De ingang is nog steeds hetzelfde, het interieur totaal veranderd. Heette het pand aan de Nobelstraat in Utrecht vroeger nog ‘Zeezicht’, waar je lekker kon eten en waar het personeel bijzonder vriendelijk was, nu is het een ‘one for the road’ Ierse kroeg, genaamd The Florin, met dito inrichting.
Wat niet veranderd is: iedere zaterdag wordt nog steeds alles aan de kant gezet voor de live-radio-uitzending ‘Spijkers met koppen’, met publiek, muziek en vaak verrassende gasten. Vijftien jaar geleden liep ik hier stage. Droombaan. Ik woonde om de hoek, reisde door de week naar de redactie in Hilversum, maar op zaterdag kon ik kruipend naar mijn werk. Jack Spijkerman was een van de presentatoren, en hij werd regelmatig vervangen door Dolf Jansen en Felix Meurders.
Wat ik bij Spijkers ondermeer heb geleerd is niet alleen goede, korte onderwerpen produceren, maar vooral ook goed te zijn voor je gasten. Zorg je dat zij het naar hun zin hebben, dan hoor je dat later terug in de uitzending. Iemand die zenuwachtig is, of dichtklapt, daar heeft niemand wat aan, en als redacteur kun je een gast kneden, oppeppen, zorgen dat hij of zij goed voor is bereid. Iets wat een presentator in die paar minuten aan tafel niet kan doen. De mensen achter de schermen zijn het hart van het programma.
Vijftien jaar later loop ik door diezelfde voordeur. Maar nu ben ik zelf te gast bij Spijkers. Net als toen staat Nicolet bij de deur om de gasten op te vangen. Allebei ouder geworden, maar we herkennen elkaar direct. Ze heeft nog steeds die grote lach, en nog steeds diezelfde hartelijkheid. Ik zit in de uitzending samen met Udo Klompenhouwer, een van de zonen uit mijn boek Leven zonder ouders. Het is vertrouwd maar ook heel raar om naar boven te lopen en nu zelf een kopje koffie met een broodje te krijgen. En een voorgesprek vol peptalk. Ook dat is niet veranderd: de redactie zorgt goed voor haar gasten.
De afgelopen weken heb ik verschillende interviews gegeven, ook live, maar dit is toch net even een tikje anders. Een hele volle kroeg, columniste Carry achter ons, Agnes Kant in aantocht, een hilarische discussie over volkstuintjes voor ons, gevolgd door een scherpe column van Hans Lebbis: het zindert in de kroeg en dat doet toch wel iets met mijn hartslag. In het applaus voor Lebbis schuiven wij aan. Udo en ik kijken elkaar nog even aan en dan introduceert Dolf mij. ‘Daan Westerink was veertien toen ze haar moeder verloor, en zeven jaar geleden overleed haar vader…’ Felix doet het interview, het publiek is muisstil, ik hoor af en toe een aaah, en zowel Udo als ik klappen niet dicht. Het gesprek gaat razendsnel en goed, dankzij de vragen van Felix, de voorbereiding van eindredacteur Margareth, en omdat wij allebei het heel belangrijk vinden om te blijven vertellen dat iedereen rouwt op zijn eigen manier, en dat het normaal is dat je je balans terug moet zien te vinden als je ouders overlijden. Ook als je voorbij de veertig bent.
Ik zie Dolf af en toe instemmend knikken, ik kijk vol trots naar Udo die geweldig goed uit zijn woorden komt, ik zie de zaal geconcentreerd luisteren, en dan is het gesprek na 8 minuten weer voorbij. Applaus, en we staan weer tussen het publiek. Klappen op de schouders, andere gasten die ons complimenteren, iemand uit het publiek die vertelt over de dood van zijn vader (‘mijn moeder kan er nu nog steeds niet over praten, ook acht jaar later niet’) en dan lopen we naar boven. Even stoom afblazen. Kopje koffie en een sigaretje en diep zuchten.
Een van de redacteuren van Spijkers, een oud klasgenoot van de School voor de journalistiek, vraagt hoe ik het vind om hier weer te zijn. ‘Er is heel veel veranderd, maar ook heel veel niet. Ik voel nu zelf hoe goed het is om ergens welkom te zijn’. Even later kus ik Udo gedag, en fiets ik uitgelaten terug naar huis.
Uitzending is hier terug te luisteren: uitzending Spijkers met koppen 8 december 2007. (Het onderwerp start na +/- 45minuten, na de column van Hans Lebbis)
Live niet gehoord, maar heerlijk zo’n herkansing.
Je verdient zo’n podium.
Dank je Marsjan!
ik volg je al een tijdje maar reageer meestal niet…(voor mij is er ook veel herkenning). Maar tja nu ik je in mijn favoriete radioprogramma hoorde….echt heel gaaf, kalm en ingetogen gedaan!! Complimenten. Groet Marjan.
Harmjan, herkenning is o, zo belangrijk! Dank je wel voor je woorden, en ik ben heel blij dat het boek er nu is… Ook voor jou dus..
@Daan
Ik heb de uitzending zaterdag gehoord. Het was een helder en indrukwekkend interview. Complimenten!
Ik heb zelf op 13-jarige leeftijd mijn vader verloren en herkende veel van je ervaringen. Goed dat je er een boek over geschreven hebt.
Groet
Harmjan
Wauw Noud, in mijn eerste versie van dit blog heb ik het ook beschreven: dat twee jaarlijkse verbouwen van het interieur. Met als hoogtepunt de twee jaren dat je moest eten aan kindertafeltjes, op kinderstoeltjes. Helaas niet met kinderbestek. En het personeel was grandioos, maar dat zal er wel mee te maken heben dat ik zelf jaren in de Utrechtse horeca gewerkt heb. Dan ga je het zo ontzettend waarderen als je zelf ook goed ontvangen wordt. Dat Zeezicht Zeezicht niet meer is vind ik nog steeds doodzonde.
Dank voor je woorden! Stukje nostalgie, heerlijk om in te wentelen.
Mooi gedaan! geweldig verhaal ook, veel nostalgie voor mij. Het was mijn studeerkroeg en ik heb er ook uitzendingen meegemaakt. En iedere twee jaar een ander interieur, met behoud van de naam. Mijn kinderen werden steeds helemaal blij van ons verhaal dat we in Zeeland wonen omdat we in Utrecht het Zeezicht zo misten…
Ja, raar is dat, dat heb ik ook. Terugluisteren is ook best wel gek…Je kunt je op niets anders concentreren dan op een stem… Fijn om te horen dat je het mooi vond…
Mo, sorry, dank voor je woorden. Zal Udo heel leuk vinden! Zeg het hem vooral zaterdag!
Toch gelukt, mijn virusscanner was wat over enthousiast. En ik dus ook, mooi intervieuw, best wel aangrijpend. Eerlijk gezegd vind ik het op de één of andere manier meer aankomen als je alleen geluid hebt, dan wanneer er ook beeld bij is…
Rami, hij start hier in Utrecht direct op. Wellicht slechte verbinding bij jullie? Of instellingen niet ok? Benieuwd naar je reactie.
Gadver hij start maar niet op bij mij. Ben wel reuze nieuwsgierig natuurlijk, maar door al die bloggers zal hij wel overbelast zijn (?). Probeer het straks nog een keertje Daan…
’t is een prachtig interview Daan, ik heb het zojuist beluisterd. Je deed het echt heel goed, en Udo ook!
Natuurlijk Mo!
Koen: ik ook!
Demio: gelukkig heb ik verder geen hobbie;-) En tv kijken deed ik al haast nooit…
Ik wil zaterdag natuurlijk wel een handtekening hè!
Dat is een baan erbij, joh. Maar wel leuk dat het zo in de belangstelling staat. Ik heb het boek uit inmiddels. Ik zal het zeker nog eens openslaan om terug te lezen.
Hee wat goed Daan! Je weet het goed te brengen! Het is je van harte gegund!
(ps. ik mis nog wel eens de muziekavonden in het oude zeezicht op de dinsdagavond.)
groet,koen
Reactie is geredigeerd
Ik ben heel blij met jullie. Ook als jullie de uitzending helemaal niks zouden vinden. Het is goed om te lezen dat de boodschap overkomt.
Het is druk, en dat had ik van te voren nooit kunnen bevroeden. Het is overweldigend, maar wel zo ontzettend mooi omdat ik het kan delen met al die mensen die meewerkten en die hun ziel en zaligheid met mij deelden. Daar ben ik zo trots op. Het is geen solo-project, er zit een heel team achter. Voelt goed, net als de reacties!
Daan: Leuk voor je, al die belangstelling. Je lijkt wel een echte BN’er ;-)))
(Ivy)
Wat een druk leven erbij.
Kan je het wel bijbenen?
Wel fijn de belangstelling, en je weet dat het boek een bijdrage levert aan levens van mensen.
groet Luuk
Nou inderdaad, mijn hartslag ging ook flink tekeer in dat kerkbankje! (dacht dat jij daar inmiddels geen last meer van had, maar dat heb ik dan onderschat)
We hebben het er inderdaad goed vanaf gebracht, mede, of juist door de goede sfeer aldaar!
En wat goed te weten, dat je daarna gelijk al weer met iemand in gesprek bent die over zijn gemis spreekt! Daar gaat het om toch!?
Ook goed te weten dat er ook gelachen kan worden, ook romdom zaken als deze.
(bedenk me net dat als mijn buurvrouws overtuiging uitkomt ik weer uit je boek gehaald moet worden 😉
Reactie is geredigeerd
Wat een leuk verhaal!
En zo is de cirkel rond, heel mooi.
Groet,
Ien
Wat moet dat raar voor je geweest zijn, aan de andere kant van het verhaal. Wel ontzettend leuk!
de cover van het boek sprong in mijn oog. zeer fraai, met die twee beelden in kleur rechts boven en links onder en het strenge van die drie rijen.
Reactie is geredigeerd
Hey meissie,
Ik heb net geluisterd: ben trots op je !
Tot snel !
Jammer genoeg kan ik de links niet krijgen. Lijkt me spannend! Ik heb zelf nooit zo van Dolf Jansen gehouden. Ik heb een andere tijdsbeleving dan hij.
Moet nog even luisteren je bent niet bij te benen. Hoe is de stand ? Blijven vertellen natuurlijk, boodschap is voor zovelen waardevol.
Zo meissie, ik heb weer flink zitten slikken. Knap hoor, hoe je het allemaal verwoord. Wel fijn al die publiciteit, maar je moet het wel kunnen.
Petje af maar weer.
Nou, prima interview hoor. Goed verwoord allemaal.
Beus, dat was het zeker.
Zoë, ik ben ook heel benieuwd hoe iedereen op elkaar reageert!
IJskastmoeder, ik ben zo blij met ieder jaar dat erbij komt. Die wegen steeds zwaarder. Wat betreft het evenwicht vinden. Soms glijd ik uit, maar ik herstel sneller dan vroeger… En ik ben trots! Ook op jou en andere bloggers. Trots, kent u dat woord?
Spijkers met koppen in Florin, dat kan ik me helemaal niet voorstellen – is dat gek? Ben blijkbaar 15 jaar stil blijven staan 😉
Mooi hè, ouder worden en aan de andere kant van de tafel terechtkomen.
ik word steeds nieuwsgieriger naar de verhalen van de anderen in je boek.
gr Z
Mooie ervaring.