Vorig jaar begon het op 21 januari, nu ruim drie weken eerder: mijn winterdip. Voordat ik allerlei tips binnen ga krijgen: de lichtlamp komt eraan, vitamine D is in voldoende mate ingenomen, ik zit graag in onze nieuwe lichte serre, ga op tijd naar bed en vooral: ik ben zo veel mogelijk buiten.
Vandaag stond ik voor het eerst op natuurijs, op oude schaatsjes. Kinderen hebben niets aan ouders met een dip, en die van mij is van een zodanige omvang, dat ik mezelf vanochtend een schop onder mijn achterste kon geven, en in mijn enthousiasme mijn lief en de meisjes mee het ijs op trok. Iedereen gelukkig.
In het algemeen, en tijdens een depressie al helemaal, heb ik geen zin in mensenmassa’s. Wij wonen niet zo ver van Molenpolder, een rijtje weilanden achter Utrecht, met slootjes en boerderijen ertussen. Op de grotere sloten stikt het van de mensen, die vast bang zijn om op een rustig stuk ijs te schaatsen. Ik word juist bang van al die mensen samen op dat kleine stukje ijs.
Toevallig nam ik de goede afslag. En daar lag bijna maagdelijk ijs. Je zag de sporen van de vorige schaatsers nog, verder was het geheel rustig. En daar trok ik mijn baantjes, heel voorzichtig, op mijn scheve schaatsen. Ik weet het nu zeker: ik schaf nieuwe aan. De meiden en mijn lief leken wel profs: die schaatsten lekker door. Ik haalde ze later weer op.
Thuis wachtte geen dip, wel een goed gevoel. Ja, het zeurt ergens diep in mij. Maar ik ben niet van plan daar veel aandacht aan te geven. 2009 mag wat mij betreft een jaar worden met minder gezeur. Van mij en van anderen. Kom op! Doe wat (en klaag wat mij betreft heel even, maar geef je dan weer een schop onder je prachtige achterste).
Daan Westerink, 3 januari 2009
Een mooi motto voor het nieuwe jaar:
"Kom op! Doe wat (en klaag wat mij betreft heel even, maar geef je dan weer een schop onder je prachtige achterste)"
Doe ik ook.
Dag lieve mensen, het inzicht dat het een winterdip is (‘ ha daar ben je weer’) maakt dat het hoogtepunt alweer voorbij lijkt te zijn, en het herstel is ingezet. Ik kan niet in een hoekje kniezen, maar moet mezelf een duwtje geven. In dit geval het ijs op.
Heb erg gelachen om jou, Jos: kou-deskundige! Staat goed op mijn kaartje. Breng jij koek en zopie? Warme groeten, Daan
Daan: ook goed als kou-deskundige….
Zolang je je maar niet in een ijsdip schaatst, Daan! Zo’n wak kom je niet uit met een schop onder je achterste…
Alle gekheid op een stokje: wens je zachte kracht om je winterdip door te komen!
Hartelijke groet, Coby
Daan, ik kan niet schaatsen. Is 20km per dag op de racefiets ook goed?
Groeten, Henk.
kun je ook beentje over ?
Die achterste van mij heeft me vandeweek in ieder geval gered door mijn val op het ijs te breken! Mijn inmiddels 20-jaar oude schaats brak finaal af terwijl ik door de bocht ging met dochterlief op mijn arm! Lang leve een te dikke kont dus!
Hier ben je in elk geval goed gemutst!
@ Het leven is een roze pop.
Nog een gelukkig nieuwjaar!
lfs sjaal
Bij deze foto’s smelt je toch?
Stoer van je! Maagdelijk ijs zou mij afschrikken 🙂
ach…je blijft gewoon een mens met menselijke gevoelens uiteindelijk..als je groen gaat uitslaan zou ik me zorgen maken 🙂
van dat hoofd van jou op de foto word ik in ieder geval heel erg vrolijk!:)
Ben blij dat de dagen weer wat langer worden.
gr Z
Gaaf natuurijs! En dan een warme chocomel bij thuiskomst!
Vanochtend langs de bakker en de HEMA: de glimlach van de bakker en de brede grijns van de puber achter de kassa van de HEMA waren vandaag mijn lichtlamp.
Inloggen moet.
Drie weken eerder. dat moet een klimaatverandering zijn.
Gezellig blogje.