Wie jat de wijn?

Een bont gezelschap in het huis met het rieten dak in de bossen van Groningen. Twee oudere echtparen, waaronder een schilder en een poppenmaker, vrijgezelle Harrie van net zeventig met zijn moeder van ruim in de negentig, een Antilliaans echtpaar met twee dochters, een alleenstaande vrouw die zich bezint voor ze aan een nieuwe baan begint, een vrouw die net gescheiden is, met haar dochtertje, twee vriendinnen met hun drie pubers en de huiswacht met haar man. En dan wij er nog bij: man en vrouw met twee dochters. Dat zijn bij deze week de 22 gasten in dit natuurvriendenhuis. En dan staan er ook nog 9 volwassenen op de camping, met hun 13 kinderen, verdeeld over 7 tenten. Ex-verslaafd, en onder begeleiding hard bezig om terug in de maatschappij te komen.

Over het huis. Er is iets geks mee aan de hand. Het drinkt als de bewoners slapen. Als je ’s ochtends beneden komt is er wijn verdampt uit de uren daarvoor toch echt nog bijna volle fles. En als je midden in de nacht moet plassen hoor je dat het huis de keukenkastjes met spullen van de gasten open en dicht doet, waarna bij daglicht blijkt dat het je gefopt heeft met de grote flessenverwisseltruc. Rara wat mist er de volgende ochtend in jouw kastje, en hoepla, waar vind je het terug? De verbazing maakt plaats voor nieuwsgierigheid. Tijdens het koken: ‘hé, heb jij dat nou ook, dat de wijn ineens op is?’ En voor verdachtmakingen: ‘ euh, misschien heel gek dat ik het vraag, maar heb jij misschien onze fles per ongeluk leeggedronken?’.
  Tot blijkt dat iedereen wel iets mist, of lijkt te missen. ‘Jezus, is de drank bij jullie ook weg?’ ‘Ja, bij hun ook!’.

Het huis wordt bij nader inzien niet ontvankelijk verklaard -je moet Gronings grootgrondbezit met liefde behandelen anders keert het zich tegen je – en dus werpen we de blikken op elkaar. En op de campingbewoners. Want ja, ex-verslaafden blijven verslaafden, en je moet de kat niet op het spek binden. Maar die opmerking wordt afgestraft door opperhoofd Hannie, die haar hand in het vuur steekt voor de toegewijde vaders en moeders die langer droog staan dan wij allemaal bij elkaar.
Maar wie heeft het dan gedaan? Doe ik rare dingen terwijl ik slaapwandel? Is het Edsil, die alleen in een kamertje slaapt omdat ie zo hard snurkt, en ’s nachts zijn rancune wegzuipt? Of is het onze vrijgezelle Harrie, bij wie het huwelijksbootje telkens voor het aanmeren weer terugvoer, en die nu aangezien wordt voor de man van zijn moeder, is hij het die de flessen leegt?

Of is het toch alleenstaande Marion, of een van de twee vriendinnen, of de gescheiden moeder. Of hé, is het gewoon Hannie, die altijd als laatste naar bed gaat?
Terwijl de kinderen buiten nog even ’tien tellen in de rimboe’ spelen, proberen we binnen het mysterie op te lossen. Bijna iedereen mist wijn, en niemand heeft iets gezien of gehoord. Een van ons moet het zijn, maar zelfs als de nieuwe flessen wijn op tafel komen volgt geen bekentenis. ‘Het is altijd degene van wie je het ’t minst verwacht’. De blikken gaan naar Olivia, de vrouw van Edsil, en dan naar Maria, de gescheiden moeder. Zij gillen het uit. Van het lachen.

Die avond nemen we allemaal onze flessen wijn mee naar de kamer. Om vier uur ‘s nachts wordt Edsil wakker van klapperende keukenkastjes en besluit op onderzoek uit te gaan. Stomverbaasd ziet hij wie er een voor een de deurtjes open doet en er af en toe iets uitpakt. ‘Waar ben jij mee bezig, je maakt iedereen wakker!’. ‘Ik ben op zoek naar mijn fles wijn, ik heb hem in een van deze kastjes neergezet’. En zwalkend en lallend wordt de zoektocht voortgezet. Edsil waarschuwt de huiswacht en zij neemt de dronken huisgenoot onder haar hoede.
De volgende ochtend is de fles whisky van de buren pleitte, en onze vier gehaktballen. Na grote dorst volgt altijd grote trek. Maar wie heeft het gedaan?