservice. Die ook gewoon op zondag open is. Een aardige mevrouw gaat direct bellen. Alle tramchauffeurs worden op de hoogte gebracht van mijn ‘zwarte tas met rode rand. In de tas een rode portemonnee en een mobiel’. En dan is het wachten.
De dame achter de balie schrijft alvast een telefoonnummer op een papiertje, waar ik straks al mijn passen kan blokkeren. Service! Ook schrijft ze het nummer van de klantenservice op. Dan wordt ze opgeroepen via de intercom. ‘ja, een rode portemonnee’. Ze kijkt me aan: ‘ je mobiel zit in de tas toch?’ Ik knik en vertel haar dat ik dat nummer continu aan het bellen ben. ‘Dus als het goed is gaat die tas continu af’. Ze lacht ‘gaat de tas de hele tijd af?’ vraagt ze. Dan hoor ik een mannenstem door een krakerige intercom: ‘ja, de tas gaat de hele tijd af, maar ik neem niet op hoor!’ Mijn tas is gevonden! De bestuurder heeft hem in zijn cabine gelegd en zal er goed op passen. We spreken een tijd af, en ik bedank de vrouw een paar keer voor al haar moeite.
Een uur later is tram 23 weer in de buurt waar ik zonder tas uitstapte. Nummer 2060 staat erop. Als ie iets later dan gepland aan komt rijden en ons op het perron ziet staan met nieuwsgierige blikken, houdt de bestuurder mijn tas als een trofee omhoog. Hij doet de deur voor me open, en lacht. Ik pak de tas aan, bedank hem, en bedank hem nogmaals. Hij moet weer verder en ik stap uit. We zwaaien hem lang na. Ik doorzoek mijn tas en ontdek dat alles er nog in zit. ‘Wat heb jij mazzel’ zegt mijn vriendin. ‘Ja’, zeg ik ‘ een zondagskind in Rotterdam’.
Wat een geweldige stad. Nee, wat een geweldige mensen in deze stad.
Het museum heb ik niet meer gezien. De kinderen en hun vaders wel. Gelukkig heb ik de foto’s nog. Waaronder van een wel heel apart verkeersbord.
Nota bene: Het gecrashte vliegtuig en de auto vonden de jonge bezoekers erg mooi, maar de overige objecten, bijvoorbeeld van de vegetatieve installatie van het Zwitserse duo Jörg Lenzlinger en Gerda Steiner vonden ook gretig aftrek. Interactieve kunst om naar te kijken en op en onder te liggen.
Henk, mijn dank
IJskast, ik kan niet anders ;—-
Zinnen: zonder vergrootglas toch gevonden. Geluk.
ah, nu bent u in mijn stad geweest.
fijn. en u heeft een paar van de
mooiste plekjes bezocht en een
paar van de aardigste mensen
getroffen
hoera!
Een regelrecht resultaat van optimistisch denken en uitgaan van het goede. Gefeliciteerd!
Mooie bijdrage, mooie foto’s.
Groeten, Henk
Heel prettig om te lezen dat Rotterdam en Rotterdammers worden aanbevolen door mensen van buiten Rotterdam. Dat is weleens anders geweest.
Ja en die schallende tramconducteurs die je uitmaken voor puddingkut…da’s ook Rotterdams en ik moet daar net zoals M.m.s altijd erg om lachen.
Hij is goed!
Stoere Tas rukt zich los en bedenkt zich. Hellup i’m lost met pasjes. Tas neemt de eerste tram terug.
Wat een avontuur. Geen paniek. Tas werd wel een beetje zenuwachtig van dat gejank van Mobiel hoor…
En dan ook nog dat verkeersbord voor je lens… einmalig.
Rotterdammers van boven de grote rivier noemen stadsgenoten uit Zuid "boeren". Had ik altijd discussies over met de andere jongens in de band. Die kwamen uit Noord, ik uit Zuid. Allemaal Feyenoord fans (op een Sparta fan na) met de oefenruimte en de stamkroeg op Zuid. En kankeren op Zuid! Het was nooit goed. Ja hoor, ’tuurlijk….. ik wreef het er iedere keer weer in…..
@Man met sombrero: wat was de reactie? Gaat goed, hoor, droplul! 🙂
Reactie is geredigeerd
Man met hoed: gozert zeg! Nou, da’s wel heel bout, zo ken ik ze niet.
Haha Peter en Erik, mooi duel. Utrechters hebben een hekel aan de opschepperij van Amsterdammers. Wat en diepe zucht ontlokt is bijvoorbeeld met een Amsterdammer naar Tivoli of naar Vredenburg gaan en horen ‘maar wij hebben Paradiso, maar bij ons in de Stopera’. Ja da-hag denk je dan na de twintigste keer: blijft daar dan!
Helena: zie maar, Rotterdam bint ons allen
Edu: ja, dat is er niet uit te rammen
Thera: tuurlijk, bij Bazaar, ook zo’n tent die je zowel in Utrecht als in Amsterdam niet terugvindt 😉
Paardebloem: heb ik gedaan, op aanraden van mijn vriendin. Goede tip!
Annelies: je mag, nee moet beretrots zijn. Prachtstad.
TheoB: mijn eerste vriendje was een Rotterdammer. Ja, kijk, daar komt het nou van. Ik ben dus niet bang om een Rotterdammej te zoenuh! Maar deze man wilde geen zoen van me, dat weet ik zeker.
Je had die man wel een kus kunnen geven.
Had hij best leuk gevonden ,denk ik.
Je bent toch niet bang voor een Rotterdammer??
Wat een avontuur zeg, en, als geboren Rotterdamse, ben ik wel een beetje trots !
Zo zie je maar, er zijn nog zoveel positieve kanten aan Nederland !
Stuur het stukje nog even door naar de RET, vinden ze vast leuk, er is ook een nieuwsbrief of iets dergelijks.
Pffff, wat een opluchting zeg.
Mijn tas is er een keer gestolen, en door iemand in zijn geheel teruggevonden in een bosje. Alleen mijn geld was eruit, en het paspoort en rijbewijs van mijn broer. :-S
Iets minder mazzel, maar ik was toch erg blij dat ie terug was.
Je bent toch wel lekker op een terrasje gaan uitrusten met die hoge hakken?
Reactie is geredigeerd
@eric, ooit werkte ik een halfjaar in Rotterdam en woonde bij een hospita op de Crooswijkse Kade. Verder zit ik maar wat te jennen hoor om het gebrek aan tegenspraak elders te compenseren.
In Amsterdam weten zelfs taxichauffeurs niet de weg 🙂
@Daan
Beter optimistisch dan down lijkt mij 🙂
Peter,
Guilty as charged! hahahaha. Ach, iedereen heeft zo z’n roots en die laten zich niet verloochenen. Ik heb een jaar gewerkt in Amsterdam (Herengracht) en ja, Amsterdam is gewoon levendiger in de binnenstad, als je de menigtes op straat ziet. Wat ik me echter vooral kon herinneren is dat je net zo goed kon lopen vanaf het CS via de Kalverstraat naar de Herengracht, want de tram stond vast op de Dam!
Het enige dat ik me echt irriteerde in Amsterdam was de onverschilligheid van de mensen. Probeer maar eens aan iemand de weg te vragen! Rotterdammers kunnen op hun manier voor buitenstaanders vrij bot overkomen, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand niet geholpen werd.
Rotterdam is best mooi vanaf de Brieneroord haar binnenrijdend. Eenmaal binnen, koud en grijs en hard. Maar toch doet het me deugd dat ik het misschien verkeerd zie. Is dit typisch Rotterdams: dat treinconducteurs door hun megafoon hun gefoeter op in de weg lopende voetgangersvoetgangers laten schallen, zoals gisteren: , Zo, ga je lekker, puddingkut?!’ Luv it!
Snel verhaal Daan! Die Joost Conijn, zat die niet vorige week of zo bij de wereld draait enzovoort? Die man maakt bijzondere dingen.
Wat een mooi blog! En dat zeg ik als Amsterdamse;)
Ach, Erik weet niet beter, hij is er geboren dus bevooroordeeld, Daan komt uit Utrecht, daar denken ze dat je hun stad tekort doet als je iets aardigs over Amsterdam zegt.
Vrienden, het aantal toeristen geeft de doorslag
Mooi geschreven. Een dag op bezoek in de stad Rotterdam, wat een belevenissen. Heb er nog op school gezeten (maar we woonden in een ander plaatsje).
Rotterdam heeft inderdaad mooie plekjes.
Wat een mazzel wat die tas betreft zeg! Gelukkig maar!
Peter,
Goed opletten in de Gamma reclames. Staat op een van de t-shirtjes van Martin van Waardenburg.
Sol: jij leest goed. Culturele hoofdstad van Nederland. En een van de mooiste wereldsteden. Wist niet dat jouw wieg er stond!
@ Peter: je moet ook niet gaan slapen op CS met je Ajaxshirtje aan! Niks mis met Rotterdam by night! Ligt er aan waar je loopt, maar dat is ook zo in Amsterdam…
Nu ingelogd.
Erik, ehhh was het niet: Amsterdam heeft het, Rotterdam fabriceert het?
Ik ben er geboren!! Rotterdam heeft het!! Zeker wat cultuur betreft. Oioi en Amsterdam denkt het 🙂 Dikke mazzel Daan!!
Reactie is geredigeerd
Wat een vaart in dit verhaal van het zondagskind Daan.
één minpuntje, reuze mensen die Rotterdammers, daar niet van, maar Rotterdam? brrrrrr.
Voor wie me niet gelooft: vergelijk Amsterdam en Rotterdam ‘smorgens om zes uur en ‘snachts om twaalf uur, nou dan weet je het wel
Tja, Amsterdam heeft het. Rotterdam heeft het niet nodig…..
Tassie effe kwijt, dame ? Geluk en eerlijke vinders, en zonnig weer, Rotterdam mooie stad.
Erik: hahaha! (och man, de eerste keer dat ik Rotterdam zag! 1984. Liefde is nooit gedoofd voor de stad).
Willem: helemaal mee eens. (zegt een Tukker, wonend in utrecht, getrouwd met een Amsterdammer!)
mooi verhaal over de mooiste stad van NL!
Het mooiste aan Amsterdam is de trein terug!
Reactie is geredigeerd
wat een mazzel. Ik ben ooit een keer mijn tas kwijt geraakt (al jaren geleden, een te lang verhaal) in Frankrijk op een camping en de volgende ochtend riepen ze mijn naam om. Mijn tas was gevonden. Ik kan daar nog steeds met een warm gevoel aan terug denken. En ik ben geen zondagskind 😉
Jaja! Dat is mijn stad!
bert: er moet iets te lachen blijven. En Rotjeknor forever!
Doortje: mijn vriendin moet altijd erg hard lachen als Amsterdammers zoiets zeggen. Dat betekent dat ze de concurrentie in de ogen zien, zegt ze;-)
Edu: dit weekend kreeg ik op het blog om de oren dat ik altijd zo verdraaid optimistisch ben. Ja, ik kan er helemaal niets aan doen ;-))
Het lijkt wel alsof je voor het geluk bent geboren! 🙂
meid wat een mazzel!
Die crocs vind ik toch lelijk. Ik zie ze bij mijn collega’s ook steeds vaker.
En Rotterdam…. tja, dat haalt het niet bij Amsterdam natuurlijk, maar daar kunnen die Rotterdammers weer niks aan doen.
mooi verhaal, met (h)eerlijk einde – meteen ook een goede een reden om zelf ook nog eens naar Rotterdam te trekken binnenkort …