Nuchter type

Ik weet niet hoe het komt, maar ik kan heel veel dingen niet die anderen, ook werkzaam in de zorg, wel kunnen. Ik kan niet dansen om een kring met kaarsen (stak bijna mijn broek in de fik tijdens een cursus), wil niet samen met anderen een kaarsje opsteken – ook niet virueel – voor mezelf of voor mensen die ik mis, ik kan niet mediteren en daarbij heel intens de zieke cellen aansporen om beter te worden, ik doe liever niet mee aan een groepsknuffel, en ben allergisch voor mensen die met me meehuilen als ik zelf helemaal nog niet weet of ik wel verdrietig ben. Kortom: ik ben een nuchter type.

Ik kan beter schrijven dan praten, heb een hekel aan gezellige telefoongesprekken, en word gek van mezelf als ik te lang nadenk over een onderwerp. Maar ook ik moet soms mijn gevoel kwijt, en dat gaat het beste op het beeldscherm. Het praat niet terug, stelt geen vragen, en het ordent mijn gedachten. Het is kortom de beste hulpverlener die ik ken: mijn eigen laptop.

Dus toen ik gisteren te horen kreeg dat die mutante cellen weer bezig waren in mijn baarmoederhals, pakte ik geen telefoon, reed ik niet naar een vriendin, ging ik niet skypen met mijn beste vriendje, maar schreef ik alles op wat ik wist en knalde dat op mijn blog. En klapte daarna mijn laptop dicht.

Waarom wel iets op een blog schrijven en niet direct bij vrienden mijn hart luchten? Vind ik het prettig dat anderen wel kunnen lezen hoe het met me gaat, maar heb ik afstand nodig om door te kunnen gaan? Dat denk ik wel. Het is een anonieme vorm van delen zonder klef te worden. Niemand kan door het beeldscherm kruipen, ik krijg wel virtuele knuffels, maar die kan ik ook net zo makkelijk weer van me afschudden – en dat doe ik vaak.

Afstand en nabijheid, en alles onder controle. Ik las hele goede zinnen van een goede vriendin (die zelf ook zeer bedreven is in het op papier zetten van haar dagelijkse leven). Die klikte ik niet weg. Daarna ging ik in bad. Ik mediteerde daar niet, ik las een boek, en ik deed daarna lekker mijn ogen dicht.

Vandaag kon ik wel bellen. En vertellen. En kon ik langsgaan. Bij een vriendin die ook niet op zoek was naar het ‘waarom’, en ook helemaal niet de behoefte voelde om mee te huilen. Want er is niets om te huilen. Het leven is er, en dat wil ik vieren. Wel gaf ze me een dikke knuffel (‘niet omdat ik vind dat je een knuffel verdiend hebt, maar omdat ik de behoefte heb om je te knuffelen’). En dat voelde goed.

Ik moest even afstand nemen, iets gaan onderzoeken, daarna het gaan snappen, en toen kon ik het toelaten.

Daan Westerink, 21 januari 2009