Tijdens alle discussies over putjes, nazi’s en schorsingen kon ik de neiging haast niet onderdrukken om hard weg te rennen. Dat is een oerdrift: we willen rennen op het moment dat iets te dichtbij komt. Zoals de tandarts een verhoogde hartslag veroorzaakt als de boor je mond nadert , zo veroorzaken de woorden van Isis, maar ook die over Michiel Smit bij mij hartkloppingen. Het komt niet alleen te dichtbij, ik krijg er nare beelden van in mijn hoofd. Hoe kun je de vrijheid inperken als je zelf zo voor vrijheid bent?
Terug naar het kind. Dat kind dat soms zo rottig start in het leven. Het kind dat ondanks alles gezien wil worden. Zie mij hier staan, bevestig mijn bestaan roept het. Zachtjes, maar als je wil luisteren hoor je het. Voor dat kind wordt zoveel beslist: opstaan, kleren aan, eten, naar school, buiten spelen, eten, in bad, slapen (in willekeurige volgorde). Wanneer heeft het de tijd om te doen wat zij of hij zelf wil? Geef het de ruimte. Laat het zijn eigen fouten maken. Leer het lief te hebben, geef het vertrouwen. En een foto-toestel.
Later zie je dan vol verwondering hoe zij de stad zien. Heel anders dan hun ouders… Wat valt jou op bij het zien van onderstaande foto’s? Gemaakt in Utrecht op 1 oktober 2006 door mijn dochters. Gemaakt vanaf het dakterras van de Hema; op de Neude en het Vredenburg en in de bus naar huis.
Weer thuis!
©Foto’s: Daan Westerink & dochters
Hee Sol, wat fijn dat je hier bent! Ja, de sneeuwbal komt dus van jou! Ga direct even kijken! Was het fijn gisteren bij het Leidse feestje?
Grrr,dat was weer te grrretig! Ingelogd!
Ha Daan, Pluk: ik heb op 2 januari al een bijdrage geschreven met http://www.volkskrantblog.nl/bericht.php?id=23085. Sneeuwbal avant la lettre, of zoiets 🙂
Hee Eline, lees net je bijdrage bij Marcus. Grappig, juist nu ik zelf hoofdpijn heb. Dit zou dus een soort sneeuwbal kunnen worden, daar ben ik goed in, met als titel: door de ogen van de kinderen van bloggers. Of zoiets. Benieuwd naar de brinta en pindakaas foto’s!
Wat een mooie bijdrage weer, Daan! Wat een goed idee om die foto’s op je blog te zetten. Ik heb idd ook heel wat foto’s op mijn computer staan. Zelfs stillevens van pakken brinta en pindakaas, een verlaten glas met rietje, een verkeersbord…. de foto van mij op mijn blog is trouwens ook gemaakt door mijn zoon.
leuk hè, hoe kinderen ánders kijken dan wij en hoe geweldig mooi het resultaat soms is. Vanuit een geheel ander perspectief, andere voorwerpen. Hun oog valt op lelijke mooiheid en andersom. Heerlijk! IK ga mijn zoontje ook maar weer eens een fototoestel geven…..
En vinden jullie die Harajuku meisjes in hun Japanse schooluniformen niet heel apart? Had ik nog nooit gezien. Blijkt vorig jaar een hype te zijn geweest. mmm. Loop ik toch weer achter. Ik snapte er niets van. De meisjes ook niet. Verkapte barbies vonden we het, maar dan gothic barbies.
Grote grijns van oor tot oor.
Die oortjes op de Neudeflat zijn Nijntjeoren, inderdaad! Onze stad heeft het enige echte Nijntjemuseum waar Japanners dik voor in de rij staan. De neudeflat is oerlelijk, maar je hebt wel het mooiste uitzicht als je er in staat.
Het is voornamelijk dochter met de grote blauwe kijkers die heeft gefotografeerd, maar het is die kleine die de buschauffeur (de neef van Jan M. Rami!) heeft vastgelegd. En zij is ook degene die de laatste foto maakte en net als de zoon van Therataal hele kunstwerken maakt van haar spulletjes….
Mooi Jaap en Koen, hoe jullie kijken en keken. Herkenning van vroeger, lang en niet zo lang geleden. Ik woon nu meer dan de helft van mijn leven in deze stad! Gek gevoel.
Een jaar of 15 geleden als jochie ook zo begonnen met een heel eenvoudig toestelletje. Zelf scherp stellen en diafragma instellen natuurlijk. En een paar jaar later ook met het ‘echte’ toestel van mijn vader. Tele- en macrofotografie ontdekken, spelen met scherptediepte en sluitertijd…Het heeft me leren kijken naar de wereld om me heen. En ook omhoog en omlaag, van dichtbij en veraf…
Dat ze maar nooit stoppen met vol verwondering kijken naar de wereld Daan…
hahaha, wat leuk. Nijntje op een gebouw?! en die schoenen dan!
Hoi, doei, dag en tot gauw maar weer 😉
Helena @ U hebt ook een mooi kijk op dingen en hebt uw fototoestel ook altijd klaar staan.
Veel Liefs en Goeds,
Gegroet en Selam.
Zo moeder zo dochter?
Die dochter met die mooi grote blauwe argus ogen?
Tevens na TheoB @ de grootste ogen hier op vk 🙂
Ja, bij haar is een fototoestel terecht op zijn plaats en past beter dan een zonnebril!
Prachtige contex met dat "Paradijs".
Die Chinees heette vroeger anders, volgens mij!
Veel Liefs, Goeds en de Complimenten aan uw dochter en aan u.
Gegroet en Selam.
Mooie foto’s heeft je dochter gemaakt! Die foto van de bus is mooi waarin je de buschauffeur ziet zitten en het deel van de bus met die harmonica(?) waar je rechts achter de ramen een meisje met hoofddoek ziet zitten.
Ja, kinderen hebben heus wel een kijk op dingen.
en die oortjes op het gebouw van het neude zijn natuurlijk geweldig, ik wist helemaal niet dat die er stonden,zijn die nog van expo 2000? zo zie je maar weer..
(ik had vandaag een toevallige titel’children’s song’ op het log gezet)
Vanuit de blik van kinderen komt het magische van objecten mooi naar voren, vooral bij de onderste foto, het heeft iets levends die objecten!
hartstikke leuk! en die schoenen natuurlijk opgehangen naast de c&a!!!!! geweldig!!
Reactie is geredigeerd
De kleurigheid valt me op, heel vrolijk, waardoor je de regen bijna niet meer ziet (sic)! Je kunt op vele manieren vechten. Dit is er een van. ik vecht ook mee, op mijn manier! Liefs!
Leuk Daan!
ik herken de plaatjes, ik heb op het vredenburg gewoond, mijn eerste studentenhuis..alweer lang geleden.
veel oog voor detailles, zoals flikkerende lichten, kleuren, grappig , ook laag bij de grond, geeft een heel aparte kijk..
groet,
koen
Leuke route. Hebben jullie Jan Marijnissen als buschauffeur ?
Dank Jezz!! De wondere wijde wereld…Die sisi vond ik ook mooi. Gewoon midden in de regen gaan staan en een foto maken.
Lekker, ik ben blij met dit log! 🙂 Wat mij opvalt is dat de wereld zo ontzettend groot en vol is.
De Sisi reclame die bubbelde van de regendruppeltjes op de lens vond ik prachtig!
Dank Jeg! Ik zal er aan denken de camera wat vaker uit handen te geven!
Canina, je schrijft wat ik denk: die fascinatie voor woorden! En voor reclames. Mooi dat je die gympen ook zag…
Ja, ik probeer ook weg te klikken omdat het aandacht en energie slurpt, die weblogs vol haternijen (ipv lekkernijen;-))Dat lukt goed, maar soms…
Erg leuk!
Mij valt de fascinatie voor woorden en teksten op.
Namen van winkels, reclame-slogans. En inderdaad de gymschoenen aan het stoplicht: oog voor detail dus.
En over putjes en schorsingen: ik loop niet weg maar ik klik wel – vaak – weg.
Ik bekijk en lees graag weblogs die me vermaken, verbazen, verwonderen. En ook ontroeren. Op allerlei gebied. Ook politiek, ook maatschappij-kritisch.
Maar weblogs die me alleen maar ergeren, alleen maar kwaad maken. Waar mensen elkaar op ’t hart trappen, waar gestookt wordt en gescholden. Die mijd ik. Als de pest! 😉
het oog van kinderen is nog puur…zij zien dingen die voor ons als volwassenen totaal niet van belang lijken, omdat wij overal al bepaalde meningen over hebben gevormd die ons "beeld" vertroebelen. Als we eens "her"begonnen met net zo te gaan kijken als deze dochters van Daan….dan zouden we daar veel bij winnen…
van kinderen valt zo waanzinnig veel te leren, maar wij luisteren vaak helemaal niet.
Laat aub meer zien van je kinderen Daan en ook alle anderen met kinderen….
Er staat een kleine bijdrage klaar.
Beus: ja, ze kijken goed. En mij viel op hoeveel reclames ze zien. En ze moesten heel hard lachen om de leus: mannenrijdenbeter. Dat vonden ze stom ;-)))
Rob: ze vonden de fietsen in de regen prachtig. En die gympen aan dat verkeerslicht: had ik nog nooit gezien (erfenis van de marathon van onlangs).
Marlis: weglopen is voor watjes! (om het maar even zacht uit te drukken;-) Ja, geef het jochie een blik op de wereld!
Therataal: Grappig, bij ons zijn alle bouwsels, de Donald Ducks, schoenen, kijkdozen, knutsels en de gekke bekken van je zus, ook al vereeuwigd! Ze zien hele andere dingen dan ik zag ik. Ben benieuwd naar de foto’s van je zoon!
Verfrissend, mijn zoontje heeft ook een camera, en soms mag hij heel even die van mij gebruiken. Hij heeft zo alle vergankelijke kunststukken(zandkastelen, mozaieken, legobouwsels, kroonkurkvormen enz.)vereeuwigd.
Misschien doe ik met je mee. Laat ik ze zien op het blog.
Het woord en beeld aan het kind!
Hallo Daan, ja ik kom ook op loggen (en reactieruimtes en ik krijg mails) waar mijn mond van open valt. Weglopen wou ik voorlopig maar even niet doen.
Leuk, deze fotoserie door de kinderen! Mijn dochter is vanuit school wel eens de stad in gestuurd met een toestel, levert inderdaad onverwachte plaatjes op. Misschien moet ik het met jongste ook eens proberen 🙂
Mooi, Daan. Die foto van dat bomvolle bushokje in de regen, met daarachter de gevel van het restaurant Paradijs… en zo zitten er nog wat juweeltjes bij.
Ze hebben ook oog voor het bijzondere van het alledaagse.
Volgens mij hebben ze talent om goed te kijken.