Hoogzwanger zit ze voor me. De vrouw die me als arts-assistent in 2005 zo geweldig begeleidde nadat mijn uitstrijkje niet goed bleek te zijn, is inmiddels gynaecoloog en verwacht binnenkort haar tweede kindje.
Sinds vier jaar zit ik in de molen van het uitstrijkjesgebeuren. Waarom noemen ze het eigenlijk een uitstrijkje, en geen uitstrijk? Het lijkt om iets kleins te gaan, om een ‘ vrouwendingetje’ , terwijl de uitslag baarmoederhalskanker kan zijn. Maar dit terzijde.
De dokter is een nuchtere maar warme vrouw. Ze communiceert uitstekend. Ze heeft kennis van zaken en is ambitieus (” Ik vind het een uitdaging om te onderzoeken of het handiger is ook jongens te vaccineren, of alleen die vrouwen te behandelen die het HPV-virus niet afbreken” ), en ze geeft antwoord op mijn vragen.
Ik kreeg in 2005 de uitslag Pap3a. Op zich niets ernstigs aan de hand, maar wel behandelen, want uit de afwijkende cellen kan zich kanker ontwikkelen. Dus onderging ik een lisexcisie, waarbij die cellen werden weggebrand. Vervolgens bleef ik 2 jaar onder controle. Alle cellen bleven zich keurig gedragen. Toen kreeg ik een jaar vrij.
Zonder klachten (net als de vorige keren), werd er afgelopen zomer weer een uitstrijkje gemaakt. En helaas: weer 3A. En ik werd getest of het HPV-virus, dat baarmoederhalskanker kan veroorzaken, in mijn lijf aanwezig was. Dat was zo. Maar, zo vertelde mijn arts: 98% van de vrouwen die dit virus bij zich dragen, breekt dat ook vanzelf weer af. Nu hou ik er niet van dat ik bij een meerderheid hoor, maar ik hoopte toch heel stevig dat het toeval was, en dat ik niet tot de 2% van de vrouwen behoorde die dat kutvirus niet zelf af kunnen breken. Helaas, ik behoor wel tot die minderheid.
Gelukkig was het aantal cellen dat afweek niet zo hoog, en besloten we in goed overleg dat er deze keer geen behandeling zou volgen. Op naar de volgende controle. Kijken wat mijn lijf zelf aankon. Vorige week opnieuw controle. Vandaag de uitslag.
Weer 3a, oftewel: PAP 3a2. Verder onderzoek bij de gynaecoloog, mogelijk weer een lisexcisie. En hoe nuchter ik ook ben, en hoezeer ik ook niet geloof in ‘ denk je zelf gezond’: toch zat er heel even een meisje in me dat heel hard huilde om haar mama. Gelukkig werd ze daarna snel getroost door de nuchtere grote zus die zei: kop op, je bent onder controle, de behandeling die straks volgt stelt niet heel veel voor, en je mag blij zijn dat jij goed onderzocht wordt door je arts, dat kon mama helaas niet zeggen.
Heel gek, maar ergens heb ik het gevoel dat mijn moeder als beschermengeltje nu goed haar werk daar boven. Zegt de ongelovige. Waar ik wel in geloof: in onderzoek. Ik wil hierbij iedere vrouw boven de 30 op het hart drukken (en op alle ander plekken in haar lijf): doe mee aan dat onderzoek, en laat je oproepkaart niet links liggen. Zie dat uitstrijkje niet als iets vervelends (er zijn heus ergere onderzoeken), maar als levensbehoud. Baarmoederhalskanker is een vuile, gluiperige moordenaar. Eer je door hebt dat hij achter je staat, is het vaak al te laat. Ja, laat dit maar een waarschuwing zijn. Steek je hoofd niet in het zand.
Daan Westerink, 20 januari 2009
Wil je weten wat er precies gebeurt tijdens het maken van een uitstrijkje, en hoe het verder gaat: dit is een site waar alles heel duidelijk uitgelegd wordt: Een uitstrijkje, hoe gaat dat?
Heel veel sterkte, ik duim hier voor je!
Dit zijn van die dingen waarvoor ik mijn kop ook liever in het zand steek. Niet handig, ik weet het. Lijkt me moeilijk om mee om te gaan, sterkte.
Reactie is geredigeerd
Lieve Daan, ik weet niet wat ik moet zeggen. Maar voel mee.
dank je daan… hoe erg, mijn oproepkaart slingert hier idd al een jaar!
ik ga voor volgende week een afspraak plannen!
en voor jou heel veel sterkte!
Nou, lekker dan !
Goed, dat je onder controle bent.
And I couldn’t agree with you more.
Vriendinnen van mij zeggen altijd: ik hou daar niet zo van.
Nee, alsof ik het zo’n feest vind om daar wijdbeens in de stijgbeugels te liggen.
Maar te laat zijn heb ik nog minder zin in.
Ik heb het ook echt meegekregen van huis uit.
Wij waren al in de puberteit op de hoogte van de noodzaak.
Mijn moeder ging altijd.
Dus, dames.
Zoek evt. een vrouwelijk arts.
In Amsterdam weet ik dat er een lijst bestaat van vrouwelijke huisartsen die uitstrijkjes maken voor patiëntes uit andere praktijken.
Vraag ernaar bij je huisarts.
Overigens: als hij als een boer reageert wordt het wellicht tijd om meteen van huisarts te veranderen.
Maar dat terzijde.
Doorgaans vinden mannelijke huisartsen dat helemaal geen vreemd verzoek hoor.
Reactie is geredigeerd
jeetje Daan, wat een stress weer.
Ik (volledig heiden) zie je moeder over de rand van haar wolkje naar je kijken, samen met je vader.
In 1990 werd bij een nacontrole bij mij ook 3a geconstateerd. De lisexcisie mislukte, waarop de gynaecoloog zei: dan doen we dat over een half jaar wel, je krijgt een oproep. Vreemd, maar je vertrouwt graag op de dokter.
Geen oproep gehad, zelf ook vergeten maar gelukkig werd ik zwanger en wie schetst mijn verbazing toen bleek dat mijn 3a ineens helemaal niet meer aanwezig was, en nu, 19 jaar later, nog steeds niet terug. Maar ik zal wel een uitzondering zijn.
Probeer er zo goed mogelijk mee om te gaan Daan. I know you can!
Naar dat het zo is, ik wens je sterkte met de behandeling weer. En de zorg voor jou en dit virus is er aan en van alle kanten, zo lees ik het…..
Hartelijke groet, Coby
Fijn voor je dat je grote zus(wist niet dat je een zus had) er bij was. Wees trots op zo’n zus. Ik(als wel-gelovige) ben er van overtuigd dat je moeder je in de gaten houdt. Dat gevoel heb ik bij mijn vader ook.
Wens je sterkte bij het de kop indrukken van die vervelende cellen.
Gelukkig word je inderdaad goed in de gaten gehouden. Blijft wel klote dat dit moet!
Sterkte in ieder geval!