Hé lief,
Als die tumor niet in jouw kop had gezeten, was je nu 64 geweest.
Jaja, sixty four…
Da’s de leeftijd waarop je zo’n feestje moet geven met een dj die deze draait:
Want zo gaan die dingen, als je gewoon blijft leven.
Will you still need me?
Will you still feed me?
When I’m sixty four?
Nee, ik denk niet dat dat ons verhaal was geworden.
Jij was de ultieme bindingsangstige vlinder,
Ik was de ultieme romantische troela,
En als jij was blijven leven, was dat wat wij tegen beter weten in onze relatie noemden, zonder meer uit elkaar gespat.
Maar djiezus, wat was het mooi zolang het er was 🙂
En vanavond,
op de avond waarop jij stierf,
wil ik
– en ik had dat veel eerder moeten doen, ik weet het –
alsnog dat vieren.
Vanavond is voor jou en voor mij en voor dat wat wij hadden.
Lieve Leon, ik heb heel goed leren leven zonder jou, maar op de één of andere manier ben je er nog steeds – en dat koester ik.
Dus blijf maar een beetje wonen in mijn hart, ok?
Kus,
– Amsterdam, 24 oktober 2012 –
Laat een reactie achter