Leeuw is dood. De schrijver van prachtige teksten, over het zoeken naar liefde, die wist van het geluk maar het niet ten volle kon voelen en omarmen. De vader van twee kinderen, echtgenoot. Die zo probeerde het tij te keren, maar die het leven niet meer aankon. Er was genoeg liefde, maar het was niet genoeg om voor te blijven leven.
Hoe kun je het geluk dat jezelf zo toelacht, in het lijf, de geest en de gedachten van een ander stoppen? Hoe kan het dat het geluk voor je voeten ligt maar dat je het niet kunt vastpakken? Hij streed in alle openheid, zijn dierbaren wisten van zijn doodswens, die continu in zijn gedachten was. Sterker dan alle liefde die ook in zijn ziel verankerd zat.
Een depressie kan dodelijk zijn. En ik wil dat iedereen die nu denkt ‘voor mij hoeft het niet meer’, de telefoon pakt en de Telefonische Hulpdienst belt. Het telefoonnummer is 0900-0767.
Of neem contact op met Stichting Ex6. waar mensen aan de telefoon zitten die ooit ook zo wanhopig waren. Je kunt beide nrs. dag en nacht bellen. Omdat er zo godvergeten veel is om voor te leven. En omdat je er niet alleen voor staat.
Dag lieve Leeuw. Ik denk aan jou, en aan de mensen die morgen definitief afscheid van je moeten nemen.
Pas gisteren hoorde ik voor het eerst over Leeuw en nu kom ik via een omweg hier terecht. Aangrijpend verhaal…
Joshua, dank voor dit inzicht. Het maakt verdrietig, maar het is denk ik voor veel mensen herkenbaar. Deel dit maar, het is goed.
Dag lieve Floortje en Lotte, ik moest ook zo enorm aan jullie denken de laatste dagen. Wat dapper van je dat je hier een reactie neerschrijft.Ik voelde me erg rot dat er niets was wat Leeuw op andere gedachten kon zetten. Hij had zo’n groot besef wat het voor zijn kinderen zou betekenen, en nog meer toen hij jullie verhalen in het boek las. Dat maakte mij erg verdrietig, want je hoopt hoe dan ook er iets aan te kunnen doen dat iemand de stap niet neemt. Daarom maakte ik dit blog. Om die gevoelens van machteloosheid er uit te kunnen laten stromen.
Dikke zoen, Daan
Gelezen.
Sta versteld.
Voor Daan en na -bestaanden….
Zat weer even te kijken en te lezen
en schreef toen dit…………….
Als je
je leven
niet hebt
geleefd
is het net
alsof je
voor je er
aan begon
al was
wegge
zweefd
Ik lees nu pas alle berichten. Wat erg.
Lieve Daan,
Heb van de week samen met "Lotte" ook het weblog van Leeuw gelezen. En als 2 van de 4 nabestaanden na zelfdoding die in je boek aan bod komen werden we natuurlijk getroffen door wat hij schreef. Overwoog heel even een reactie te plaatsen maar dat voelde niet goed. En dan nu dit bericht. Heb de man nooit gekend en weet niks van z’n zieleroerselen maar kan me natuurlijk al te goed verplaatsen in de mensen die hij achterlaat… Mooi hoe jij er aandacht aan geeft. Ben je dankbaar voor wat je schrijft al komt het dit keer hard binnen.
Liefs, Floortje.
Lieve Daan en Peter,
Sterk zijn degenen die zich kwestbaar durven maken; en dat doen velen hier op dit blog.
Ik ben dankbaar voor jullie reactie op mijn schrijven. Geredeneerd vanuit de psychisch zieke mens kun je veel (proberen te) verklaren en dat is / lijkt ook begrijpelijk.
Vanuit de "gezonde", nabestaande of belangstellende is en blijft suïcide een een ongrijpbaar fenomeen.
Het blijft voor altijd in je gedachten en zorgt inderdaad, Daan, voor bodemloos verdriet.
Daar valt, gelukkig voor ons, wél mee te leven.
Verdriet is eenmaal ook inherent aan het leven, net als vreugde, emoties in het algemeen.
Groeten, Vod senior
PS: Daan, ik wil je boek graag lezen; zal het eerstdaags bestellen via je site.
Reactie is geredigeerd
ik kende leeuw niet
ik ken wel het verdriet
sterkte
Veel depressiviteit wordt geleden omdat we ons verbeelden in de nabijheid te zijn van elkaar in plaats van voelen in de nabijheid te zijn. Depressiviteit is dan ook een gevoelskwestie en voor dat gevoel is de dood een oplossing denkt een enkeling in nood. En omdat we niet weten wat de dood is kan het ook nog eens als verlangen gaan werken. Bevrijd zijn is ons ontdoen van het lastige lichaam zei Plato al. Het lichaam wordt door een depressiveling ervaren als een graf van de ziel. Medicatie brengt verandering in de bekisting van het graf zodat het lichaam langer aan te houden is. Gebruik daarom ook medicatie! Maar als in de grond het verlangen naar verlossing niet verdwijnt, ga dan met je gevoel naar de onderkant van je rug en maak de plek warm door daar alle energie naar toe te sturen en te laten stralen. Houdt dat een tijdje vol maar beter nog probeer het eigen te maken, dan zal ik dat ook doen waardoor we even niet in onze hoofden een verbinding hoeven te verbeelden, maar dat we via onze onderrug voor het gevoel met elkaar verbonden zijn. Wordt en blijft bewust van die energie in de onderrug. Die energie is namelijk van ons allemaal en kost niks. En als alle depressivelingen dat nu gaan doen dan kan het heel goed zijn dat we zelfs hier op aarde verlost kunnen gaan worden van ons lichaam als graf. Maar dan moet u ook wél blijven doorpraten. Van mij heeft u in ieder geval mijn gevoel!………..:)
Lieve Vod Senior en junior, ik ben zo blij met jullie reacties. Dat is heel kwetsbaar, en ik ben jullie daar heel dankbaar voor. We redeneren vanuit onze eigen situatie, en vaak dus vanuit het zelf niet suicidaal zijn. Ik heb niet het idee dat ik iets had kunnen doen om Leeuw op andere gedachten te brengen. Zijn eigen dierbaren is dat ook niet gelukt. Net zo min als het jullie met alle liefde in jullie lijf is gelukt om jullie geliefde dochter en zus te behouden voor dit door ons zo gewenste leven. Dat betekent onmacht. wanhoop. Bodemloos verdriet. Dat medicijnen de enige mogelijkheid bieden op herstel, is waarschijnlijk een feit, maar dan nog kun je dat niet afdwingen.
Ik hoop zo dat het onderwerp bespreekbaar is, en dat depressies serieus worden genomen in onze maatschappij. we willen zo graag alles zelf oplossen, en mijn vraag is: op welk moment kun je nog wel iemand bereiken, iemand overtuigen dat er hulp en medicijnen nodig zijn, dat zelfhulp en strijd niet meer voldoende zijn.
Ik weet geen antwoorden, maar weet wel dat je hierover altijd vragen moet blijven kunnen stellen. En ik weet ook dat die vragen ‘waarom’ en ‘ hoe had ik het kunnen voorkomen’ het leven van nabestaanden heel lang kunnen beheersen.
Ik denk aan jullie. Groet, Daan
nb, was ook voor Daan, dat snap je zeker wel.
Voor Vod Senior: voor iemand die suïcidaal wordt, is de dood een wenkend perspectief. Logisch en begrijpelijk vanuit de waan die suïcidaliteit is, jezelf verlossen van de onverdraagbare en overweldigende wereld en de wereld verlossen van jezelf.
Het is geen wraak of egoïsme, er is geen verwijt (ook al zijn er verwijten geuit), hooguit zelfverwijt. Er kan ook geen sprake zijn van schuld bij nabestaanden, hooguit van machteloosheid.
Voor iemand die gezond is kan het niet anders dan onbegrijpelijk zijn dan iemand de dood verkiest, voor uw dochter was het echter een door waan veroorzaakte logische en onweerstaanbare daad waarvan ze als ze dat had kunnen zeggen, berusting en aanvaarding had gevraagd. Het was niet uw wereld die ze verliet. Het was de hare, de wereld waarin ze gevangen zat en onbereikbaar was.
Een wereld waarin ze niet meer begreep dat de pijn die ze u wilde besparen, juist zoveel pijn veroorzaakte.
Ik heb in die wereld geleefd, anders had ik u dit niet kunnen vertellen.
Iedere keer is het weer schokkend en verdrietig
Reactie is geredigeerd
Onze ervaring met de zelfdoding van onze dochter: wij hebben het niet kunnen voorkomen, hoe vaak we de film van haar leven ook hebben terug gespoeld. Psychisch leed (psychisch ziek zijn) van mensen is zó ongrijpbaar.
Het gebeurt en zal blijven gebeuren; wat overigens niet hetzelfde is als werkloos bijven toezien.
Erover praten is altijd goed, zowel voor de psychisch zieke zelf als voor zijn naasten c.q. nabestaanden.
En het gaat niet altijd mis.
Daarom is dit blog uniek.
Reactie is geredigeerd
Als een Leeuw gaat sterven
Trekt hij zich terug
uit de groep of gemeente
Maar wéé n je gebeente
als het niet je tijd is
én er géén afscheid is
Dan komt het er op aan
voor Fam, Daan, blóggers
om Bulderend als een
Leeuw door te gaan……
Joshua
Jezus.
Ja, mensen met depressies kunnen er veel bezwerende humor op na houden. Ik las over een tijdje terug over zijn stamkroeg, leukste cafe, in Groningen en dacht: gelukkig. Heb niet gereageerd, want Groningen is zo ver weg, maar eerlijk gezegd denk ik dat je ook machteloos staat in the end. Medicijnen, zoals Peter al schreef, die zijn belangrijk! Triest.
asa este
Goed dat je hier aandacht aan besteedt.
Ben sprakeloos.
Goed geschreven Daan.
Ga serieus met de gevoelns va die ander om, wees alert voor de boodschappen.
Nogmaal goed geschreven.
Au, dit doet pijn…
Zo dichtbij..
Ik reageerde net al op Thera’s blog, die hierheen verwees.
Beste Daan,
Ik steun je van harte in je reactie op Dunya en ben ontzet over de wijze waarop zij haar spot drijft met een overledene. Ik wist niet
dat de persoon echt overleden was die zij noemde en dacht dat het uit haar troebele brein kwam, maar begrijp nu hoe misselijk en hypocriet haar verhaal is. Een klacht is meer dan op zijn plaats. Iemand die zo ver is ge gaan hoort niet thuis op het Volkskrantweblog!
even begreep ik het allemaal niet….maar heb even bijgelezen, want ik was een tijdje afwezig en ook een beetje in de rouw…
maar het is zo triest…en het erge is dat ik
zelf zo gelukkig ben en voel en overloop van liefde, die ik nauwelijks kwijt kan…
waarom is het zo raar verdeeld in het leven, vraag ik me steeds weer af..waarom ik wel, die best met heel wat minder af kan, en Leeuw zo diep ongelukkig….
dat hij rust in vrede…
dat zijn vrouw en kinderen kunnen berusten in het verlies…
dank je Daan en ook alle @Anderen voor het delen…
jegliefs
heel erg en triest..shit zeg.
Reactie is geredigeerd
Kende hem niet
het lijden kan
soms ondraaglijk
zijn
ik hoor het mijn
vriendin al zeggen
"daar heeft hij zelf
voor gekozen"en dat is
ook zo maar daarmee onderdruk
je je emoties ook
er moet veel meer gehuild worden
denk aan je Daan…..
@Daan: Moedig blog Daan. Met stilte en ontzetting gelezen. En het voelt heel vreemd en onwezenlijk aan. Leonardo / Leeuw begon enkele weken bij ons af en toe een reactie te plaatsen. Dat waren leuke woordenwisselingen. En dan lees ik vandaag dit bericht. Vreselijk.
Ik hoop dat iedere VK blogger jouw bijdrage zal lezen zodat men zich weer eens terdege er van bewust wordt van het feit dat sommige mensen het echt héél moeilijk hebben en dat er helaas slechts één uitweg is.
Ik wens de familie van Leeuw veel sterkte en hoop dat Leeuw zelf eindelijk zijn rust gevonden heeft.
Daan, nogmaals, dank je wel dat je de euvele moed hebt gehad dit op te schrijven voor ons.
Pas / Kokopelli
Bizar, iemand die we niet kennen en toch grijpt het ons aan.
De dood…
Sterkte aan de familie van Leeuw
………….. sluit me aan bij Peter.
ken(de) die andere kant en alleen als je dat vonkje zíét, zal je bellen
Heftig !
Wat een eenzaamheid dat je zo kunt verdwalen in je gedachten.
Helaas wordt er nog weinig begrepen van de hersenchemie die bij depressie een rol speelt.
Depressie kenmerkt zich door verlies aan vitaliteit en opgeven van de zelfhandhaving. Bij een zware depressie ben je defensieloos.
De depressieve waan is dat je alleen maar problemen voor anderen veroorzaakt en er maar beter niet meer kunt zijn.
Zelfmoord is als regel geen ultieme egoïstische daad zoals ten onrechte nog wel wordt aangenomen. Ik hoop dat de nabestaanden dat in hun verdriet en onmacht om te begrijpen, beseffen.
Geen woorden.
Toch wel.
Respect voor zijn moed, en medeleven voor zijn nabestaanden.
Soms voelt het alsof je alleen lapmiddelen aan kunt bieden aan de ander. En dat geeft een machteloos gevoel. Daar moet je ook op dit blog mee om leren gaan. Die onzichtbare ander, ook een mens van vlees en bloed.
Ik begrijp het niet en ik begrijp het wel.
Onmogelijk.
Ik zwijg, vervuld van mededogen, Daan.
Ik heb maar een blog geschreven over die k…depressie. In het kader van openheid.
Shit . Leeuw citeerde in één van zijn blogs Ede staal: Het het nog nooit zo donker west of ’t wer altied wel weer licht.
Hoop dat hij dat licht heeft gevonden, heel aangrijpend
Daan, ik voel met je mee, onmacht overheerst.
Ik kende zijn blog niet, hij was er te kort, eigenlijk wil ik nu gewoon even stil zijn…
Ik denk dat heel veel dingen onvoorstelbaar zijn. Koester wat je hebt. Dank allemaal voor jullie gedachten.
Wat ScrambleX vertelt, dat bedoel ik ook met de eenzaamheid die me treft en trof toen ik zijn stukje las van de week. Het over de grens zijn of gaan.
Ik voel naast onmacht ook compassie. Met/voor hem en voor/met de nabestaanden.
Ik probeer me bij dit soort dingen te bedenken hoe het zal zijn géén hoop te hebben op een uitkomst, of helemaal geen lichtje meer te zien. Ik heb er al veel zien vallen op deze manier, en steeds weer kom je uit op hetzelfde….
Tot op zekere hoogte kan je jezelf een voorstelling maken…
Over die grens kan je dat niet….dat heb je tenslotte (godzijdank) zelf op dat moment niet meegemaakt….
…
ScrambleX, vertel daar eens meer over. Of niet. het is goed om langs te komen. Even na te denken.
Annelies, dit blog is zo bijzonder. Hoe verschillend we ook allemaal zijn, er ontstaat iets. Er worden vriendschappen gesmeed, mensen ontmoeten elkaar. En net als in de gewone wereld haten we soms die ander, maar vooral zoeken we maatjes hier. En een van die maatjes hebben we dus niet kunnen bereiken. Dat doet iets met je gevoel van machteloosheid. Het is niet onze schuld, maar wat had ik graag iets geschreven dat had gemaakt dat hij hier nog was. Zo’n gevoel.
In stilte nog even bij je terug Daan.
En nog eens, en nog eens, en misschien wel nog eens…
Morgaine, pijnlijk dichtbij, en wij zijn hier met zijn allen dicht bij elkaar. Ik hoop dat dit steunt.
Geen woorden voor, de nabestaanden zullen met vragen blijven, ik wens ze alle sterkte in de wereld. Mooi geschreven Daan, het zet ons allemaal weer met de voeten op de grond..
Wens de nabestaande heel veel kracht en sterkte toe.
ai. pijnlijk dichtbij dit onderwerp.
Ik kende hem niet, maar wens hem vrede.
Reactie is geredigeerd
Precies Elsje. Contact houden ondanks alles. En mensen die depressief zijn verliezen hun humor vaak niet. Daarmee kunnen ze je trouwens ook goed afleiden.
Thera, ik heb ook geen antwoorden, wel veel vragen. en daar moeten we dus maar gewoon over besluiten: niet over zwijgen. Het gaat vaak niet om de antwoorden, maar om de vragen. en ze mogen stellen. Fijn, jouw reacties.
Ik had zijn eerdere bericht ook gelezen.
We weten verder niets over zijn voorgeschiedenis (ik niet, tenminste) dus het kan zijn dat hij al diverse vormen van hulp heeft gehad, dat hij al eens de telefonische hulpdienst heeft gebeld-
ik denk dat er tegen bepaalde vormen van depressie toch weinig gedaan kan worden. Je staat echt machteloos denk ik…
Sterkte voor de nabestaanden…
Ik twijfel niet aan jouw integriteit Daan.
Dit soort berichten heb ik te vaak langs zien komen.
Preventie?
Ach – ik heb 15 jaar in de psychiatrische hulpverlening gewerkt. Het enige wat wel eens wil helpen is contact blijven houden, ook al wordt dat afgewezen.
Voorzichtigheid is niet nodig. Ik heb wat afgelachen met mensen die voortdurend met het doodsverlangen op zak rondliepen.
Misschien is het juist wel goed om er over te schrijven. De weg is eenzaam, en eigenlijk zijn velen van ons dus kennelijk getroffen door zijn eerdere bericht. Ik ook, maar ik zweeg, omdat ik niets wist te zeggen. Het zou vast geen verschil gemaakt hebben.
Maar wanneer deze zelfmoordgedachten minder in de taboesfeer zouden liggen, en zelfmoord zelf, dan zou het toch mensen kunnen weerhouden, alleen maar door het gevoel van verbroedering met mensen die zich hetzelfde voelen. Zoiets, of zou het juist het tegenovergestelde effect hebben?
Heel erg…veel sterkte voor de nabestaanden. Goed om te benadrukken dat mensen vooral hulp zouden moeten (kunnen) gaan zoeken.
Dankje voor dit bericht, hoe erg ook.
Had van de week ook zijn bijdrage gelezen.
Mij treft en trof de enorme eenzaamheid.
Het is erg en het voelt erg.
Goed dat je laat weten en de woorden neerzet zoals je dat hier hebt gedaan.
ja elsje….er zijn er slechts weinig die bedenken daar lichtzinnig of leugenachtig over te zijn, jij bent er blijkbaar één van.
Ik ben geschrokken van dit bericht.
Dag Elsje, het is waar. Vragen stellen is altijd goed. Wil je van me aannemen dat het waar is? En wil je je gedachten laten gaan over preventie? Er wordt altijd gemaand voorzichtigheid te betrachten, je mag er eigenlijk niet over schrijven. En ik zou zo graag willen dat meer mensen hulp gaan zoeken in dit soort situaties. En het niet zelf proberen uit te knokken.
Reactie is geredigeerd
Ik weet het niet hoor. Is het waar? Het is niet mijn bedoeling om iemand te kwetsen, maar ik durf er niet vanuit te gaan dat het werkelijk zo is.
Nou zal ik wel weer iedereen over me heen krijgen. Maar dat moet dan maar.
Getverderrie Daan, nu Leeuw ook al. Laatst Theo Westhoff, waarvan ik niets wist. En ook al las ik net bij Jan van Daal een dergelijk bericht.
Niets iets om vrolijk van te worden. Maar ja, zo is het leven wel. Dank voor deze mededeling.
Godvergeten depressie!
En het leven haast maar voort, rennen, rennen, niet opzij kijken.
Ik ben boos en verdrietig. Niet op hem, maar op de wereld. Verharding alom.
Arme vrouw en arme, arme kinderen.
Wat voor een proces moeten zij nu doorlopen, het gevoel van tekort geschoten zijn, terwijl ze deden wat ze konden plus het verdriet van gemis, dat niet slijt, allen maar ooit misschien een plek vindt.
Stomme, godvergeten rotdepressie!
Sorry.
Reactie is geredigeerd
Wat erg!! Ik ben erg onder de indruk. Heel veel sterkte wens ik zijn nabestaanden.
Rust zacht lieve Leeuw.
Las het net op zijn blog. Wat vreselijk. Ook dat je er zo weinig aan kunt doen als iemand zo’n wens uit, dan is er wel erg veel afstand in de virtuele wereld.
Net deze week las ik wat hij schreef over jouw boek, schrok van wat hij zei, wist niets te zeggen… schrik hier enorm van. En weet weer even niets te zeggen.
Een diepe zucht.
Goed dat je hier even aan Memoreert.