26 jaar geleden zat ik naast mijn stervende moeder. 14 jaar oud was ik, en met stomheid geslagen. In drie maanden tijd was ze veranderd van een mooie, grote, slanke vrouw, in een schim. Kanker had ze, te laat ontdekt en onbehandelbaar. Ze wilde helemaal niet dood, vocht tot het allerlaatst, en moest ons, ontroostbaar, toen toch achterlaten.
Een verlies komt bijna nooit in zijn eentje. Ook ons gezin ontkwam niet aan het domino-effect. Van een vrolijk blond kind veranderde ik in een boos blond kind. Woedend was ik, op de artsen, op het leven, op de wereld om mij heen. Hoe kon het dat sommige familieleden ons zo lieten stikken? Wij werden geholpen door buurvrouwen, die liefdevolle aandacht hadden, en door een buurman die dan wel niet kon praten, maar wel altijd de koffie klaar had staan. Maar sommige mensen die belangrijk voor ons waren, waar mijn moeder altijd voor klaar stond, die waren er ineens niet meer. De vanzelfsprekendheid van familiebezoekjes, van ravotten in de tuin, van ongemerkt altijd wel iemand om je heen: weg, verdwenen.
Volwassenen vielen in die periode massaal van hun voetstuk. Tantes waar je eerst tegenop keek. Docenten die je toegang boden tot kennis, en waar je tegen op keek: stuk voor stuk vielen ze om, vooral door het maken van onbegrijpelijk domme opmerkingen: ‘Zijn meisjes eerder over de dood heen dan jongens, kijk, ze lacht weer’, zei een tante. En ‘Joh, het is toch al een jaar geleden, kun jij nu nog niet tegen een spreekbeurt over kanker?’, zei mijn docent Nederlands. Het Ford van Vertrouwenspersonen bleek een dominospel van karton te zijn. Een ferme ruk aan het fundament en een voor een donderden de spelers om. Om gek van te worden.
Dat ik niet als onhandelbaar in de jeugdzorg terecht ben gekomen, ligt aan mijn opvoeding, aan mijn vader, aan mijn broer en aan een paar anderen. Wat mij vader deed, was er op vaste tijdstippen altijd zijn. Zonder oordeel, maar met een pan soep, gevolgd door aardappelen, groente en vlees (later ingeruild door een vegaburger). Hij had zelf zoveel verdriet, en kon mij niet troosten met woorden, maar wel met zijn aanwezigheid. Of ik nou wilde of niet: hij was er. Hij liet me vrij in doen en laten, wij hadden geen strijd over hoe laat ik thuis moest zijn, wat ik droeg, of over mijn rapport. Hij liet me vrij, maar niet los. Dat gaf me al heel jong veel verantwoordelijkheid, en blijkbaar kon ik dat aan. Wat mijn broer deed, was ieder weekend thuis komen van zijn studie. Mijn vader en ik keken er iedere keer weer naar uit.
Ik wilde niet dat mijn vader last van mij zou krijgen, op welke manier dan ook, want ik vond dat hij al genoeg ellende mee had gemaakt in zijn leven. Ik sprak met de rector van mijn school af dat als een docent last van me had, mijn vader niet gebeld mocht worden, maar dat hij of zij naar de rector moest stappen. Deze zou dan met mij gaan praten, en kijken wat we er aan konden doen. Sommige docenten waren woedend: hoe kon het dat je een veertienjarig kind zo serieus nam! Maar het vertrouwen dat de rector me gaf werkte als een sneeuwbal. Hij vond het blijkbaar normaal dat je met een veertienjarige heel goed afspraken kunt maken. En ik vond dit blijkbaar zo fantastisch dat ik het uit mijn hoofd haalde nodeloos in de problemen te geraken. De rector bleef overeindstaan in het dominospel. Mijn docente Duits ook, die me iedere woensdag tegenover haar aan een tafeltje zette, om een uur met me te kletsen. Over school, over thuis, over sport, en als ik wilde: ook over de dood van mijn moeder. En ze was er. Iedere woensdag.
Maatschappelijk werk kwam ook langs in ons huis zonder moeder, maar vol verdriet. Wat ze me echter wilden leren kon ik al: ik streek en vouwde de lakens als de beste, en koken deed ik ook allang. Toen bleek dat ze toch echt alleen daarvoor in huis kwamen, en niet voor emotionele steun, heb ik ze weer weggestuurd. Mijn pa en ik redden het prima, in ons huis. Overdag dan. Zwaar waren de slapeloze nachten. Nachten waarin ik soms dacht dat ik gek werd. En me vasthield aan de woorden van mijn moeder dat ik verdrietig mocht zijn, en dat ik een goede dochter was, en voor mezelf moest zorgen. Ik keek uit naar de volwassenheid, alleen maar omdat dan geen enkele andere volwassene me dan meer de wet voor kon schrijven.
Als ik nu de berichten lees over jongeren die opgesloten zitten in een isoleercel terwijl ze beschermd moeten worden door volwassenen, die ze moeten helpen in hun eigen zoektocht naar een zelfstandig leven, word ik weer woedend. Ik ben nu dan wel 26 jaar ouder dan toen, maar die boosheid is op geen enkele manier afgezwakt. In plaats van ja te zeggen tegen het leven, zeggen we nee tegen jongeren die in een verrekt moeilijke levensfase zitten. Iedere adolescent moet op zijn eigen wijze zich los zien te maken van wat vertrouwd was. Daar moet je ze voor belonen. Zeker als ze in die periode het extra zwaar te verduren krijgen. Maar het lijkt nu wel zo te zijn dat het gebrek aan menskracht en geld een excuus is voor het opsluiten van onschuldige kinderen.
Jongeren en verlies horen bij elkaar. Je verliest soms je dromen, soms een gezinslid, soms het vertrouwde gezin door een scheiding, en soms verlies je je oude ik. Je verhuist, krijgt andere vrienden,gaat naar een andere school, en ineens is alles anders. Wat je dan nodig hebt, naast vrienden, is de onmerkbare aanwezigheid van betrouwbare volwassenen om je heen. Volwassenen die je vertrouwen en begrijpen dat je soms gek wordt van je zelf en van strikte regels. Dat je soms uit de ban springt. Volwassenen die niet zijn vergeten hoe heftig het kan zijn om te ontdekken hoe die mooie roze wereld uit je kindertijd ineens veranderd is in een grijze wereld. Hoe belabberd het is als je vragen hebt en geen enkele volwassene je daar antwoord op kan geven. Hoe schreeuwend de stilte in je hart is als je meemaakt hoe de mensen van wie je houdt elkaar met woorden afmaken. Wat doe je dan als jongere? Je trekt je terug. En je hoopt dat je de tijd krijgt om te herstellen.
Ik bleef overeind staan. Omdat ik een vader, een broer, en enkele andere vaste ijkpunten in mijn omgeving had. En omdat ik genoeg zelfvertrouwen had om te denken dat ik, ondanks al mijn verdriet, wist wat het beste voor me was. Ook al was ik nog maar veertien jaar. En daar kreeg ik de ruimte voor. Dat is niet iedereen gegeven.
Er zijn jongeren die nu net als ik toen, een groot verlies mee maken in hun leven. Een verhuizing, een scheiding, de dood van iemand. Of gewoon zoiets lulligs als het niet kunnen voldoen aan de verwachting van je ouders. Jongeren bij wie het domino-effect nog harder toeslaat dan bij mij. En bij wie aan de buitenkant de effecten niet direct zichtbaar zijn. Jongeren trekken zich terug als vertrouwen beschaamd wordt. Als je niet gesteund wordt, als je wensen niet erkend worden, kan verlies, hoe groot of klein ook, je helemaal gek maken. En als dan niemand je serieus neemt, niemand ja tegen jou zegt, kun je nu dus eindigen in een inrichting. Zonder dat er ook maar iets echt mis met je is. Er is iets mis met onze maatschappij. Een normaal iemand (hoeveel hij of zij ook heeft verloren), hoort niet thuis in een inrichting. Hoort niet te weten hoe het voelt in een isoleercel. Het is de onmacht van ons, volwassenen, die daar thuis hoort. Wil iemand alsjeblieft zijn excuses aanbieden?
Het is toch erg hoor dat de kinderen die niet meer bij de ouders wonen ,maar door de WILLIAM SCHRIKKER VOOGD in de instelling geplaats zijn en ook nog niet veilig zijn worden in de instelling mishandeld worden door de beleiding als een criminel behandeld worden in de holding gelegt en daarna in de isoleercel gezet en als dat niet lukt wordt er de politie bij geroepen en WSG VOOGD keurt het goed he de instelling beleiding met de kinderen om gaat maar lees dit maar eens misschien berijp u mij wel In de loop van de tijd,zullen hier de verhalen geschreven worden.
verhaal van moederke x.
De machteloosheid de wanhoop ,het gevecht.
En moederkevanx vecht en vecht.
En de tijd zal leren ,hoelang nog!!!!….
En nu.
2013
Isoleert,time-out,op slot kamertje.
Het zal je kind maar zijn die er in zit.
De kalender leeftijd is 14 jaar.
Deze dag ,is ze verdrietig ,op haar been zijn schaafwonden.
Die ik krijg te zien.
Ik huil ,maar niemand ziet mijn tranen.
Ze heeft pijn ,en waarom ?
Ze is in de holding gelegd:
en daarna geïsoleerd in een time-out ruimte.
Dit is de gewone gang van zaken,als ze over haar toeren is.
Over haar toeren ,om dat ze de wereld om haar heen ,zoveel onbegrip aan
haar geeft.
De wereld die haar boosheid niet begrijpt,en niet op weten te vangen.
En ik sta machteloos ,en weet haar geen troost te geven.
Want uit mijn gezinsleven is ze verbannen.
Ik kan haar tranen niet drogen,op het moment dat ze me nodig heeft.
Haar opvoeders ,weten wat goed voor haar is.
IK HUIL MAAR NIEMAND ZIET MIJN TRANEN ,
EN HAAR TRANEN WORDEN DIE GEZIEN?
DE HOLDING EN ISOLEER DE TROOST DIE ZE KRIJGT.
IS DE CAMERA…..ZE MOET IMMERS OP RUST KOMEN.
(De prik pil werd al op haar 13 jaar gegeven)
Omdat ze bang zijn dat ze zwanger word van een vriend die ze toen en nu
nog niet had en nog niet heeft)
Dag Daan,
Mijn hart doet zeer bij het lezen van je verhaal. Een vriend van ons is zijn vrouw vele jaren terug verloren. Hij voedt zijn kinderen alleen op. Hij doet het goed. Ik bewonder hem en zijn kinderen nu nog meer.
Dag Jos, wat een leuke verrassing jou hier aan te treffen! Dank voor je woorden, doet me goed. Groet, Daan
Beste Daan,
Ik vind het erg moedig en knap van je om je verhaal zo neer te zetten en bewonder je sociale betrokkenheid met de maatschappij. Mensen zoals jij zijn er niet zoveel daar mogen we dus best zuinig op zijn.
Ha Sugar, wat goed dat je erover schrijft. Het onderwerp interesseert heel veel mensen hier, maar ze moeten je wel weten te vinden! Reageren bij anderen vergroot je eigen bekendheid.
Ivy: dat is juist mijn punt: als ik die steun niet gehad had, was het met mij minder goed afgelopen denk ik. Daarom ben ik ook zo betrokken met de jongeren die dat geluk niet hebben gehad! Een leerling hoeft trouwens niet open te zijn, volwassenen moeten geduldig om hen heen blijven staan, ondanks een gebrek aan reactie (of een uiterlijk onverschillige reactie, dat kan ook, maar dat is vaak om af te weren, niet uit desinteresse).
Mieke: dank, je reactie treft mij ook!
Wil: dank je wel!! Fijn dat het artikel verspreid wordt!
Landheha: jongeren moeten leren de juiste keuzes te maken. Je moet ze niet direct vastpinnen als de eerste keuzes niet goed zijn. Vaak zijn keuzes pas goed als je de slechte keuzes eerst hebt onderzocht. Maar dan moet er wel een veilig vangnet zijn!
Jan: het wordt in het werkveld slechter, en dat betekent dat er meer moet gebeuren op andere vlakken. Gelukkig maar: we moeten anderen om hulp durven te vragen!
Anita; niets aan toe te voegen: eens!
K: ik denk aan je, ik denk aan je!
Allen: dank voor jullie reacties, overweldigend!
Ik schrijf regelmatig over dat soort dingen (vooral op nujij), maar dan leest niemand dat. En reacties krijg ik al helemaal niet. Ik begon al te denken dat het niemand interesseerde.
Reactie is geredigeerd
Een goed pleidooi, Daan.
Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat er excuses moeten worden aangeboden maar gewoonlijk worden er meer excuses gezocht. Jij hebt geboft met de rector en de docente Duits. Maar stel dat die zelf op dat moment even geen tijd hadden, of zelf met een probleem zaten?
Dat is het griezelige: er overkomt een jongere iets terwijl iedereen per ongeluk toevallig even de andere kant op kijkt. Terwijl een andere jongere het geluk heeft dat er net op dat moment een zorgzame volwassene in de buurt is.
Een les voor ons denk ik is: altijd opletten! Maar de signalen zijn lastig.
Ik werk op een school en weet dat heel veel docenten op een ontzettend goede manier met de persoonlijke problemen van leerlingen bezig zijn. Maar als een leerling minder open is, is het moeilijk om adequate hulp te bieden.
Daan,
Wow. Dit stuk komt recht in mijn hart aan.
Ik werk zelf in het onderwijs en merk dat er helaas nog weinig bekend is over rouwverwerking en wat het betekent als je op jonge leeftijd een ouder verliest. De meeste scholen hebben wel een draaiboek klaar, wanneer je als school te maken krijgt met dood. Helaas geen informatie over hoe daarna verder.Onbekendheid over (de juiste) vervolgtrajecten over wanneer een kind/ jongere vast komt te lopen. Het domino effect wordt onderschat, niet uit onwil maar puur uit onwetendheid.
Mijn kinderen worden (nu nog) goed opgevangen, het is bijna een jaar geleden dat zij hun vader plotseling moesten missen. Ik ben me er van bewust dat ik daar zelf ook een groot aandeel in heb. Helaas ken ik ook verhalen van anderen die niet gezien en begrepen worden en daardoor als "moeilijk" worden bestempeld. Zelf heb ik ook te maken met jongeren die nu jaren na het verlies van één van hun ouders nu vast komen te zitten. Goede en kortere lijnen met hulpverlening is niet altijd vanzelfsprekend, waardoor deze jongeren zich nog minder begrepen voelen.
Dit artikel zal ik zeker onder de aandacht brengen van verschillende onderwijsmensen en de (jeugd)hulpverlening.Ik vind ook dat de school hier een belangrijke rol in heeft.
Reactie is geredigeerd
14 jaar, oei oei, jij moet sterk zijn.
Maar "Iedere adolescent moet op zijn eigen wijze zich los zien te maken van wat vertrouwd was. Daar moet je ze voor belonen.", niet zondermeer.
Als ze iemand anders de hersens inslaan of variaties op dat thema, dan ga ik daar niet in mee. Ook jongeren moeten de juiste keuzes maken.
Op dit punt denk ik wel eens dat het misschien niet zo slecht zou zijn om verbod op echtscheiding (weer) in te stellen. Als je de maatschappelijke schade in ogenschouw neemt…
Ben het met je eens Daan dat de mensen hier zelf meer verantwoording in moeten nemen maar zie het werktechnisch te vaak fout gaan en ben zo bang dat het allemaal alleen maar erger wordt. Het wordt steeds meer ikke, ikke, ikke.
Je moet de jongeren en hun verdriet serieus nemen en ze niet als kleine kinderen behandelen, naar ze luisteren en ze het gevoel geven dat ze altijd met problemen naar je toe kunnen komen. Ik heb het geluk gehad dat ik ouders had die mij en mijn broers serieus namen en het gevoel gaven dat we altijd op hen konden rekenen. Helaas is dit niet voor iedereen zo. Wij als volwassenen moeten onze jongeren serieus nemen en naar ze luisteren.
We hebben er mee te maken gehad. Het falen van jeugdzorg. Teneinde ons kind te beschermen tegen het drugscircuit gingen we accoord met vrijwillige plaatsing. Vervolgens werd dit omgezet in bevoogding, besloten plaatsing en toen dat faalde zelfs gesloten plaatsing. Ons kind met 16 jaar in een gevangenis met criminele jongeren waar hij niks te zoeken had wegens "forensisch onderzoek". Het heeft niets opgeleverd:dat lag niet aan het onderzoek maar aan het fiet dat onze zoon niet in de Randstad wilde blijven in psychiatrische opvang. Terug naar Limburg. De juiste opvang was er niet. Terugval in drugsgebruik volgde, met alle gevolgen vandien. Lees mijn blog: Rico leef van 11/2. Je was er toen niet.
– Het Ford van Vertrouwenspersonen bleek een dominospel van karton te zijn. Een ferme ruk aan het fundament en een voor een donderden de spelers om. Om gek van te worden. –
Bijna eng om zo helder eigen gedachten terug te lezen!
– Er is iets mis met onze maatschappij –
Ja, onze maakbare maatschappij is gericht op jong mooi en gezond (zie alle advertenties/ reclame) etc – de sleutel van succes – ze is het verleerd dat ook rouw ziekte en handicaps een – gewoon -onderdeel zijn van het leven –
Dat dit tijd en medeleven vraagt is van nature logica. Onhandig doet men bij gekte om verlies
alsof een mens de sleutel van falen heeft ontdekt – pijnlijk maar loeihelder stuk!
Dank je,
Arjen
P S ik deel je – oprechte – woede die je beschrijft: de ingang om te kijken wat er echt gaande is in het leven naast cq met de rouw
..helder, duidelijk en eerlijk geschreven Daan.
Woorden als parentificatie komen bij me op als ik je persoonlijke verhaal weer lees en "Het drama van het begaafde kind" van Alice Miller.
Goed dat je sterke en onvoorwaardelijke aandacht kreeg van een paar vaste mensen, je "ijkpunten"..gelukkig, maar , al zal je je ook enorm verdrietig en miskent hebben moeten voelen bij volwassenen die het kind in je "over het hoofd zagen"..
Zeker, wat als je als kind niet die sterke vertrouwde ijkpunten hebt bij een heftige gebeurtenis met inadequate handelingen van instellingen in onze maatschappij?Ik kan me daar ook mateloos aan ergeren..hoe zal het die kinderen vergaan denk ik dan als ze bevestigd worden in het niet kunnen zijn wie ze zijn.
Ik heb veel waardering voor je Daan, zeker als ik denk hoe goed je het doet als moeder. Dat gaat niet vanzelf..
Sterk eindstuk van je bijdrage ,blijf vooral kritische vragen stellen bij wat je ziet om je heen. Dat doe je goed! Je hebt lef! Niet vreemd..maar nu siert het je en past het bij je!
Groet! koen
Reactie is geredigeerd
Aangedaan en aanbevolen
Er is iets heel veel mis.
Je bent nog steeds boos, woedend.
Prachtig betoog.
Ook kinderen uit een beschermde en warme opvoeding lopen soms gevaar….peer presure kan enorm zijn.
Heb een aantal jaren bij jeugd justitie gewerkt….en kwam ze helaas soms tegen in het systeem.
Je verhaal raakt me enorm, Daan. Ik denk dat iedere ouder soms bang is wat er met zijn/ haar kinderen moet als hij/ zij er niet meer is.
Ik ondervind de belangrijkste hulp voor mijn zoon van school/ leraren van mijn kind, en van vrienden en familie; wij zijn nu eenmaal kwetsbaarder dan anderen, door de Asperger. Ik las een keer dat de professionele jeugdzorg ook pilots doet met het inschakelen van de omgeving, wordt vast zeer nodig de komende tijden. Ik probeer zelf actief het taboe op autisme en op hulp zoeken op te heffen in mijn omgeving.
Weesp; niet overdreven straffen, alleen wie er echt ernstig over de schreef ging. Dat moet gepaard gaan met kansen geven.
Dank voor jullie opmerkingen, ik ben blij verrast.
Geroma: Kinderen moet je gewoon niet in de steek laten, juist niet als ze gaan puberen. Vaak is het zo dat een volwassene uit onmacht wegblijft als er iets in een gezin gebeurt. Dat volwassenen boos op elkaar zijn betekent niet dat ze kinderen in de kou moeten laten staan. En dus is het wel een maatschappelijk probleem.
Allen: Ik besef hoe gelukkig ik ben dat ik een goede moeder en een goede vader had, en opgroeide in een gelukkig gezin. Dat heeft me gered denk ik, toen ik op mijn veertiende mijn moeder verloor. Het zwarte gat was er echter niet minder zwart om. Nu kan ik terug kijken wat me toen overeind heeft gehouden. Zeker, die goede jeugd in de eerste plaats, maar het had anders met me afgelopen als ik geen goede buurvrouwen, rector, klassedocent en vrienden om me heen had gehad. Ook ik was opstandig, ook in mijn klas zaten hele boze kinderen die het thuis slecht hadden. En met wie het een stuk slechter afliep.
Ik heb een stem die ik wil gebruiken (al ben ik momenteel snotverkouden). Omdat het vroeger niet beter was, de jongeren waren niet anders, behalve dan dat volwassenen er toen niet zo paniekerig over deden. Die jongens in Weesp: die hadden 10 jaar geleden niet op de voorpagina gestaan.
Lisette: blijf schrijven, daar is deze reactieruimte voor.
Jan: en dus moeten we meer zelf doen. Het gaat ons allemaal aan. Als we niet voor onze buurkinderen kunnen zorgen, wie zorgt er straks dan voor onze kinderen? We kunnen ons niet afhankelijk maken van zorgverleners. We moeten veel meer zelf doen.
CORRECTIE
Mijn computer is aan zijn pensioen toe, ik kan soms niet meer corrigeren.
Er moet staan in de derde regel:
"….om kinderen en jongeren die het moeilijk hebben NIET te laten zakken".
Daan en ik hadden stabiele, mentaal gezonde ouders, een goede basis voor vertrouwen.
Ik denk dat we het allemaal eens zijn dat we jongeren die geen ouders hebben op wie ze kunnen terug vallen de helpende hand moeten reiken.
Wat kunnen we verder doen?
Om te beginnen moeten we allemaal niet te trots zijn om hulp te vragen als het ooit niet gaat. Om als voorbeeld te dienen voor ouders die wel dringend hulp dienen te vragen. Het taboe op hulp vragen moet er af (was voor mij ook moeilijk toen mijn zoon klein was en het ging niet goed met hem). Is het iedereen duidelijk dat het niet zelf kunnen geen schande is, zo lang je maar hulp vraagt, dan blijven ouders mentaal tot het meeste in staat.
Sorry Daan voor mijn wat uitvoerige reacties die misschien in een eigen aflevering op mijn blog thuis horen….
Reactie is geredigeerd
Daan, heel, heel goed dat je dit schrijft. Omdat jij succes hebt wordt er naar jou geluisterd. Hoewel misschien niet in die mate dat het opgelost wordt. Mijn blog lijkt te gaan over Asperger, maar is een keiharde schreeuw om kinderen en jongeren die het niet moeilijk hebben te laten zakken.
Dan nog een ding, ik ken een oudere man die in de puberteit zijn moeder verloor. Leraren van de ambachtsschool redden hem, wezen hem op vervolgonderwijs, waar de vader verzwakt van verdriet niet kon. Die man is gered door leraren.
HOUD OP MET DIE BUREAUCRATISCHE REGELTJES, GEEF GOEDE LERAREN EN HULPVERLENERS MEER MIDDELEN (of wat er ook in de weg staat) EN RED KINDEREN!!!
Win je hun vertrouwen, dan komen ze goed terecht. Ik was ook boos, ontzettend, als puber. En door het vertrouwen in een paar hulpverleners en mijn ouders na juiste hulp is dat weer goed gekomen.
Heel mooi en heel waar.
Groet,
Erg herkenbaar verhaal…
Niet elke jongere is zo sterk als jij was.
Niet elke jongere heeft een veilige opvang/omgeving zoals je omschrijft.
Naar wie moet de vinger nu worden opgeheven?
Het zijn zo vaak de omstandigheden die bepalen. En in hoeverre is de maatschappij daarvoor verantwoordelijk?
een stuk naar mijn hart!
Een mooi pleidooi. Het klopt echt niet. Als jongere ben je zo kwetsbaar
Zo waar! Er voor ze zijn, ruimte geven en niet oordelen. Over verliesverwerking valt nog heel veel te leren; ook door hulpverleners.
Reactie is geredigeerd
Even niet ingelogd, maar niet minder belangwekkende aanbeveling.
Je raakt me soms zo diep in mijn ziel.
Er houden zich vast regelmatig ook mensen aan jou vast.
Laat je alleen niet omtrekken.
Dat is voor jongeren vaak het belangrijkst, dat er iemand is waarmee je kan praten. Het hoeft niet, het kan wel, dat is vaak al genoeg. Ben het helemaal eens met je verhaal.
Toevallig schreef ik net ook over het onschuldig opsluiten van o.a. jongeren in jeugdgevangenissen.
Volgend jaar moet er weer bezuinigd worden! Bereid je dus maar voor op een vervolgverhaal.
Je had het al eens eerder verteld, maar het komt even hard als toen weer bij me binnen. Misschien zou het niet zo verkeerd zijn om hulpverleners, van wat voor aard ook, te scholen in rouwbegeleiding, om zodoende mensen te helpen, te begeleiden, bij een verlies wat ze niet aan kunnen.
Mooi verwoord!!! Petje af.
Je spreekt woorden naar mijn hart, Daan. Er klopt echt iets niet.
Hartelijke groet, Coby
Geen commentaar, zeer zeer heel erg aanbevolen.
@Daan
geen commentaar maar heel erg aanbevolen.