Hoe kan ik met je meeleven

“Ik moet je iets vertellen”, zegt Sarah, “maar je moet niet schrikken. En dus schrik ik. Ik ga zitten. “Het gaat over Maryam. Hossein is heel plotseling overleden. Maryam zit nu naast me en wil je heel graag spreken.” Mijn hart bonst in mijn keel. Maryam. Er schiet van alles door me heen. Onze vriendschap die begint als we zien hoe goed onze dochters het als peuters al met elkaar kunnen vinden. Haar huwelijk dat ups en downs kent maar na de geboorte van haar jongste dochter alleen maar hechter wordt. Haar ouders, die ze al zo jong verliest. Haar zus die nog maar twee weken geleden is overleden.

“O, Daan, ik ben zo verdrietig. Ik weet niet wat ik moet doen.” Maryam snikt en kan niet verder praten. Sarah neemt de telefoon weer over. Ik stamel wat omdat ik de woorden niet kan vinden. “Daan, hij wordt woensdag begraven. Ik geloof dat Maryam je graag wil zien.” Dan vind ik de woorden weer. Ik zeg dat ik heel graag wil komen. Natuurlijk, als je nodig bent, dan moet je er zijn en meeleven. En dat zeg ik ook. “Ik kom als ze me nodig heeft. Maar er zullen andere mensen zijn die ze veel meer nodig heeft. We hebben elkaar al even niet meer gezien. Ik wil me niet opdringen.”

Ik wil me niet opdringen

Aan de andere kant van de lijn klinkt Sarah’s stem vol ongeloof “Wat? Je wilt je niet opdringen? Wat is dat nou voor iets raars Daan! Wij dringen ons niet op, wij komen gewoon als iemand ons nodig heeft. Morgenochtend, half tien, bij ons thuis, kom je dan? Rijden we samen naar Maryam.” En weer stamel ik. “Natuurlijk Sarah, ik ben er. Tot morgen.” Ik hang op en voel me een beetje vreemd. Waarom sprak ik de woorden ‘ik wil me niet opdringen’. Dat past helemaal niet bij me. Is het valse bescheidenheid, een typisch voorbeeld van mijn Nederlandse, katholieke opvoeding?

Lees verder op Ik mis je.

Over Daan Westerink 555 Artikelen
pedagoog (MEd), rouwdeskundige, docent en onderwijsontwikkelaar, publicist, mediator, trainer en social media expert.

1 Reactie

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.