Onderzoek over rouw
Ben jij ooit geconfronteerd met het verlies van een
(groot)ouder, broer, zus, vriend(in) of een andere
dierbare?
En ben je tussen de 18 en 35 jaar?
Dan wil ik jou uitnodigen om deel te nemen aan
een onderzoek over rouw(verwerking).
Bij dit onderzoek word je gevraagd vragenlijsten in te
vullen en een computertaak te doen.
Wil je meedoen of wil je meer informatie? Stuur
dan een e-mail – met je telefoonnummer – naar:
masteronderzoek.rouw2012@gmail.com
Net als het hertje Bambi verloor ik op jonge leeftijd mijn moeder. Mijn wereld veranderde voorgoed. Mijn vader, broer en ik misten haar enorm en we gingen heel wankel op zoek naar een nieuw evenwicht. In een wereld die soms gitzwart was, maar af en toe ook roze. Vrienden, liefde, muziek, school en werk gaven ons verdrietige leven soms weer kleur. Dat betekende niet dat wij niet meer verdrietig waren, of ‘er over heen’, het betekende dat we overleefden.
Ik heb honderden nabestaanden geïnterviewd, tientallen begeleid, en ik merk dat er nog veel onwetendheid bestaat over rouw. Er worden over nabestaanden uitspraken gedaan die hen in een hoekje duwen. Een jongen die een maand na de dood van zijn moeder alweer op de dansvloer stond, kreeg de vraag: ‘Heb je het verwerkt?’ Een weduwnaar die na een week weer aan het werk ging, kreeg de opmerking: ‘Je zit in de ontkenningsfase.’ Onzin.
Ik wil graag laten zien er niet slecht 1 manier is om met de dood om te gaan. En dat als je gaat werken, niet praat, niet boos bent, dat niet bij voorbaat betekent dat je iets niet goed doet. Het zegt alleen maar dat je steun zoekt in die dingen die weer kracht geven. En dat is van levensbelang. Sleep mensen dus niet massaal naar praatgroepen of psychologen als ze werken, dansen of niet praten, tenzij ze vastlopen. Kijk door die roze wereld heen, zie hun wankele benen, maar neem die roze wereld niet van ze af. En zorg dat je er bent.
( En daarom is de omslag van mijn boek ‘Verder zonder jou’ dus roze. Met een klein dartel hertje op de voorkant. Als is ze volgens sommigen een hij, en een ree. Maar dan nog.)
Daan Westerink
Een artiest die overlijdt maakt veel emoties los. Zonder dat je hem of haar ooit hebt ontmoet. Is dat gek? Nee, dat vind ik niet. De dood van iemand die je kent of bewondert, raakt iets in jou. Soms denk je bij een memorial aan de mensen die je zelf verloor, door emotionele speeches, of een nummer dat zo belangrijk was voor iemand die je nu zelf moet missen. Logisch, en volgens mij is daar niets mis mee.
Het wemelt ondertussen van de speculaties rond de dood van Houston. Is het nou echt zo belangrijk of er drugs of drank in het spel was, en voor wie dan? Dat heeft niets met rouwverwerking te maken, maar alles met roddel en achterklap. Die mensen zou ik willen vragen: is er binnen je familie of vriendenkring iemand die afgelopen jaar een dierbare verloor? Ja? Hoe zou het nu toch met hem of haar gaan? Weet je daarop niet het antwoord? Computer uit, jas aan, en gaan. Bellen mag ook.
Daan Westerink, 12 februari 2012 Verder lezen
De afgelopen jaren zijn veel herinneringsboeken verschenen, waarin nabestaanden herinneringen aan hun overleden dierbaren op kunnen schrijven.
Sanneke Prins besloot een heel ander boek te schrijven: een boek dat bedoeld is om je bewust te maken van je eigen leven. Prins begeleidde gedurende haar studie aan de kunstacademie een aantal reizen naar Egypte. De oude Egyptenaren namen niet alleen hun lichaam en kostbaarheden mee in het graf maar ook hun herinneringen.
Prins liet zich hierdoor inspireren en maakte een herinneringenboek, met veel ruimte voor aantekeningen en foto’s, maar ook met Egyptische afbeeldingen en historische anekdotes. Waardevol, niet alleen voor de levenden, maar ook voor latere nabestaanden.
Sanneke Prins (Unieboek | Het Spectrum )
ISBN 978 90 0030 317 5, prijs € 17,50 Verder lezen
Op 31 maart 2011 verandert het leven van Guusje van Gorp (dan bijna 10 jaar oud), haar ouders Lowie en Yvonne en haar broers en zussen voorgoed. Guusje blijkt een enorme tumor in haar linkerlong te hebben, zo groot als de vuist van haar dokter Marianne. Een tumor die met geen operatie weg te halen blijkt. Vader Lowie start een blog onder de naam KanjerGuusje omdat hij en zijn steun en toeverlaat Yvonne alle telefoontjes, sms’jes en e-mails onmogelijk kunnen beantwoorden. Zijn blogs zijn recht uit het hart, herkenbaar en zo goed geschreven, dat ze door miljoenen mensen gelezen worden. Als Guusje zeven maanden later overlijdt wordt ze ‘trending topic’ op Twitter. Haar strijd tegen kanker wordt een voorbeeld voor anderen. De blogs zijn verzameld in dit boek, aangevuld met enkele nooit eerder gepubliceerde passages over ‘ons koesterkind Guusje’.
Lowie van Gorp (DoDo)
ISBN 978 90 8184 900 5, prijs € 19,90 Verder lezen