Ze durft het niet te zeggen. ‘Ik schaam me zo, ik ben een volwassen vrouw, en mensen verklaren me voor gek’. Ik stel haar gerust. Vraag haar om even te gaan zitten. Ik heb alle tijd. Ze ademt heel onrustig, en haar stem klinkt samengeknepen. ‘Ik hield zo veel van hem. Vindt u dat gek? Ben ik gek? Mijn vriendin zegt van wel. Dat het niet normaal is. Dat je… Omdat…. Nou, omdat het dus een dier is. Dat het dus niet normaal is dat ik daar verdrietig om ben. Vindt u dat ook?’.
Haar hond is gestorven. 5 maanden geleden. Hij had kanker, en ze heeft hem moeten laten inslapen. ‘Hij is 15 jaar bij me geweest. Toen ik alleen kwam te staan kreeg ik ik hem. Als puppy. Altijd waren we samen. En nu mis ik hem zo. Verdomme, ik kan het niet van mezelf uitstaan!’.
Ik vertel haar dat er veel mensen zijn voor wie hun hond of kat heel belangrijk is. Soms zelfs belangrijker dan de mensen om hen heen. En dat je, als je zo’n trouwe vriend verliest, daar dus heel verdrietig om kan zijn. Dat het dus normaal is dat ze hem mist.
‘O, is dat zo? Maar er zijn toch wel ergere dingen op de wereld dan een dode hond? Als je me dit vorig jaar had verteld, had ik je uitgelachen, janken om een hond! En nu zit ik zelf te janken! Ik hou niet meer op!’. Ze lacht en huilt tegelijk. Humor heeft ze wel. Relativeren kan ze. Maar het verdriet om haar hond kan ze nog niet echt toelaten. ‘Ze zeggen wel eens: sommige mensen hebben aan een half woord genoeg. Nou, Bobby en ik hadden aan één blik genoeg. En hij deed nooit lelijk. Waren mensen maar zo’.
Ze vraagt of ze vaker met iemand kan praten over haar hond. ‘Het lucht me zo op. Heeft u vaker tijd? En bent u de enige die het begrijpt?’ Ik vertel haar dat er verschillende mensen zijn, hulpverleners en vrijwilligers, die meer weten over het verlies van een dier en wat dat met je kan doen als mens. Ik zeg haar dat er zelfs twee websites zijn. Voor mensen die hun huisdier verloren. Ze begint te stralen. ‘Echt?’ Ze mag dan wel wat ouder zijn, maar een computer heeft ze wel aangeschaft. Met internet. Ze schrijft de websiteadressen op en we nemen afscheid. Ik zie haar later in gedachten achter het scherm zitten. Verhalen lezend van lotgenoten. Fijn voor haar.
Marilyn en Maf Honey
Ik moet denken aan Marilyn Monroe. Zij won, toen nog als Norma Jeane, op Highschool een essay-wedstrijd met de bijdrage: "I like animals. If you talk to a dog or a cat it doesn’t tell you to shut up." Marilyn omringde zich haar hele leven met dieren. Haar grote favoriet bleef bij haar tot haar dood: een kleine, witte, Franse poedel die ze kreeg van Frank Sinatra. Ze noemde hem gekscherend Maf Honey, verwijzend naar de vermeende maffia-connecties van Sinatra. 
Maf betekende alles voor Marilyn, hij mocht zelfs slapen op haar duurste bontjassen. Er zijn verschillende fotoseries gemaakt van hond en bazin. En waar de mannen in haar leven kwamen en gingen: Maf bleef haar trouw tot haar dood. "Dogs never bite me, just humans." Maf is trouwens na de dood van zijn baasje goed terecht gekomen. Hij kreeg jarenlang (na)zorg van de secretaresse van Sinatra, Gloria Lovell.
Websites voor mensen die een huisdier verloren:
www.hondengedichten.com
www.dierlief.nl
Copyright foto: Eric Skipsey
Eerder geplaatst op: 8 februari 2006
Als je weent, rouwt, ween je ook om jezelf
dan ben je ontdaan. ( sorry kon het niet laten)
of iets anders gezegd, de poes die sterft is een stukje van jou dat sterft, mag je ajb om je zelf rouwen, ik dacht het wel!
Dat Prom, herkenbaar hoor. Ik heb bewust het verhaal van mijn eigen hond niet geplaatst. Dan ga ik ook snotteren en dat is nu niet de bedoeling…
Aaah… ja hoor, herken ik.
Ik was 15 toen de hond van m’n zus doodging.
Spuitje.
Het dier had een bacterie, een infectie opgelopen die ‘m helemaal gek maakte. Leek soms epileptisch, dan weer bijterig, op het laatst zacht jankend van de pijn (duurde alles bij elkaar nog geen 24 uur!)
Toen Starsky (ja, Starsky ja… je noemt je hond toch geen Hutch?) dood was heb ik stiekem in de tuin zitten janken. Was maar iets ouder dan een jaar maar ik vergeet ‘m nooit.
(ow… nu komen alle huisderen uit het verleden aan mijn oog voorbij. Gauw wat blikvoer openen)
We stapten uit de auto
en er lag een dood vogeltje in de goot
mijn zoontje wilde hem gelijk begraven
er staan mooie bloemen in de tuin hier mam kunnen we hem mee begraven
maar we waren al te laat voor school
toen ik terug kwam had iemand over het vogeltje heengereden
liefs Moon
Dank je Hansan, mooie woorden. Je wordt geraakt omdat jij van iets houdt, niet omdat de poes van jou houdt, zoiets? Als je weent, rouwt, ween je ook om jezelf.
Eline: precies. Je mist iets of iemand om je heen. Ja, mijn werk geeft veel voldoening.
O, is dat zo?
Ja, dat is zo!
verdriet, lijden en pijn zijn universeel
die raken alles, en niets
Mooi Daan. En fijn dat je haar kon helpen. Waarom zou je om een dier niet oprecht mogen treuren?
Mooi gezegd Theo…
Zeer herkenbaar die commentaren.Wij hebben al drie katten begraven in de tuin en onze hond is bijna veertien dus dat duurt niet lang meer .Je geeft het een "plek "maar het went nooit.
Ach, ik vergeet er weer van in te loggen…
Amélie: het is droevig en dat is het… Goed dat je je tranen liet gaan.
Rami: hier toont zich de ware aard van de mens: hij hecht zich. och wat een lief en zielig verhaal…
Nou ja Daan, je kent me, ‘stoere kerel’, nergens bang voor, maar toen het konijntje van mijn vrouw ziek werd hebben we hem weken lang geprobeerd op te lappen, terwijl het beestje nog ampers op z’n pootjes kon staan. Echt zielig…
En uiteindelijk laten inslapen – brok in je keel, waterlanders….
Ja, ik snap dat mannetje uit het liedje van Joup….
Mijn kat is net dood. Ik heb me midden voor Amsterdam Centraal een ongeluk staan huilen, ook niet geheel onbelachelijk voor mijn leeftijd. Zou je denken. Maar het beestje betekende veel voor me en daarom schaam ik me er niet voor. Het is gewoon droevig.
man vol liefde, ik wil heel graag je in memoriam lezen. Groet, Daan
Maar mijn liefde niet minder authentiek.
Mijn ‘In memoriam Foeffie’ ligt al 16 jaar in dossier. Ga hem toch eens opzoeken en plaatsen. (Mijn rol is, vrees ik, niet fraai. My bosom black as death.)
ik heb 3 katten begraven en daar was ik heel droevig om. Mijn hond moest ik door omstandigheden afstaan en daar heb ik net zo hard om gehuild. Ik heb hem een jaar later opgezocht en dat was echt heel erg leuk. Hij kende mij natuurlijk nog. Hij vergeet mij niet en ik hem ook niet. Hij woont nu in Brabant en het gaat goed met hem.
Ach ja, natuurlijk die Pluk! 😉
Dank je Canina, en ik geniet van het knusse gevoel dat jullie reacties oproepen. Hoera voor de stilte…
En Pluk: ik heb vandaag als grapje mezelf Pluk genoemd (redt de dieren, redt de dieren!) Stout he!
Tja, bazen en honden. Honden en bazen. Mooie en ontroerende verhalen.
Ik las ‘m gisteren al (voorkennis! ;-)) en vandaag geef ik je een aanbeveling.
p.s. heet jij wel eens pluk?
Och Thera, wat een mooi afscheid. En tuurlijk jank je daar nog soms om. Ik had ook zo’n hond als kind. Troosteloos was ik, toen ze ineens er niet meer was…
en nu met koppie…
Josefien is in mijn armen gestorven, rustig eigenlijk, het is een heel verhaal. Een week ben ik ziek van verdriet geweest, ons afscheid was zo liefdevol, dat ik het snel een plaats kon geven, maar nu zit ik weer te huilen. Zij was ook mijn onafscheidelijke maatje, god wat hebben we veel meegemaakt samen, en nu zorg ik voor haar dochter, Billy.