‘Ik zag het aan het pukkeltje onder je oog dat jij het was’, mailde Mathilde mij, klasgenootje in 3 Havo, van 25 jaar geleden. ‘ Je mond ziet er nog steeds hetzelfde uit als je huilt’, schrijft mijn eerste grote liefde Jan. En hij zegt ook ‘heb ik wel die schouder geboden die je nodig had?’ Een hele lieve vriendin van mijn moeder belt. ‘Een monument voor je ouders Daan, wat heb jij iets moois gemaakt, zo was jullie gezin echt, wat mogen ze trots op je zijn. En dat zijn ze, dat weet ik zeker’.
De toekomst achter je laten lukt niet echt als je een boek schrijft wat juist dat verleden weer zo glashelder en soms pijnlijk oprakelt. Zeker niet als je er vervolgens ook nog op tv over praat. Ik heb wel eens het idee gehad dat ik niet het meisje ben dat ooit in Twente woonde. Dat ik haar daar heb achtergelaten. Ken je dat? Ik denk vaak dat ik daar op straat kan lopen en dat niemand mij herkent. Dat meisje, toen, die lange griet, die zo aan het knokken was -while she was having fun- die is voor altijd 14 gebleven. Ok, 17, hooguit. Weggevlucht uit Twente, en mijn hemel wat heb ik mijn best gedaan om die geboortegrond te vergeten.
Maar de vrouw die ik inmiddels ben geworden gaat zich steeds meer herinneren. Van vroeger. Vooral ook de goede dingen. En deze vrouw, die dus bij Kruispunt over haar jeugd vertelde, over de dood van haar ouders, en over wat je kan overkomen als ouders sterven, die vrouw werd herkend. Ook in Twente. En in de buurt van Rotterdam, en Tiel, en ja, ook in Zutphen. Wat herkenden ze dan? Ik ging getoupeerd Twente uit, met rode konen. Nu ben ik gewoon weer de brunette die er al die tijd onder verscholen zat. Ik lijk helemaal niet op het meisje dat ik toen was.
Maar ik hoef me niet te verschuilen, ze herkennen het meisje ook niet meer. Ze herkennen mij. En mijn verhaal. En mijn ouders. En de liefde die er was, al was die er veel te kort. En ze herkenden zichzelf. ‘Je hebt het bespreekbaar gemaakt’. Mooiste compliment.
En jongens, wat doet het me goed. Dat iets waar ik zo van overtuigd was: het schrijven van een boek vol levensverhalen, over zonen en dochters en over hun overleden ouders. Dat mensen hierover blijkbaar willen horen, en het willen lezen.
Ik wilde altijd een boekhandeltje beginnen. Nu de eerste bestellingen binnenstromen is het tijd om daar maar eens de voorbereidingen voor te treffen.
En ondertussen geniet ik. Ik tel af. Nog ruim een maand, en dan is het zover. Hoe ik het ga doen, hoe en waar het eerste boek ‘Leven zonder ouders’ tevoorschijn komt, ik heb nog geen idee. Inspireer me! Geef tips! Ik sta er geheel voor open.
Hoe gaat het, Daan? Dit prachtige verhaal verdient een vervolg!
Sjoukje… en zo ontdekken we elkaar weer in de stille uurtjes. Net genoten van jouw blog over de seksualisering van de jongerencultuur. Kon er niet op reageren, maar denk er wel weer verder over na. Dat is mooi, hoe dat gaat. Wel te rusten straks!
Heb het allemaal even gemist denk ik.
Je boek over rouw komt uit en je bent op televisie geweest bij Kruispunt?
De links pak ik binnenkort even vast een compliment.
Vooral de opmerking dat je een monument voor je ouders hebt neergezet vind ik ontroerend.
Reactie is geredigeerd
Nu pas de tijd gehad om te lezen en te kijken. Ik ben erg onder de indruk en ik denk dat je boek een deel van de leegte kan vullen. Fantastisch resultaat
Zusenzo: neem de tijd, en ik hoor graag weer van je 🙂
Ben door drukke omstandigheden nog niet in de gelegenheid geweest om de uitzending te zien, maar hij staat wel alvast vastgepint onder mijn internetfavorieten.
Ha anoniem – Sjeekspier,
Het boek geeft geen antwoorden, maar vertelt vele verhalen. Ook van 1 oudergezinnen. Er soms bij stil staan, maar niet altijd en niet te veel en vooral genieten wat er wel is (nooit met enige schroom) dat is volgens mij een prettige manier van in het leven staan…
Koen: muziek, natuurlijk moet er muziek zijn!
Rommert: dit boek is echter dan ik ooit had kunnen dromen…
Ramirezi: het was een hele bevalling om mijn kindje te zien (het boek dus). En ik ben er trots op! Dank je wel voor je compliment!
Mo: wauw, een dj! En het boek bestaat ook al uit zoveel muziekjes! Zie mijn rechterinfoblok: muziek uit Leven zonder ouders.
Heftig onderwerp.
Als ouder in een 1 kindgezin vraag je jezelf wel eens af wat als? (maar niet te veel)
Een boek dat daar antwoord op geeft?
Goed Daan!
ik zal eens nadenken over je presentatie!
hectische tijden. geniet er van. soms is een boek echter dan het leven zelf.
Ik ga d’r zonder meer van uit dat het boek inhoudelijk net zo sterk is als de kaft – die vind ik namelijk erg mooi…
Kjel: jesjesjes!
Thera: ik verkoop de boeken ook zelf, maar het kan ook gewoon via de boekhandel.
En feest: ja: feest met een lach en een traan (waren wij maar vissen, dan zou niemand onze tranen zien stromen las ik vandaag…)
Fravapa: dat hoop ik ook! Ik ben trots op al die mensen in mijn boek!
Feestje?
Zal ik een real live CountDownCafé bemannen, sorry bemensen?
vol bewondering hoop ik dat jullie het feestelijk afsluiten.
De vader van vrienden van mij is een paar weken geleden overleden. Vandaag heb ik wat zinnige opmerkingen van jou herhaald en heb ze een exemplaar van jouw boek beloofd, zodra het uit is. Regel je de verkoop zelf? Nee toch?
Een feest zal het worden, een feest van troost en herkenning.
Met diepe buiging. X
Super ;-))
Dag leuke mensen!
Ik wil een feestje. Zonder ingewikkelde theorieen over het verliezen van ouders. Zoals Zinnen het schrijft: de ouders kijken mee, al zijn ze er niet meer.
Over publiciteit: die machine draait op volle toeren. Ik heb de namen van de Ciceromensen. Ook kranten en tijdschriften zijn geinteresseerd, dus tot Belgie aan toe. Tv vind ik moeilijk: waar wil ik, en wat is mogelijk, maar ook dat komt goed, en doe ik in alle rust.
Ik wil dat het een feestje is. Goed om dat nu, al lezend, te beseffen. Een feestje ter ere van al die zonen en dochters en ook een beetje ter ere van ouders.
Ik sta open voor andere suggesties!
Reactie is geredigeerd
Een knappe prestatie Daan; een levenswerk, lijkt mij.
De uitzending zal ik kunnen zien als ik thuis ben.
Dat je in hetzelfde fonds zit als Marinus van de Berg , die ik graag lees, zegt veel, wat mij betreft.
En nu het begin van boek 2!
lieve daan, nu kon ik de uitzending plots wel
bekijken. eindelijk. diep onder de indruk.
wat ben je mooi, in alle opzichten.
in gedachten zie ik ze zitten, onze dode
ouders,
meekijkend en glimlachend en elkaar trots hun kinderen aanwijzend.
ga met je meedenken over de lancering van
je liefdevolle ruimteveer.
een kus.
Daan, fijn dat er zoveel reacties komen. Ik kan me voorstellen dat mensen het willen lezen. Er wordt veel te weinig gepraat over het overlijden van ouders. Ik ken in mijn omgeving veel mensen die er veel langer mee bezig zijn geweest dan ze dachten. Toch is het zelden onderwerp van (een gewoon) gesprek.
Er schuilt een filosoof in je.
Je uitgever ken alle tips en truc, dat is je eerste gesprekspartner.
Regel alvast maar via GJB dat je in Cicero komt, hij wil vast je kruiwagen zijn
Sluit me graag bij de waarderende commentaren hierboven aan.
(vergeten te abonneren 🙂
Daan, wat is het mooi, je eerste boek!
En hoe nu verder, al die kleine stapjes die tellen.
Ik kan het me zo goed voorstellen, die vragen die door je hoofd blijven dwarrelen.
Kleine stapjes tegelijk, misschien, een beetje voorbarig, maar toch, alvast je gedachten laten gaan, over je volgende boek?
Ik denk dat het ook geen slecht idee is om voor jezelf een lijstje te maken, programma’s en tijdschriften waar je ‘in zou willen zitten’.
Stuur die in elk geval een recensie exemplaar.
Oh man, wat is dit spannend!
Daan,
heeft de uitgever geen idee over 2 november? Moet er een eerste exemplaar uitgedeeld worden? wil je een feestje? Is het overdag of ’s avonds?
Och Zoe, ik had zo’n schroom! Maar het is goed, en het is echt waar, het boek komt er, met jouw verhaal, en ook dat van Udo, en Wim, en alle andere mensen. En wat lief dat het je ontroert. Het is een monument mens, en jij hebt daar heel hard aan meegewerkt. Er is hier HEEL VEEL WERK VERZET. En dat bedenk je dan ineens, twee jaar nadat de stekker erin ging van onze blogs…
Udo: oh, wat leuk, jouw enthousiasme. De interviews zitten wel snor, althans, dat geloof ik nu. Ik ben heel voorzichtig met een volgend tv-gebeuren. Dit was zo naar mijn zin, ik weet niet of ik het nog een keer aandurf. Op mijn gevoel vertrouwen! Psychologiemagazine heeft jou gebeld? Mail me over hoe en wat! Tubantia en de grootste Vlaamse Krant gaan er in ieder geval over schrijven. Ik hou je op de hoogte!
Ik ben dus niet eens heel bezorgd over de aandacht, ben wel erg aan het zoeken wat ik wil doen op 2 november!
Daan,
wat fijn dat je zoveel reacties hebt gehad op de uitzending van kruispunt. Ik zie nu dat je de voorkant van je boek in je infoblok hebt gezet. Er gaat nu veel door me heen.
Ik denk weleens aan wat het weblog mij gebracht heeft. Heel veel kan ik je zeggen. Het is soms moeilijk geweest en ronduit vervelend, maar de balans slaat absoluut door naar het positieve. En daar heb jij in grote mate aan bijgedragen. Ik zie je boek en ik denk: kijk nou, dat ben ik met papa! Papa staat in een boek. Samen met nog meer dierbare verhalen. En dat komt door dit weblog en door jou.
lieve groet Z
Ja, een mooi mens, die Wim. Daar kan menig1 een voorbeeld aan nemen zeg! Waarom mag die man nou niet gewoon 100 worden??!
Volgens mij past het hele ‘boekgebeuren’ ook heel goed in de Linda. (die ik wel eens lees van Harmke, ja hoor, ik geef het gewoon toe!)
En het is vast iets voor het blad ‘Psychologie".
(kan me zo voorstellen dat ze al wel contact met je hebben gezocht, ze belden mij laatst ook)
En inderdaad, DWDD, dat post ook helemaal!
Jammer dat het programma ‘De plantage’ er niet meer is trouwens.
Verder denk ik dat het verschijnen van je boek ook wel gekoppeld mag worden aan een (soort van) feestelijke opening. (of hoe je dit ook noemt voor het verschijnen van een boek)
Wat geweldig trouwens dat veel mensen je herkenden en zich herkenden in je verhaal, in het warme gezin waarin je geleefd hebt!
Dat is toch een geweldig compliment!
groet!
Jeetje, als jij Wim schrijft, dan denk ik even aan niets anders! Ik hoop dat hij de lancering nog helemaal meemaakt. Net als de geboorte. Eind van het jaar, zoals hij zei! Minstens! We mailen achterom, groet, Daan
@Daan: zal ik je de dvd toesturen? (dan je adres achterom mailen.)
Met de climax bedoel ik eigenlijk je boek.
Dat kleinkind is een climax voor Wim.
Ha Jos: ik ga er over slapen (zeg ik tegenwoordig als ik niet weet wat te antwoorden. mezelf uitnodigen: zeer selectief geloof ik, en dan ook vol verve.)
Beus: och, Wim, Wim, wat fijn dat hij de hele tape heeft gekregen!De climax: de geboorte van zijn kleinzoon, bedoel je? Jaaa! (Wim zat ook in de uitzending, en is de zwager van Beus).
Coby: wat een warmte! Dank je. Slaap lekker. Ga ik ook doen.
Hallo Daan, wat fijn dat het zo goed is gegaan en dat het zo goed ontvangen is allemaal. Wat komt er dan veel los , he, als je op de t.v. verschijnt. Je was ook zo jezelf, volgens mij. Mooi dat je ervan geniet, dat heb je ook helemaal verdiend. Ja, en nu het verschijnen van het boek. Ik heb nog even geen idee, behalve dat ik aan Twente denk. Ik moet eerst even slapen, geloof ik. En waarschijnlijk staat morgen deze ruimte wel vol met originele en goede tips. Als ik nog een lumineus idee krijg, dan laat ik het je nog weten. Dag lieve Daan, hartelijke groet, Coby
Mooi heb je het weer beschreven.
Vandaag het 40 minuten durende interview van Wim met de hoed gezien. Ik ken natuurlijk al de verhalen, maar toch kunnen die tv-makers er iets van. Nog een maand en dan beleven we de climax.
Nou, nodig jezelf maar uit in DWDD. Vinden ze vast prima. Overigens, de datum van 2 november staat bijna rechtsboven bij de aankondiging van je boek, maar eerlijk gezegd had ik ook wel het idee dat Allerzielen een mooie datum was. Maak een kort filmpje t.b.v. je optreden aldaar nabij een doodlopende straat, mogelijk bij een kruispunt…
Klinkt wat direct, maar het schept wel meteen duidelijkheid.
Ha Jos! Dank je. Allerzielen, inderdaad (u heeft hiermee direct de hoofdprijs). Dat vond ik een hele mooie datum. Verder verzamel ik suggesties (en ga dan mijn hoofd in de grond stoppen. Als een struisvogel betaamt)
Ik kan niet wachten tot het moment van verschijnen daar is. Dan kan ik me alvast na het kopen ervan een idee vormen, hoe zuur het ook klinkt.
Nog ruim een maand. Met Allerzielen dus. Misschien een rustpunt in De wereld draait door?