Drie twijfelende gezichten voor me. ‘Weet je het zeker dat je deze wilt?’. De bril op mijn neus wordt met argwaan bekeken. Normaliter koop ik graag solo kleren en accessoires, maar hier in Madrid kom ik niet onder publiek uit. En kritisch dat de jongsten zijn! Die bril die kan dus echt niet, dat is me direct duidelijk. Een andere dan maar opzetten, om van het gezeur af te zijn. Rood en smal. Goedgekeurd.
In een Utrechtse supermarkt staart precies dezelfde bril me een paar weken later weer aan. Ik schiet in de lach. ‘Jahaaaa!’, roept het kind in mij. ‘Kopen!’ Nu heb ik in mijn leven heel veel brillen verloren, en evenveel exemplaren weer teruggekocht, dus ik luister niet altijd naar dat stemmetje. Mijn smaak is echter niet duur, wel goed, dus ik blijf toch even staan. Waar ken ik die bril nou van? Ja, van Madrid, maar waar doet die bril me nou aan denken? De glazen zijn eigenlijk veel te groot, maar als ik het montuur op mijn neus plaats word ik blij. Dat zit lekker. En de grote glazen zijn enorm prettig voor mijn ogen, die fel daglicht niet verdragen. Ik twijfel niet meer, ik koop de bril. Thuisgekomen vergeet ik de bril aan mijn huisgenoten te laten zien. Er zijn belangrijkere zaken dan de nieuwe bril van de moeder des huizes.
De volgende ochtend stap ik in mijn auto. Felle zon. Ik grijp mijn nieuwe brilleke, keer de wagen, en kijk om me heen. Dan kijk ik voor ik de straat uit rij nog even in de achteruitkijkspiegel. En ik schrik. Er gaat een schok door me heen. Mijn hart maakt een sprongetje en krimpt tegelijk. In de spiegel zie ik mijn moeder. Ik heb de bril van mama gekocht. Waar ik als kind jaren lang tegenaan heb gekeken. Met een lach en een traan rij ik verder.
Mooi ! Verhaal EN bril that is.
@Daan,
Daar hebben we Judith dus, hoe staat het er mee met de studie?
Ze kon inderdaad ook je dochter zijn, Daan, maar je ziet er jong genoeg uit om haar zus te zijn. Zelf heb ik een broer die bijna 15 jaar jonger is, Judith is 16.
Geweldig verhaal!
De bril ziet er wel geweldig uit hoor, dus dragen!
Groetjes, Judith
Mary: frappant, die gelijkenis, zeker mijn rechterfoto en haar foto. Maar ehh… gezien haar leeftijd zou ze mijn dochter kunnen zijn! Grappig.
@Daan: "Miss lady who? Lady Bos?"
RE:
Neen Miss lady Judith, de naam van scholiere en blogster Judith.
Zie in deze url:
http://www.volkskrantblog.nl/bericht/107709
Ze kon een jongere zuster van je zijn?
IJkast: ik u ook
Titia: zo, die zit! Ja, jaren ’70 waren nog niet de jaren van verspilling. Ik doe trouwens ook lang met spullen, alleen die brillen blijven niet zo lang bij me (of ik ga er op zitten;-(
Pleuntje 1: ik heb geen bril, alleen glas tegen de zon ;-))
P;euntje 2: dat is een bizar verhaal, over je grootvader. Je ziet, doodzwijgen levert alleen maar meer vragen op! Ja, schrijf.
Koen: confronterend maar ook fijn.
zo ZIE je maar weer,
lijkt me een bijzondere en confronterende ervaring, goed beschreven!
koen
Ik heb, by the way, een grootvader van moederskant, welke spoorloos verdween en vervolgens doodgezwegen werd. Had grote gevolgen voor de familiegeschiedenis.
Vermoed dat ik enige eigenschappen van hem heb, maar kan dat helaas niet verifiëren.
Kan er wel een boek over schrijven en mijn fantasie er de vrije loop in laten.
Door de bril van een ander kijken valt niet altijd mee,
zeker niet als deze ook nog eens donkere glazen heeft.
Sterkte.
(hoe sterk zijn die glazen eigenlijk en is dat in de -, de + of simpel neutraal?)
Ha Daan, even vroeg ik me af of de foto’s allebei van jou waren of 1 van je moeder en 1 van jou, maar besloot bij nadere inspectie dat het toch 2 foto’s van jou zijn.
Waarin je kennelijk niet op je moeder lijkt: uit jouw verhaal begrijp ik dat zij jaren met een bril deed……..
van me nooit-niet (maar ik ben even niet in de stemming), en niet teveel huilen onder het rijden hè want ik zie je graag nog lang. x
morgaine: Voltreffer. Nog twee jaar en ik ben even oud als zij was op de laatste foto’s.
OYB: lef, leven, om het even! Doen wat je wilt…
K: hij staat best is net zo iets als zeggen: hij past goed bij je ;-)))
Noud: ben ik zo angstaanjagend? Antwoord: ja.
Bert: mode = nostalgie = generatie op generatie.
Mary: Lady who? Toch niet Judith Bos?
Rutger! Staat je goed jongen.
Rami: raar fenomeen, mode
Annet: dank
Momeho: we worden ouder, moeders!
op een bepaald ogenblik kijk je in de spiegel, en zie je je moeder.. 🙂
Het is raar met mode. Vier jaar geleden zou niemand zo’n bril kopen. En wie er wel een durfde te dragen werd uitgelachen. Maar omdat Victoria van Beckham er een ophad tijdens het WK van vorig jaar denkt nu iedereen die er mee loopt dat ie hip is. Ik hou meer van trendsetters. Behalve die Beckham dan. Een bril met grote glazen heeft z’n voordelen. Je hebt een goed overzicht op alles. Maar ook nadelen. Als het geen zonnebril is die toevallig in de mode is wordt je er nog steeds mee uitgelachen. Alleen de echte trendsetters kunnen dat aan. Goeie foto’s Daan. JE HEBT LEF.
Nou, in ieder geval zal er geen zonnestraaltje meer langs piepen met zulke grote glazen. En hij staat best, hoor!
tjees, das schrikken! 😉
helemaal terug in !
🙂
Daan, je lijkt zo op Miss lady Judith.
Daan, heb mezelf nu ook op de foto gezet met veel te grote zonnebril… Zie mijn weblog!
http://www.volkskrantblog.nl/bericht/118384
Mooi verhaal – vandaag zag ik ook al een foto in de krant waar een moeder een een dochter allebei exact hetzelfde kapsel hadden, alleen de scheiding was gespiegeld. Die grote brillen zijn helemaal in, als kind had ik er ook één en werd uitgescholden voor Lee Towers. Tegenwoordig heb ik dus alleen maar kleine brilletjes….
Mooi ja!
Aanbevolen natuurlijk; stoere bril, en is dit voor het eerst dat je je moeder herkent in jezelf? Ik kom haar (mijn moeder, dus) regelmatig tegen.
haha Doortje, hoe langer ik naar die foto kijk, hoe bespottelijker ik die bril vind… Hiernaast de bril die wel goedgekeurd is.
dit is gewoon een hele goede bril. In alle opzichten! Ik was ontroerd door je stukje maar je foto’s maken me weer heel erg aan het lachen :))
Helena: Dank je. Het was ook heel fijn om weer het woord mama te schrijven.
Jezz: meer brillekijkers – ik heb mijn meisjesbril ook nog ergens liggen.
Demio: ja, uitsmijter is wel raak. Zo voelde het voor mij ook.
@ Ivy: mooi schrikje. Mooie reactie, dank.
@ Juliette: heel hard soms weer even mama roepen. En heel hard lachen, als altijd..
@ Starry: ja, en die bril helemaal 😉
@ Sol: brillen uit de jaren ’80 zijn cool. En inderdaad fijn dat ze bij me is. Ik schijn haar loopje te hebben, eigenlijk haar hele houding.
Schrikken ja, maar ook fijn dat je haar gewoon bij je draagt!!
T is wel brillendag vandaag he?
Haha! Je moeder mocht er wezen!
Daan: wat een mooi stukje weer & wat ben je weer lekker actief aan het schrijven !
Mooi & herkenbaar verhaal voor elke dochter zonder.
Inderdaad even schrikken, die laatste alinea. Maar wel een mooi schrikje. Succes met de bril. Zo ontdekte ik laatst de handen van mijn moeder. Maar ze zaten aan mezelf vast.
(Ivy)
Voor brildragende zonen, zoals ik, is dit mooie verhaal buitengewoon herkenbaar. Wij bewaren Ma’s brillen, compleet met de mahoniehoutkleurige benen monturen, grote glazen en aparte leesstukjes, als dierbare kleinoden.
Groetend, T.
Ik schrok even bij de laatste alinea. Maar ben het met Jezzebel eens: ‘mooi thema’
Mooi verhaal Daan en die bril staat je prachtig. Om blij van te worden!
Ik heb ergens een foto van mezelf van vroeger met de bril van mijn moeder.
Het is ook een mooi thema, kijken door de bril van…
Mooi…de bril van mama
Dit soort titels bij jou altijd even aanklikken.. om te lezen..