Vaak liepen ze met zijn drietjes hand in hand over het speelpleintje. En de oudste van vijf sloeg regelmatig zijn armpjes om zijn broertje en zusje heen. Uit bescherming, of als voorbereiding, omdat hij wist dat er zo maar weer iets zou kunnen gebeuren.
Ik keek heel graag naar hem. Naar dat kleine manneke, waar zulke heftige woorden uit konden komen als iemand iets deed tegen zijn zin. Naar dat, ondanks de scheldwoorden, zo lieve ventje, dat, tegen het hekje aan leunend, me aankeek alsof hij wilde zeggen: hee, zie eens hoe leuk ik eigenlijk ben, wil je met me spelen?
Huilen zag ik hem nooit. Ook niet toen hij in het speeltuintje ineens een klap kreeg van zijn oma. Hij gaf geen kik, pakte zijn broertje en zusje wederom bij de hand en liep terug naar huis. Zijn grootmoeder scheldend achterlatend.
Of hij huilde toen bij hem thuis onlangs de boel weer eens flink op stelten werd gezet, kon ik niet zien. Wel hoorde ik de kinderen heel hard krijsen. En ik hoorde de volwassenen schreeuwen. En ik zag dat zijn tante hem en zijn broertje en zusje meenam, roepend dat niemand je mag slaan, ook je eigen vader niet.
Voor de zoveelste keer kwam de politie poolshoogte nemen. En voor de zoveelste en nog een keer meer zag ik ze gesust worden door de volwassenen en reden ze weer weg. Ik vermoedde dat het deze keer net zo zou gaan als de vorige keer, en die keer daarvoor. De ouders beloven beterschap, de instanties hopen daar tegen beter weten in ook op, en de kinderen wachten op de volgende keer.
De volgende ochtend werd de hele straat gewekt door een enorm geschreeuw. Blijkbaar was voor Jeugdzorg de emmer voor goed overgelopen. Iemand bij al die instanties die het gezin begeleiden heeft door durven pakken. Sindsdien is het speeltuintje leger dan anders. Een spelend buurmeisje vertelde dat ze nu in een pleeggezin wonen. Omdat de ouders ‘even’ niet zo goed voor ze kunnen zorgen. En ik hoop hevig dat dit ‘even’ heel lang mag gaan duren.
Daan Westerink
Gepubliceerd in Trouw op 29 juli 2008.
Hopenlijk zijn de kinderen veilig in een pleeggezin en zijn ze nog samen in 1 gezin, want broertjes en zusjes hebben in zulke gevallen elkaar hard nodig.
harde werkelijkheid..met schade voor de kinderen..hopelijk zitten ze nu veilig en voelen ze zich ook zo..gefeliciteerd met de publicatie, goed Daan!!!
gr,koen.
Reactie is geredigeerd
Volgens mij heb je eerder over dit gezin geschreven en dat je je toen al zo machteloos voelde.
Goed dat er nu inderdaad iemand heeft doorgepakt en zich niet heeft laten leiden door het soms in den treuren opgevoerde excuus van privacy.
Kinderen behoeven bescherming.
Reactie is geredigeerd
Ron: dank je, ik wil hier ook over blijven schrijven, al zullen sommigen (net als bij rouw) denken: heb je haar weer. Het aantal mishandelde kinderen daalt namelijk niet, ondanks alle maatregelen.
Jan: ik moet nu denken aan Gibran, die schreef: ‘ onze kinderen zijn onze kinderen niet’. Ik intepreteer dat als: je dient goed voor je kinderen te zorgen, dat is je plicht. Als je dat zelf niet kunt (om welke reden dan ook) dan zullen anderen voor je kinderen zorgen. Ook het afrikaanse gezegde: ‘ it takes a village to raise a child’ is mij op het lijf geschreven. Ik weet zelf hoe moeilijk het is kinderen op te voeden. Daar heb je alle hulp en liefde van anderen bij nodig, en de kinderen ook. Er kunnen niet genoeg mensen van je kinderen houden.. Geniet van je prachtige gezin!
Thera: ik weet dat het nu goed met de kinderen gaat. Eindelijk rust.
K: ja, ik blijf er over schrijven. Het moet.
Nicole: ja, heerlijk! eind augustus?
Coby: JA! de focus moet op de kinderen blijven. Daar hebben volwassenen (later) ook profijt van!
Arme kinderen van de rekening. Een artikel dat aankomt Daan, terecht je publicatie.
Zo´n verhaal geeft mij op dit moment een ontzettend dubbel gevoel als adopterende vader.
Goed nieuws Daan. Voor jou 🙂 en deze kinderen, althans dat hoop ik voor ze.
Je hebt er meen ik al eerder over geschreven? Dat het ze goed moge gaan in het pleeggezin!!
Ha die Daan, leuk joh, een publicatie in Trouw!
Enne 030 binnenkort?
Ja, en laten we hopen dat het belang van de kinderen nu prioriteit heeft…. en het een goed pleeggezin is.
Een bijdrage over dit onderwerp is me uit het hart gegrepen, helemaal nu je/het ook nog in Trouw staat.
Heel goed, Daan!
Hartelijke groet, Coby
Zoë: gaaf dat je dat ook zag. Ik was apetrots, natuurlijk.
Jos: helemaal.
Henk: Yes, in dit geval wel, al hoop ik ook dat de ouders begeleid blijven worden en de kinderen onder begeleiding mogen blijven zien.
ik hoop dat het goed komt met die kinderen.
Publiciste! Dat klinkt fantastisch goed.:)
En dat is absoluut geen straf!
Mag levenslang gaan duren.
Groeten, Henk.